Verwacht - februari 1998, nr 186


The Second Civil War
The Second Civil War bracht het in de Verenigde Staten niet verder dan een televisie-uitzending. Dat mag vreemd genoemd worden, omdat regisseur Joe Dante hoge ogen gooide met Gremlins en Matinee. The Second Civil War is een over-the-top zwarte komedie, die een aantal zere plekken in de samenleving raakt doordat Dante de machthebbers en de nieuwsjagers flink onder handen neemt. De smeltkroes van Amerika stolt als een gouverneur besluit de grenzen te sluiten voor immigranten. Gewetenloos als hij is doet hij dit juist op het moment dat er een grote groep weesjes, gevlucht uit een Pakistaans-Indiase atoomoorlog, onderdak in Amerika zoekt. Onder het motto 'America as it should be' probeert de gouverneur wanhopig de Amerikaanse droom te bewaren. De blokkade moet echter onder druk 72 uur later worden opgeheven. De deadline wordt vervolgens vervroegd naar 67 1/2 uur, omdat de heren de laatste aflevering van de soap All my children niet willen missen.
Ondertussen staat de Tweede Burgeroorlog tussen de Chinezen, de Sioux, de Crips, the Bloods, the Nation of Islam en alle andere bevolkinsgroepen op uitbarsten, en de hele wereld kijkt naar de gouverneur. Wat zij niet weten is dat de diepe frons op zijn gezicht niet wordt getrokken omdat hij naar een oplossing voor het conflict zoekt, maar omdat hij zijn slippertje met een journaliste tot een goed einde wil brengen. Clintons favoriete film zal The Second Civil War dus nooit worden. Dante kan echter geen aanspraak doen op profetische gaven, omdat hij de film in opdracht maakte. Ook heeft hij de satire wel erg dik aangezet, maar desondanks is het een verademing te noemen dat het patriottisme ook in eigen land aan de kaak wordt gesteld. Nou maar hopen dat het echt waar is dat de Amerikanen zo veel televisie kijken.

Variant op president & stagiaire: gouverneur (Beau Bridges) & journaliste (Elizabeth Peña).


Event Horizon is de naam van een ruimteschip dat de methaanblauwe planeet Neptunus had moeten verkennen. Door raadselachtige omstandigheden verdwijnt het echter uit het zicht, om zeven jaar later weer op te duiken. Het reddingsschip Lewis & Clark heeft de opdracht de Event Horizon te onderzoeken, maar de bemanningsleden stuiten op een waar spookhuis in de ruimte. Er vloeit veel bloed, mensen exploderen van binnen uit, maar wat er precies aan de hand is wordt nooit echt duidelijk. Een hint wordt gegeven door een bizar special effect waarbij bemanningsleden eigenhandig hun ogen eruit rukken. "Op de plek waar we naar toegaan hebben we geen ogen meer nodig", verzekert een oogloze wetenschapper (Sam Neill) ons. In dat geval sluiten we liever de ogen en denken aan De Grote Donkere Vlek van Neptunus, een kolossale wervelstorm die alle verbeelding tart. Daar hebben we regisseur Paul Anderson, die eerder Mortal kombat maakte (en niet Boogie nights, dat is zijn naamgenoot), inderdaad niet voor nodig.

Event Horizon: Lawrence Fishburne sluipt door de ruimte.


Mortal kombat: Annihilation bewijst dat het gedachtengoed van eerdergenoemde Paul Anderson niet van voorbijgaande aard is. Van een film die zo'n preoccupatie met de dood aan de dag legt (annihilation betekent vernietiging), mag het toch een wonder heten dat hij is herrezen. Deze sequel van een verfilming van een videospelletje is enkel nog te pruimen door kinderen die verslaafd zijn aan de Mortal Kombat-videogame óf door mensen die stiekem een lijstje bijhouden met de meest monotone actiefilms ooit gemaakt. Een raar uitgedoste groep helden-zonder-emoties, met mysterieus bedoelde namen als Jax, Sonya en Kitana, strijden tegen de kwade genius Shau-Kahn, die de Aarde in zes dagen wil vernietigen. Zelfs Kombat-ster van het eerste uur Christopher Lambert, die toch niet te beroerd is om in slechte actiefilms op te draven, bedankte deze keer voor de eer. De enige overgebleven acteur uit de eerste Kombat is Robin Shou, die ook na Beverly Hills ninja geen belletje doet rinkelen. Ondanks de belofte tot veel kung fu-spektakel van John R. Leonetti is de film dan ook doodsaai. Waar is Jackie Chan als je hem nodig hebt?

Mortal Kombat: Annihilation: wil de echte Jackie Chan zijn pak uitdoen?


