Video - april 1998, nr 188

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


Julian Po
Alan Wade
Christian Slater is vrij! Het zal de pure filmliefhebber waarschijnlijk worst wezen, maar Slater zat achter tralies omdat hij onder invloed van drugs zijn vriendin in elkaar heeft geslagen en een politieagent heeft geschopt. Met Slaters strafblad en stoere filmrollen in het achterhoofd mag zijn brave rol in de sobere zwarte komedie Julian Po op zijn minst merkwaardig genoemd worden. In Amerika is de film uitgebracht als The tears of Julian Po, een titel die niet echt lekker in de markt ligt. Waarschijnlijk slaat de titel op de trieste inborst van Julian, die een stoffig dorpje in de Midsouth binnenrijdt met het doel zelfmoord te plegen. De eerst argwanende dorpsbewoners krijgen al snel medelijden met de man, die de gehele film in zijn smoezelige hotelkamer doorbrengt. Hij wordt uitgenodigd om zijn laatste avondmaal te nuttigen, iemand stopt hem een handzaam vuurwapen toe, en de plaatselijke kapper voorziet hem van een nieuw kapsel, zodat Julian goed voor de dag komt op zijn eigen begrafenis. Reden voor dit enthousiasme voor 's mans wanhoopsdaad is dat Julian met zijn fatalistische instelling de mensen juist weer moed kan geven. De dood is in aantocht, en je moet er maar het beste van maken. De gehele film blijft het onduidelijk of Julian nu echt de hand aan zichzelf wil slaan of dat het een morbide verzinsel is. Deze curieuze spanningsboog lost echter in rook op, omdat een man als Slater natuurlijk nooit halverwege de film aan een touwtje zal bungelen.
Mariska Graveland
Te huur vanaf 21 april (PolyGram Video).


Hotel de Love
Craig Rosenberg
Video is vaak een vangnet voor interessante films die het grote scherm niet halen. Soms vertoont het vangnet onverwachte gaten, die een film alsnog keihard op zijn bek laten vallen. Hotel de Love is zo'n geval. Het is met grote voorsprong de slechtste film die ik ooit heb gezien. De buzz was veelbelovend: Australische edelkitsch à la Priscilla, queen of the desert en Muriel's wedding. Helaas, de film ziet eruit alsof hij is gemaakt door een gefrustreerde regie-assistent van
Love and other catastrophes, die Australische tegenhanger van het slacker-epos Reality bites. Het reeds twee jaar oude Hotel de Love is geschreven en geregisseerd door debutant Craig Rosenberg (onthoud en ontwijk die naam). Hij vertelt het verhaal van de verlegen Stephen, die tien jaar lang een obsessie koestert voor Melissa, de eerste liefde van zijn slimmere tweelingbroer Rick. Wanneer het gezin zich in Hotel de Love verenigt om het slechte huwelijk van de ouders te redden, ontsporen de vluchtroutes waarmee beide broers de goddelijke Melissa probeerden te vergeten. Want Melissa logeert ook in dit kitscherige liefdeshotel en haar bruiloft zet druk op de ketel. Rosenberg verklaarde ooit dat bij beslist geen klucht heeft willen maken. Dat is de film zeker wel geworden, dankzij pijnlijk overdreven acteerwerk, mislukte pogingen tot slapstick en scheve dialogen. Daar kunnen zelfs de Bee Gees met 'I'm not in love' niets meer aan redden. Wie zich voelt aangesproken om deze flop alsnog een underdog-cultstatus toe te schrijven is van harte welkom. Maar dan moet diegene zich wel gewaarschuwd weten door one-liners als "Don't analyse me, I'm too shallow" en "The penis is communicating with you: it's not ready for commitment."
Thessa Mooij
Te huur vanaf 7 april (Warner Home Video).

Hotel de Love: scheve dialogen en schelle kleuren.


