Video - december 1997, nr 184

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


Lone star
John Sayles
Een van de boeiendste films van de laatste jaren was afgelopen zomer slechts heel even in de Nederlandse bioscopen te zien. Maar net zo geruisloos als hij werd uitgebracht was Lone star ook al weer verdwenen, een tragisch voorbeeld van een film die een cult-status verdient, maar door een onverschillige introductie tussen de wal en het schip valt. Gelukkig is Lone star nu op video uit, een mooie kans om John Sayles' intelligente western-detective alsnog in de armen te sluiten. In het stadje Frontera aan de Texaans-Mexicaanse grens wordt een geraamte gevonden. Sherrif Sam Deeds vermoedt dat het de overblijfselen zijn van een voorganger van hem, die veertig jaar eerder plotseling van de aardbodem verdween. De sporen lijken te wijzen in de richting van Sams vader, die als sherrif van Frontera uitgroeide tot een lokale legende. Tijdens zijn onderzoek stuit hij op veel tegenwerking van mensen die willen vasthouden aan hun geïdealiseerde beeld van de geschiedenis, en die hem verwijten dat hij zijn in de hele streek bewonderde vader bewust in een kwaad daglicht wil stellen. Helemaal onbegrijpelijk is dat verwijt niet, want Sams verwoede pogingen om de ware toedracht te achterhalen worden deels ingegeven door een verlangen om in het reine te komen met de getroubleerde verhouding met zijn vader. De zoektocht naar de moordenaar is op virtuoze wijze vervlochten met een aantal nevenplots: door het gewroet in het verleden van het stadje wordt oud zeer van uiteenlopende aard en afmetingen naar boven gehaald. Ondertussen schetst regisseur Sayles ook nog een geloofwaardig beeld van het grensplaatsje, waarbij hij bijna terloops, maar op rake wijze onderwerpen aanstipt als racisme, corruptie en economisch vluchtelingschap. Helemaal áf is Lone star dankzij het prachtige acteerwerk van de volledige cast en een sfeervolle soundtrack die sterk doet denken aan het werk van Ry Cooder.
Fritz de Jong
Te huur vanaf 18 november (Columbia TriStar Home Video).


Snowwhite in the black forest
Michael Cohn
Sigourney Weaver werd naar verluidt vier miljoen dollar wijzer van haar optreden in Snowwhite in the black forest, ook bekend onder de titel: Snowwhite: A tale of terror. Heeft Weaver dus reden om met veel plezier aan de film terug te denken, de financiers hebben dat niet, want de film is zonder bioscoopomweg in de videotheek beland. Onbegrijpelijk is dat niet, want het gemoderniseerde, met horroreffecten opgepepte sprookje dat zich afspeelt in de Middeleeuwen valt tussen de wal en het schip. Weaver speelt een moderne heks, dus een jaloerse vrouw. Het slachtoffer is haar stiefdochter Lilli, van wie de echte moeder is omgekomen bij een postkoetsongeluk, waarna haar vader, een rijke edelman, met Weaver trouwde. De rest van het sprookje is bekend, waarbij de film op grappige wijze een aantal vaste elementen doorbreekt. Zo wordt de vergiftigde Lilli in het bos niet gevonden door seksloze dwergen, maar door een groepje outcasts, die zich er slechts met de grootste moeite van kunnen weerhouden om hun aantrekkelijke vondst niet te bespringen. Het probleem van Snowwhite in the black forest is dat de film teveel tegelijk wil zijn: sprookje, horrorfilm en psychodrama. De makers waren kennelijk niet tevreden met de traditionele clichés, zodat Weaver een psycho-traumatische achtergrond krijgt, opdat wij zullen begrijpen waarom zij haar stiefdochter wil vermoorden. Deze serieuze benadering is in strijd met het traditionele sprookje, dat voortdurend door de film heen schemert. Wie de contradicties voor lief neemt, zal zich echter amuseren met Weaver die als briesende heks fraaie visuele effecten veroorzaakt, zoals de woeste ontworteling van een bos.
Jos van der Burg
Te huur vanaf 18 november (PolyGram Video).


