Verwacht - maart 1998, nr 187


I know what you did last summer speelt handig in op het kassucces van Scream. The Grim Reaper heet nu The Gorton's Fisherman, die verkleed in zijn regenjas en rubberen pet de plaatselijke jeugd aan zijn vishaak rijgt. Aanleiding voor de slachtpartij is een fataal auto-ongeluk, dat vier dronken jongeren proberen te verbergen door het aangereden lijk in zee te gooien. De jongeren hebben echter niet gerekend op het meedogenloze werktuig van de visser, die hun geheim heeft ontdekt en zich vervolgens persoonlijk verantwoordelijk stelt voor de vergrijzing van het kustdorpje. Nu was Scream de definitieve slasher-movie, waarin Wes Craven het genre waarin hij groot is geworden op een onnavolgbare manier parodieerde. Kevin Williamson, scenarioschrijver van beide films, houdt echter flink uitverkoop. I know what you did last summer is zo'n aanhangsel dat onvermijdelijk opduikt als Hollywood een nieuwe groeimarkt heeft ontdekt (volgende maand in de bioscoop: Scream 2). De film is dan ook een volbloed exploitation-film, en niet zoals de persmap ons wil doen geloven "een ouderwets verhaal over moraal - alles van Chaucer tot Dostojevski draait om die kern". Williamson kreeg wel een pluim van Entertainment Weekly, die hem uitriep tot een van de vijftig meest creatieve personen in Hollywood. Het vervolg op I know bewijst hun gelijk: Williamson heeft het werkje in een creatieve bui gedoopt tot I still know what you did last summer. Debuterend regisseur Jim Gillespie zal niet meer van de partij zijn, want Danny Cannon (The young Americans) neemt het roer over. Hoofdrolspeelster Jennifer Love Hewitt heeft zich ondertussen gestort op haar zangcarrière en maakte in kleine kring indruk met haar toepasselijke lied 'It's good to know I'm alive'.

I know what you did last summer: beauty- en screamqueen Sarah Michelle Gellar roept om Scream.


The Jackal is ook gebaseerd op het scenario van een succesvolle voorloper. The day of the Jackal (Fred Zinneman, 1973), waarin de zorgvuldige voorbereidingen van een aanslag op De Gaulle nauwlettend worden gevolgd, staat in ons geheugen als een spannend ingehouden thriller. De verkorte nieuwe titel doet vermoeden dat we hier met een geamputeerde versie te maken hebben van het boek van Frederick Forsyth. Nu Bruce Willis de Jakhals speelt, wordt er dan ook korte metten gemaakt met elke poging om het verhaal net zo ingetogen te laten zijn als zijn voorganger. De Gaulle kon nu natuurlijk niet als doelwit optreden, dus de Jakhals maakt jacht op het hoofd van de FBI. Zijn troef: hij is een kei in het vermommen. Merkwaardig genoeg besluit deze meesterspion mee te doen aan een opzichtige zeilbootrace om de Canadees-Amerikaanse grens over te steken, terwijl zijn vijanden hem op de hielen zitten. Hij wringt zich in wel meer onmogelijke en eigenlijk niet al te slimme situaties om zijn opdracht te voltooien. Handig is wel dat de Jakhals geen identiteit bezit, zodat de scenarioschrijvers zich ook niet onledig hoefden te houden met het bedenken van welke vorm van karakterontwikkeling dan ook. Sidney Poitier laat voor het eerst sinds tijden zijn gezicht zien als onderdirecteur van de FBI. Richard Gere kon even tijd vrijmaken om de rol te spelen van IRA-terrorist, om zich vervolgens weer snel te storten op zijn meer correcte bezigheden als mensenrechtenactivist voor de Tibetanen. De regie is in handen van Michael Caton-Jones, die bekend geworden is door Scandal en Rob Roy. Caton-Jones kan zich er persoonlijk op beroepen om Leonardo DiCaprio te hebben ontdekt door hem een rol te geven in This boy's life. Hij heeft de zwijmelaars onder ons hier een enorme dienst mee bewezen, waardoor zijn eerdere kolderieke komedie Doc Hollywood hem onmiddellijk is vergeven.

The Jackal: geblondeerde Bruce Willis als hondachtig roofdier.


Money talks wordt aangeprezen met de slogan 'This ain't no buddy movie', wat natuurlijk beter klinkt dan 'This is a regular action-comedie'. De schrik slaat de kijker om het hart als de cast bekend wordt. Chris Tucker en Charlie Sheen vormen een onwaarschijnlijk koppel, en ze willen heel graag in de voetsporen treden van de komische duo's Gene Wilder & Richard Pryor en Eddy Murphy & Nick Nolte. Chris Tucker wist echter hoogstpersoonlijk The fifth element te verzieken met zijn irritante extravagante rol als supernicht met rare slurf op zijn hoofd. Tucker is nu weer in zijn gewone doen en speelt een derderangs oplichter die vals beschuldigd wordt van de moord op een aantal politieagenten. Hij roept de hulp in van een populaire televisiepresentator om zijn naam te zuiveren. Deze nieuwsjager ruikt een exclusief sensatieverhaal, maar ziet zich binnen de kortste keren achtervolgd door diamanthandelaren en politieagenten. Lichtpunt is de rol van Heather Locklear, die door velen in het hart is gesloten door Dynasty en die nu een nieuwe schare fans kent door Melrose Place. Het werd hoog tijd dat Heather weer eens op het grote doek te zien is, en debuterend regisseur Brett Ratner heeft gelukkig oog voor dat soort zaken.

Money talks: Chris Tucker en Charlie Sheen willen geen buddies maar wel grappig zijn.

Mariska Graveland

Naar boven