In & out is geschreven door Paul Rudnick, die twee jaar geleden een bescheiden succes in eigen kring oogstte met Jeffrey, een romantische komedie met homo's. Ook In & out is homoseksueel getint, maar door het luchtige karakter, onder regie van Frank Oz, is deze film wel te behappen voor het grote publiek. Rudnick nam de Oscar-speech van Tom Hanks voor Philadelphia als uitgangspunt, waarin Hanks zijn homoseksuele toneelleraar bedankte. Ook in In & out wordt een voormalige leraar bedankt, die wordt geprezen omdat hij gay is. Hollywood juicht en klopt zichzelf op de borst, terwijl leraar Howard (Kevin Kline) het dankwoord aanhoort met zijn (vrouwelijke) verloofde naast zich op de bank. De grappen in de film komen voort uit het feit dat Howard zichzelf helemaal geen homo voelt, maar dat zijn omgeving hem ineens met andere ogen gaat bekijken. De grootste ironische noot komt echter van Tom Selleck, die een homoseksuele verslaggever speelt. Selleck is het schoolvoorbeeld van de Amerikaanse dubbele moraal: vlak voor In & out vulde hij zijn zakken met een rechtzaak tegen een tijdschrift dat hem als homoseksueel bestempelde.

In & out: Kevin Kline en Tom Selleck kruipen uit de kast.


Mrs. Brown is het alter ego van koningin Victoria van Engeland, die in een zware depressie raakt als koning Albert in 1861 overlijdt. Victoria's invloed op de natie is ook nu groot en haar secretaris constateert dat ze allen gevangenen zijn van haar rouw. Hij besluit de Schotse jachtleider John Brown aan het hof te ontbieden, want "highlanders zijn goed voor de gezondheid". Wat hij niet had verwacht is dat Brown lak heeft aan alle regels en een hechte relatie met de koningin krijgt. Het volk krijgt lucht van hun affaire en men fluistert dat hij degene is die alle macht achter de schermen in handen heeft. De robuuste Brown zorgt dan ook voor een schandaal waar onze eigen Greet Hofman bij verbleekt, maar die de duistere Raspoetin niet kan evenaren. Regisseur John Madden gooit het niet op smeuïge anekdotes, maar toont de, overigens keurige, Mrs. Brown achter de stijve koningin en de machtspelletjes om haar heen.


The postman is een poging van regisseur en hoofdrolspeler Kevin Costner om ethiek te koppelen aan science fiction. In het jaar 2013 is de wereld verwoest door een van de vele apocalypsen die de filmgeschiedenis rijk is. Ook deze keer worden de primitieve dorpen bevolkt door mensen in gescheurde grauwe kledij, die onderdrukt worden door een dictator. De arme lui worden daarbij opgejaagd door een groepje gewapende strijdkrachten. The postman had een rechtgeaarde post-apocalyptische B-film kunnen zijn, ware het niet dat Costner er een portie Shakespeare-citaten door heen flikkerde. Want de postbode is in Costners visioen een boodschapper van hoop, begrip en liefde, die de verdwaalde mensen op het goede pad kan brengen. Mooi, noemen ze dat in Hollywood. Een populaire preek, oordeelde de Amerikaanse pers. Dat Costner de film gebruikt als vehikel voor zijn culturele bagage is misschien wel goedbedoeld, maar werkt eigenlijk alleen maar op de lachspieren.

The postman: Kevin Costner belt altijd twee keer.


Shooting fish is een Engelse komedie, waarin twee werkloze jongens besluiten om het heft in eigen hand te nemen. Ze vormen een oplichterspaar, dat op eigenzinnige wijze de welgestelden in Londen van hun rijkdommen af helpen om hun jeugddroom te kunnen verwezenlijken. Ze noemen zichzelf de Robin Hoods van de twintigste eeuw, want ze zouden nooit de hardwerkende man een pootje lichten. Iemand die daar anders over denkt is Georgie, die in de twee jongens een goudmijntje ziet waarmee ze haar eigen zakken kan vullen. Opvallend is dat The National Lottery zorgde voor financiering, een van de weinige instanties waar de geldstroom geen standverschil kent. Regisseur Stefan Schwartz werd door het vakblad Variety omschreven als iemand van de Engelse 'multiplex generatie', wiens ambities liggen in publieksvriendelijk amusement in plaats van art house-films. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat in de film geen grauw beeld voortkomt.