Expeditiefilms
Diverse regisseurs
Nog meer dan tegenwoordig was de film in haar beginjaren het venster op de wereld. Zelf ging het filmpubliek toen nog niet op safari in Kenia, evenmin maakte het een trektocht door Nepal; daarom waren gefilmde reisverslagen erg populair in de bioscoop. Zulke zogenaamde travelogues boden een flinke dosis exotisme en avontuur. Nog spannender waren deze films als ze verslag deden van expedities. Dan was de toeschouwer er getuige van dat Nieuwe Werelden werden ontdekt. Het Nederlands Filmmuseum heeft op haar nieuwe koopvideo-label drie expeditiefilms uitgebracht. Het verslag van een barre en noodlottige tocht naar het puntje van de Zuidpool (1924), vol prachtige beelden van zonovergoten ijsbergen en tot dan toe nooit gefilmde pooldieren; een Zweedse expeditie door Mongolië (1928), die onder andere door de Gobiwoestijn en langs lama-kloosters leidt, en een ontdekkingsreis (deels per vliegtuig) naar het hart van Nieuw-Guinea (1926). Met veel enthousiasme maakt de Amerikaanse ploeg in de laatstgenoemde film kennis met de inheemse pygmee-stam op het eiland. Aanvankelijk zijn de inboorlingen wel bang voor de camera, maar als de ontdekkingsreizigers voorwenden dat dit een apparaat is om kralen en schelpen mee te maken, zijn zij gerustgesteld. De soundtrack van deze film bestaat uit originele opnames van Pygmeeën, die destijds op wasrollen zijn vastgelegd. Hierdoor is de video nog meer een document van de etnografische exploraties uit het begin van deze eeuw. De bioscoopbezoekers uit die tijd zagen zulke travelogues als spectaculaire avonturenfilms; voor ons hebben deze video's extra waarde omdat ze de Kuifje-romantiek laten zien waarmee cameramensen over de wereld uitzwermden.
Pieter Bots

Expeditie door Nieuw-Guinea. Regie: Herbert C. Ponting.
Expeditie door de Gobi-woestijn. Regie: Paul Lieberenz.
Expeditie naar de Zuidpool. Regie: vermoedelijk K. Peck.

Te huur vanaf 24 november (Uit de collectie van het Nederlands Filmmuseum).

Expeditie door Nieuw-Guinea: Een handjevol pygmeeën heet de avonturiers welkom.


Fever pitch
Nick Hornby
De meest fundamentele tweedeling in de Nederlandse samenleving is die, tussen degenen die van voetbal houden en degenen die al het gedoe met een bal in een weiland juist hartgrondig haten. In de Engelse romantische komedie Fever pitch komen beide groepen aan hun trekken, al komt de voetbalhater er aan het eind toch enigszins bekaaid vanaf. Hoofdpersoon Paul is een hartstochtelijke fan van de Londense ploeg Arsenal, die zijn brood verdient als een weinig ambitieuze, maar bij zijn leerlingen zeer geliefde docent Engels. Tegen beter weten in begint hij een relatie met zijn nieuwe collega Sarah. Zoals dat in het genre hoort, belichaamt Sarah alles wat Paul niet is: ordelijk, integer, verantwoordelijk, sommigen zouden zeggen: volwassen. Tot overmaat van ramp heeft zij een hekel aan voetbal. Als gevolg van Pauls clubverslaving beleeft de verkering tal van komische hoogte- en dieptepunten, die sterk afhankelijk zijn van de resultaten in de competitie, die toevalligerwijze een van de spannendste is in de geschiedenis van de club. Na vele jaren te hebben gesukkeld in de subtop maakt Arsenal eindelijk weer een reële kans om de landstitel te veroveren, maar dan verliest de club een cruciale wedstrijd. Komisch en ontroerend tegelijk is Pauls uitbarsting als Sarah hem na dit gevoelige verlies voorhoudt dat "het maar een spelletje is". Net als de kansen van zijn lievelingsclub hangt nu ook zijn relatie aan een zijden draadje. Fever pitch weet op innemende wijze aannemelijk te maken dat Paul en Sarah werkelijk iets voor elkaar voelen, ondanks de grote verschillen. In tegenstelling tot veel romantische komedies uit Hollywood wordt al te vergaande klefheid behendig uit de weg gegaan door de keuze voor droge humor. Hierdoor worden de gebeurtenissen die er in de film werkelijk toe doen - zowel amoureus als op het voetbalveld - des te ontroerender.
Fritz de Jong
Te huur vanaf 17 februari (PolyGram Video).


Nieuw in de videotheek
Maandelijks maakt de Filmkrant een selectie uit het aanbod van nieuwe films in de videotheek. Deze films waren eerder te zien in de bioscoop en zijn toen besproken in de Filmkrant
(zie ook de Filmkrant zoek-pagina).