Star maps
Miguel Arteta
U wist het natuurlijk nog niet, maar Hollywood is een poel van verderf, geregeerd door cynische studiobazen. Origineel kunnen we de gedachte niet noemen om over deze wereld een "provocerende en kritische film" (aanprijzing op de videohoes) te maken, maar beter een versleten idee goed verfilmd dan een briljant idee suffig. Dat moet ook Miguel Arteta hebben gedacht, die het scenario voor Star maps schreef en de film eveneens regisseerde. Het resultaat is een derde variant: een versleten idee uitgewerkt in een kinderlijk simplistische film. Star maps voert een Mexicaanse familie op, waarvan de vader in Hollywood onder de dekmantel van een straathandeltje in toeristische 'star maps' - plattegrondjes met de huizen en adressen van filmsterren - een prostitutienetwerk exploiteert. Denkt u dat zijn vrouw dat leuk vindt? Dus slikt zij kalmeringsmiddelen en klimt 's avonds in bomen om naar de maan te staren. Ondertussen neukt haar echtelijke schoft met een van zijn hoeren in Hollywood, die natuurlijk gelooft dat hij binnenkort ("mijn vrouw is stervende") met haar zal trouwen. Wij grijpen al naar zakdoeken, en houden het helemaal niet droog meer als de boef zijn jonge, gevoelige zoon, die droomt van een acteercarrière, en in wie een dichter schuilt ("in de wereld gaat het niet om arm en rijk maar om zij die de liefde kennen en zij die haar niet kennen"), dwingt om als hoer in Hollywood bij vader in de zaak te komen werken. Wilt u nog meer weten? Huurt u dan de film, die als zedenschets volledig is mislukt door de volstrekte karikaturale personages, waaraan elke nuancering ontbreekt.
Jos van der Burg
Te huur vanaf 7 april (Fox Home Entertainment).


The pallbearer
Matthew Reeves
Tom is vijfentwintig jaar, net afgestudeerd en op zoek naar een baan als architect. Hoewel de wereld in feite aan zijn voeten ligt, wil het met die baan maar niet vlotten. Bovendien hebben zijn vrienden al lang en breed verkering en kan hij thuis - in zijn oude stapelbed - vooralsnog alleen maar mijmeren over Julie, die ene grote jeugdliefde die hij toevallig weer tegen het lijf is gelopen maar die hem - pijnlijk genoeg - in eerste instantie helemaal niet herkende. In zijn debuutfilm The pallbearer, die met steun van het Sundance Institute tot stand kwam en die in 1996 mocht meedingen naar de Camera d'Or, de prijs voor het beste debuut in Cannes, thematiseert Reeves de vrees om onopgemerkt te blijven. Het wordt tot in het absurde doorgevoerd wanneer Tom door de verleidelijke moeder van een zekere Bill gevraagd wordt om op de begrafenis van haar zoon als 'pallbearer' (letterlijk: slippendrager, ofwel kistdrager) te komen opdraven. De enige vraag die hem vanaf dat moment namelijk bezighoudt is 'Who the hell is Bill?' Het is jammer dat Reeves zo graag een moderne variant van The graduate wilde maken en niet wat meer vertrouwde op dit centrale thema, want hoewel David Schwimmer als Tom heel knap Dustin Hoffmans optreden in The graduate imiteert - met dezelfde nasale stem en dezelfde naïeviteit en radeloosheid - is The pallbearer uiteindelijk slechts een zwak aftreksel van deze sixties-klassieker. En in een film die slechts opgezet lijkt als vehikel voor Friends-ster David Schwimmer en Miramax-mascotte annex covergirl Gwyneth Paltrow hoort Neil Youngs 'Harvest Moon' toch echt niet thuis.
Belinda van de Graaf
Te huur vanaf 21 april (RCV Home Entertainment).


Nieuw in de videotheek
Maandelijks maakt de Filmkrant een selectie uit het aanbod van nieuwe films in de videotheek. Deze films waren eerder te zien in de bioscoop en zijn toen besproken in de Filmkrant
(zie ook de Filmkrant zoek-pagina).