Kiss the girls heeft één grote troef in handen: Morgan Freeman. Deze acteur weet elke film waarin hij speelt overtuigingskracht te geven, in ieder geval de scènes waarin hij te zien is. Ook Kiss the girls mag Freeman dankbaar zijn. Freeman speelt een politieagent die op het spoor komt van een seriemoordenaar, een nog altijd goedverkopend personage in films. Het vreemde aan deze man, die zich Casanova noemt, is dat hij maar enkele van de vrouwen vermoordt en de rest opsluit, iets wat minder vreemd is als u Silence of the lambs heeft gezien. Ook uit Seven wordt gretig geciteerd, niet in het minst doordat Freeman ook daar de show stal. Door de aanwezigheid van Ashley Judd kan de film ook al bijna niet stuk, zelfs nu ze in gehavende staat een uit de klauwen van Casanova ontsnapte vrouw speelt. De regie is in handen van Gary Fleder, die met de thrillerpastiche Things to do in Denver when you're dead ook geen moeite had met zijn voorgangers in het genre.

Kiss the girls: Ashley Judd en Morgan Freeman zoeken naar Casanova.


Flubber is een remake van The absent-minded professor (1961), waarmee Disney zichzelf wederom schuldig maakt aan kannibalisme. De studio plundert al geruime tijd de eigen archieven om trots een remake van een zelfuitgeroepen klassieker te presenteren. Het vliegende rubber van Flubber staat dan ook symbool voor het creatieve beleid van het imperium: je gooit iets ergens tegenaan, waarna je het onherroepelijk weer terug kan verwachten. Dus professor Brainard, gespeeld door Robin Williams, is er weer, de uitvinder die zo verstrooid is dat hij zelfs zijn trouwdag vergeet. Hij heeft niet alleen problemen met zijn vrouw, ook een stelletje boeven zit hem op hielen. Dit gespuis is niet geheel toevallig gemodelleerd naar de karikaturale slechteriken uit Home alone 1, 2 en 3, want van al deze films is John Hughes de geestesvader. Met regisseur Les Mayfield is iets treurigers aan de hand. Hij heeft zijn cv vooral gevuld door zich in dienst te stellen van andere filmmakers met zijn documentaires over het maken van films als Back to the future en Who framed Roger Rabbit?


Great expectations hebben de twee geliefden Finn en Estella, gespeeld door Ethan Hawke en Gwyneth Paltrow. Finn is echter van arme komaf en Estella woont bij haar gekke, rijke grootmoeder. Finn is een artistieke jongeling, dus met de passie zit het wel goed in deze film, die losjes gebaseerd is op Charles Dickens' gelijknamige roman. Het boek is veel grimmiger van toon, iets wat de film een tijd lang vol kan houden, maar in het belang van de goede afloop niet kan voortzetten. De film past in het rijtje verfilmingen van klassieke boeken tegen een hedendaagse setting. Great expectations is geen spetterende Romeo & Juliet, maar heeft meer weg van Clueless, naar de roman 'Emma' van Jane Austen. De Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón castte Robert De Niro in de uitzonderlijke rol van Lustig, een engerd die ontsnapt uit de dodencel. Scenarioschrijver Mitch Glazer heeft overigens al wat ervaring met de oude Dickens: tien jaar geleden stelde hij de 'Christmas carol'-fans teleur met zijn hedendaagse Scrooged.

Great expectations: Ethan Hawke en Gwyneth Paltrow vinden elkaar leuk.


As good as it gets is James L. Brooks' moderne interpretatie van Ebenezer Scrooge. Jack Nicholson wordt door hem in de gelegenheid gesteld om gif te spuwen als Melvin, een neuroot die aan de lopende band beledigingen rondstrooit. Zijn dagelijkse leven is een opeenhoping van gewoontes, routinegedrag en dwangneuroses. Hij is racist, seksist, homofoob en anti-semiet, waarmee hij dus zo'n beetje alle vooroordelen verpersoonlijkt. Als hij in de plaatselijke diner tegen de serveerster een rotopmerking maakt over haar astmatische zoon, is voor haar de maat vol. Ze weigert hem te bedienen, maar omdat het het enige restaurant is waar Melvin komt en omdat zij de enige is die de vuilgebekte man wil bedienen, bindt hij wat in. De ommeslag in zijn leven komt als hij een hond onder zijn hoede krijgt. Een hond. Een ietwat mager alternatief voor de vier geesten uit A Christmas carol, maar het is toch echt een keffertje dat Melvin uit zijn cynische mallemolen kan krijgen. Die viervoeter is en blijft een minpuntje, en was waarschijnlijk verantwoordelijk voor de Golden Globes, maar Jacks totale overgave als rasklootzak is het bekijken waard.

As good as it gets: Jack Nicholson wordt mens dankzij hond.

Mariska Graveland

Naar boven