Koopvideo
Palookaville - Taylor
Chacun cherche son chat - Klapisch
Les affinités électives - Taviani
Fargo - Coen
The English patient - Minghella

Huurvideo
The funeral - Ferrara
Drifting clouds - Kaurismäki
Karakter - Van Diem
Face/off - Woo
Romeo & Juliet - Luhrmann
Lost highway - Lynch
Scream - Craven
Hufters & hofdames - Terstall


De Videovorser
Onze man overzee

Het is alweer acht maanden geleden dat de prangende vraag "Hoe zou het toch met Rutger Hauer gaan?" voor het laatst beantwoord werd, en zij die de Blonde God een warm hart toedragen zijn de schok nog altijd niet te boven. René Mioch deelde weer eens een handvol Rembrandt Awards uit, dit keer op locatie in een door vaderlandse sterren bevolkt Planet Hollywood in Amsterdam. Rutger was de eregast en ontving een Award voor zijn hele oeuvre, waarbij de gastheer stelde dat de acteur in eigen land weliswaar al lange tijd niet meer in de bioscoop te zien was, maar dat hij toch echt de ene film na de andere maakt. Over gebrek aan werk heeft Hauer inderdaad niets te klagen: vorig jaar maakte hij zes films, dit jaar vijf en het ziet er niet naar uit dat hij volgend jaar op een houtje zal moeten bijten. Het gaat dus goed met Rutger, want Rutger werkt. Maar de acteur oogde in Miochs programma nou niet bepaald gelukkig, eerder uitgeblust, moegestreden, afwezig en vooral: oud. Dit in tegenstelling tot Antonie Kamerling, de nieuwe Rutger Hauer, die blakend van gezondheid en ambitie in de zaal zat en zijn voorganger vroeg hoe zijn kansen in Hollywood lagen. Hauer raadde hem af de oversteek te wagen, de tijden zijn veranderd en aan jonge blonde goden heeft men in Hollywood tegenwoordig allang geen gebrek meer. Niemand repte er met een woord over, maar op Hauer zelf zit men in Hollywood ook al niet meer te wachten. Hij werkt, maar waar en met wie? Het geeft te denken dat zelfs de videotheek hierover nauwelijks uitsluitsel biedt. Zijn die recente films met Hauer dan zo slecht dat het voor de videobranche doorslaggevende verhuurpotentieel nul komma nul bedraagt?
Het lijkt er wel op, want zelfs de ware gelovigen die op Internet virtuele tempels voor hun Rutger oprichtten klagen over de kwaliteit van recent werk, dat hun liefde zwaar op de proef stelt. De maakster van de website 'Our Boy Rutger Hauer' (te vinden op www.leisureplan.com/people/hauer) betreurt het dat haar held zich "fysiek niet meer in de hand heeft" en vermoedt dat diens keuzes uitsluitend worden ingegeven door een voorliefde voor geld en reizen. Begin dit jaar deed Onze Man Overzee bijvoorbeeld een rondje Boedapest, waar hij de futuristische actiefilm Deathline opnam. Rus Rutger wordt erin vermoord, gereanimeerd en gaat vervolgens op zoek naar de dader, waarbij hij onderweg een lange reeks blote dames aandoet, een beproefde constructie in B-films. Maar denk niet dat Hauer het altijd zo gemakkelijk heeft. Tijdens de opnamen van Precious find, een van zijn recente science fiction-films en volgens de fans een onbetwist dieptepunt, vond een struikelende Rutger geen blote dames maar een cactus op zijn pad. De acteur belandde twee weken in het ziekenhuis, de opnamen werden intussen voltooid en digitaal knip-en-plakwerk plaatste Hauer later alsnog midden in eerder opgenomen scènes, als was hij een digitale dinosaurus.
Hard werken was het ook bij The call of the wild, de eerste Hauer-film die na het eind vorig jaar uitgebrachte sf-prul Omega doom de videotheek haalt. Het betreft een verfilming van Jack Londons beroemde boek over de avonturen van hond Buck, bewerkt tot een saaie lezing met lichtbeelden. Een ongetwijfeld lucratief schnabbelende Richard Dreyfuss dreunt op de geluidsband het boek op, zodat we deelgenoot worden van de gevoelens van Buck en van de acteurs, die zelf niet in staat zijn hun emoties en drijfveren adequaat uit te dragen. Na vijftig minuten verschijnt Hauer ten tonele en ook hij krijgt verbale ondersteuning van Dreyfuss. Treurig is het, maar het wordt nog treuriger als we de 53-jarige op de besneeuwde Canadese lokaties in een ijskoude rivier kopje onder zien gaan. Rutger worstelt en komt boven, zij het met hulp van Buck, om later door een stel in Indianen-tenue gestoken figuranten te worden doodgeschoten. Met pijlen in borst en rug stort de Blonde God ter aarde, naar eigen zeggen zo'n slordige een miljoen dollar rijker. Medelijden hoeven we dus niet te hebben met Onze Man Overzee, maar bij het zien van zijn ontzielde lichaam dringt de oude vraag zich alweer op: "Hou zou het toch met Rutger Hauer gaan?"

Bart van der Put
The call of the wild is te huur vanaf 9 december (RCV Entertainment).

Naar boven