Verwacht - december 1997, nr 184


Tomorrow never dies belooft weer een rechtgeaarde James Bond-film op te leveren, waarbij de mal u natuurlijk al bekend voorkomt. De opvulling is dit keer een mediamagnaat (Jonathan Pryce), die zijn kijkcijfers wil laten stijgen door een Derde Wereldoorlog uit te lokken - de goedbekeken Golfoorlog bleek immers een regelrecht goudmijntje te zijn. In de gadgets herkennen we niet alleen de aloude spijkers in Bonds BMW, maar ook ons eigen speledingetje Daphne Deckers. Meer belangstelling hebben we echter voor Michelle Yeoh, die faam maakte in Hong Kong met wervelende actiefilms als Heroic trio. Yeoh verdient natuurlijk de hoofdrol, maar ook als Bondgirl zal ze zich vermoedelijk gracieus door de film heenslaan. Ook Pierce Brosnan is goed in vorm en lijkt bekomen te zijn van zijn idiote rol als Robinson Crusoë, een bíjna vergeten misstapje. Zoals altijd is niemand geïnteresseerd in de regisseur, want wie weet wat er van Martin Campbell is geworden na de kassakraker GoldenEye? In ieder geval kan regisseur Roger Spottiswood nu in zijn CV achter 'Best known from' Stop or my mom will shoot doorstrepen. Dankzij de kijkcijfers.


Father's day is weer zo'n typische komedie uit de stal van Ivan Reitman, waarin Robin Williams en Billy Cristal de gehele film door in de onzekerheid verkeren over wie nou toch de vader is van de zoon van beider ex-vriendin. Producent/regisseur Reitman heeft een naam hoog te houden met zijn kinderachtige schepsels, alhoewel we hem nog steeds dankbaar zijn voor Junior, waardoor we kennis konden maken met een hoogzwangere Arnold Schwarzenegger. Niet alleen Arnie bleek hierna als komediant voorgoed afgeschreven te zijn, ook Emma Thompson wist onder de bezielende leiding van Reitman niet verder te komen dan het gooien van haar schoen in een soepkom. Ook voor de casting van Father's day heeft Reitman een onverwachte keus gemaakt. Nastassja Kinski is gestrikt om een bijrol te spelen als moeder met een, volgens de persmap, "interessant verleden". In Reitmans taal betekent dat "heeft ooit een slippertje gemaakt". Wij dachten dat Kinski al een scheve schaats had gereden met haar rol in Terminal velocity, een B-actiefilm met Charlie Sheen, maar Reitman voelde zich blijkbaar geroepen om Kinski's uitstapje om te vormen tot een echte carrièremove.

Father's day: Robin Williams en Billy Christal voelen mee met Nastassja Kinski.


Love! Valour! Compassion! is een titel die zo'n beetje de gehele lading dekt. Voeg hierbij de slogan 'A celebration of life, lust and laughter' en u weet precies wat u te wachten staat. Dat de kreten meer doen denken aan ongeïnspireerde posterteksten van B-films, was vast niet de bedoeling van de makers geweest. Regisseur Joe Mantello maakt ons met zijn debuut deelgenoot van een groepje homoseksuele vrienden, die drie weekenden in een idyllisch buitenhuisje met elkaar doorbrengen, waar ze volgens de persmap heel wat meemaken: "ruzies en liefkozingen, passie en haat, verwijten en vergiffenis, kilte en hartstocht, pesterijen en tevens troost". Het ligt niet voor de hand dat de bezoekers van deze film ook een kaartje kopen voor Father's day, dus bij deze wijzen we u op een opmerkelijke overeenkomst tussen beide films: Doug Chapin en Barry Krost, de producenten van Love! Valour! Compassion! zijn tevens manager van Nastassja Kinski, binnenkort dus te zien in Father's day. Nu de identiteit van de boosdoeners is vastgesteld, raden wij Kinski aan om deze lapzwansen als de wiedeweerga te dumpen.


Seven years in Tibet rijdt mee op het karretje van Kundun, de langverwachte film van Martin Scorsese over de Dalai Lama. Het fenomeen van de uitgerekte doublebill zijn we eerder tegengekomen. Zo kon de kijker twee keer nadenken over de doodstraf bij Dead man walking en Last dance, en konden lava-fetisjisten dubbel hun hart ophalen met Dante's peak en Volcano. Seven years in Tibet heeft in ieder geval één troef in handen, Brad Pitt, terwijl Scorsese heeft besloten om met een onbekende cast te werken. Minder gelukkig is regisseur Jean-Jacques Annaud met de onthulling dat de man waarop Pitts personages is gebaseerd, de bergbeklimmer Heinrich Harrer, in werkelijkheid een Nazi-sympathisant was. Deskundig manoevreert Annaud om deze pijnlijke kwestie heen door Pitt wat quasi-filosofische bespiegelingen in de mond te leggen en gretig gebruik te maken van het onvermijdelijke natuurschoon. Desondanks is Richard Gere, die zichzelf heeft uitgeroepen tot beschermheer van de Tibetanen, natuurlijk dolblij met de pro-Tibet-benadering van Annaud. Elke aandacht voor het vredelievende, maar bedreigde volk is welkom, ook al is dat in de vorm van een geromantiseerde crowdpleaser.

Seven years in Tibet: Brad Pitt kijkt door een roze verrekijker.


Home alone 3 belooft dolle pret op te leveren voor de kleintjes, maar ons medeleven gaat vooral uit naar de ouders. Voor de derde keer moeten zij de perikelen van dat irritante joch uitzitten, en dat terwijl de oorspronkelijke acteur al lang en breed met de baard in de keel vertrokken is en nooit meer naar een Home alone hoeft te kijken. Het siert geestesvader John Hughes in ieder geval dat hij de verantwoordelijkheid op zich heeft genomen door zijn naam nog steeds aan de sequel te verbinden. De regie is in handen van Raja Gosnell, die flink in de weer is om het verhaal in goede banen te leiden. De jeugdige Alex komt tot de schokkende ontdekking dat er een ultrageheime computerchip van het Ministerie van Defensie is verstopt in zijn speelgoedautootje. Extra spannend wordt het als hij een leider van een internationale bende achter zich aan ziet rennen. Een dubieus bijeffect van de film is dat de kids alvast worden ingewijd in het Hollywoodjargon van de gemiddelde actiefilm, want ook in Hollywood weten ze dondersgoed dat de kinderen de toekomst hebben.

Mariska Graveland

Naar boven