Koopvideo
Shine - Scott Hicks
Emma - Douglas McGrath
Il postino - Michael Radford
Donnie Brasco - Mike Newell
Michael Collins - Neil Jordan
All Stars - Jean van de Velde
Pruimenbloesem - Willem van Batenburg
Mary Poppins (Ned. versie) - Robert Stevenson
Bert Haanstra Cyclus: Bij de beesten af, De zaak M.P., Dokter Pulder zaait papavers, Alleman, Fanfare, Stem van het water
Musical Series (Fox): The sound of music, Hello Dolly
Arcade Film Collectie: Help! De dokter verzuipt, De vijf van de vierdaagse, Doctor Vlimmen, Kort Amerikaans

Huurvideo
Sling blade - Billy Bob Thornton
Night falls on Manhattan - Sydney Lumet
L'appartement - Gilles Mimouni
In het huis van mijn vader - Fatima Jebli Ouazzani
Copland - James Mangold
William Shakespeare's Hamlet - Kenneth Branagh
Serie Moderne Meesterwerken (Homescreen): Le charme discret de la bourgeoisie, Die Sehnsucht der Veronika Voss, Yaaba, Sweetie, Anne Trister, Simple men, Westler

The sound of music, te koop vanaf 28 april.


De Videovorser
Koning schijf (2)

"Ik weet zeker dat u er als filmliefhebber erg veel plezier aan zult beleven!", zo sprak de verkoper. En daarmee was de transactie voltooid. Twee dagen later zat ik voor mijn nieuwe en grotere televisietoestel en draaide de nieuwe en betere videorecorder meteen overuren. En natuurlijk mocht wijlen Mario Bava de aanwinst ontmaagden. De ooit uit een Brussels videoparadijs betrokken widescreen tape van Sei donne per l'assassino is per slot van rekening de pijler van de privé-collectie. Nou, die verkoper had niet gelogen: Mario's psychedelische kleurstellingen kwamen nooit eerder zo goed tot hun recht. Dit is Bava zoals Bava het bedoeld moet hebben. Smullen! De piekervaring leidde al snel tot een uitbreiding van de collectie, een nieuwe videorecorder schreeuwt namelijk om nieuwe tapes. Het was tijd voor die lang uitgestelde aanschaf van A clockwork orange. De beste film aller tijden oogde echter nogal flets, wat zich met enig gepruts aan het toestel nog wel liet corrigeren, maar wat erger was: het beeld was lang niet zo scherp als willekeurig welke tv-uitzending. Dit was Kubrick zoals Kubrick het nooit bedoeld kon hebben. Wat een treurnis! Niet lang na de deceptie belde een kennis me in jubelstemming op: "Ja, ik heb 'm en vrijdag gaan we proefdraaien."
En daar zaten we dan, in een heerlijke, loepzuivere muur van geluid voor een televisietoestel dat een even haarscherp als contrastrijk filmbeeld weergaf. Een beeld dat het medium video naar het stenen tijdperk verwijst en dat ook de eerder in deze rubriek bejubelde laserdisc overtreft. Dat Spawn en Wishmaster inhoudelijk niet echt overtuigden was bijzaak: de eerste kennismaking met het nieuwe medium was zonder meer voor herhaling vatbaar. Dat nieuwe medium heet DVD. Een jaar geleden stond het hier al: video is passé, leve de DVD! Toen was het nog koffiedik kijken, nu weet ik het zeker: de DVD heeft de toekomst. De Digital Versatile Disc is een schijfje dat uiterlijk niet veel verschilt van de bekende compact disc en dat eveneens gedigitaliseerde informatie bevat. Inhoudelijk is er echter een groot verschil: een DVD-schijf kan aanzienlijk meer informatie bevatten dan een cd en sommige zijn bovendien dubbelzijdig afspeelbaar. Wie een beetje thuis is in de opslagcapaciteit van de harde schijf bij computers zal ongetwijfeld onder de indruk zijn van die capaciteit bij DVD: er past maximaal zeventien gigabyte aan informatie op. De DVD is daarmee niet alleen de gedoodverfde opvolger van harddisc, cd en cd-rom, maar leent zich ook uitstekend voor toepassingen als beelddrager, want een digitaal opgeslagen speelfilm van 135 minuten neemt zo'n 4,7 gigabyte in beslag.
Maar, zo sprak de standwerker na een korte pauze, er is meer! Net als laserdisc kan DVD een in zes kanalen opgesplitste geluidsstroom weergeven, het nieuwe en in aanschaf goedkopere schijfje kan bovendien meerdere geluidssporen bevatten. Wilt u de film liever in het Frans zien, dan kan dat. Wilt u dat de regisseur u tijdens de film voortdurend tekst en uitleg geeft, zoals op laserdiscs nog wel eens mogelijk is, dan kan dat soms ook. Bekijken we de film beeldvullend, of kiezen we voor het complete breedbeeld? Lezen we Nederlandse, Engelse, Franse of andere ondertitels, of liever geen ondertitels, het is allemaal mogelijk. Nee, er valt helemaal niets op de DVD af te dingen. Hoewel. De DVD-spelers die deze maand op de Nederlandse markt komen zullen niet in staat zijn alle op het Internet te bestellen Amerikaanse titels (momenteel zo'n 1500) weer te geven. Dat ligt niet aan een fabricagefout, maar is het gevolg van een wereldwijde afspraak tussen fabrikanten en filmproducenten, die de lokale distributie naar eigen inzicht willen exploiteren. Ze willen de beelddrager van de toekomst aan de man brengen, maar weigeren hardnekkig de aan het Internet verbonden globalisering van de markt te ondersteunen. Waar de reguliere bioscoopdistributie zich nog gemakkelijk in territoria laat opdelen, daar is allang gebleken dat die vlieger voor laserdisc niet opgaat: wie meer wil zien dan de recente bioscoopsuccessen die in Europa mondjesmaat verschijnen koopt zijn platen in de importzaak of via Internet. Om te voorkomen dat dit ook bij DVD zal gebeuren is de wereld verdeeld in vijf territoria. Liefhebbers van bizarre Japanse porno hebben niets te vrezen: Japan en Europa zijn bij elkaar ondergebracht. Maar wie een Amerikaanse DVD wil afspelen haalt door de lokale, onderling niet uitwisselbare coderingen bakzeil, waarmee een aanzienlijk DVD-aanbod aan filmklassiekers, uiteenlopend van Das kabinett des dr. Caligari tot Citizen Kane, wegvalt. En dus zitten film- en DVD-liefhebbers met een minder gangbare smaak straks met een geweldig apparaat waarop ze alleen de grootste gemene deler kunnen afspelen. Hoe kan het dan dat ik de via Internet verworven films
Spawn en Wishmaster op DVD gezien heb? De speler die me van het nut van DVD overtuigde is er een die alle coderingen aankan. Ze bestaan, maar het is niet de bedoeling dat we ze overal kunnen kopen. De gelukkige bezitter kocht de speler bij een Duitser, die hem uit Hong Kong had geïmporteerd. En nou staat die ultieme thuisbioscoop ergens in een Nederlandse huiskamer. "Ik weet zeker dat u er als filmliefhebber erg veel plezier aan zult beleven!", zo zullen de DVD-verkopers straks verklaren. En ze hebben gelijk. Vooral wanneer ze hun apparaten uit Hong Kong betrekken.

Bart van der Put
Medio april wordt de DVD-speler op de Nederlandse markt geïntroduceerd. Onder de eerste zestien films die in de Benelux verschijnen bevinden zich Mars attacks!, The bodyguard, The usual suspects (met commentaar van regisseur Bryan Singer), Fargo, Trainspotting en Batman & Robin. Op Internet-sites als http://allstardvd.com zijn Amerikaanse releases te bestellen, maar die zijn alleen afspeelbaar op machines die alle regiocoderingen aankunnen.

Naar boven