Video - juni 1998, nr 190

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


A touch of fever
Ryosuke Hashiguchi
Een jaar geleden viel de Japanse regisseur Ryosuke Hashiguchi op met zijn film
Like grains of sand, een aangrijpend drama over onzekere, verliefde tieners op een middelbare school. Nu is ook zijn debuutfilm uit 1993, A touch of fever, op video uitgebracht. Het verschil met Like grains of sand bestaat eruit dat de twee hoofdpersonen in A touch of fever net eventjes ouder zijn dan de puberjongens uit Hashiguchi's tweede film. Maar in wezen gaan de films over hetzelfde. Ook Tatsuru en Shin weten niet of ze nu op jongens of op meisjes vallen, al worden ze dagelijks met die keuze geconfronteerd. Beide studenten hebben namelijk een bijbaantje in een homo-club, terwijl zij bovendien allebei een vriendin hebben die verliefd op hen is. A touch of fever geeft een openhartig beeld van jeugdige jongensprostitutie, al is Hashiguchi's manier van filmen zeer ingetogen. Hij vermijdt ieder effectbejag, terwijl sommige scènes bijzonder schrijnend zijn. Maar meer dan over prostitutie gaat A touch of fever over de liefdes-sores van vier jonge Japanners. Opnieuw blijkt Hashiguchi een vaardige observator van schuchtere jongeren en ongemakkelijke situaties. Zijn lang aangehouden shots, die soms een hele scène duren, tonen tot het uiterste hoezeer zijn personages in verlegenheid worden gebracht. In alle nuances komen de gevoelens van de twee jongens naar voren, al zijn sommige verhaallijnen een beetje rafelig gebleven. Uiteindelijk blijkt vooral hoe onvolwassen ze nog met elkaar omgaan. Tatsuru en Shin mogen weliswaar schandknapen zijn die tot vermaak van mannen dienen, in wezen zijn ze nog kinderen.
Pieter Bots
Te huur vanaf 16 juni (Homescreen).

A touch of fever: misschien is de heteroliefde toch leuker.


Nil by mouth
Gary Oldman
"I hope you get a chance to see Nil by mouth in the cinema", aldus regisseur Gary Oldman in het voorwoord van zijn gepubliceerde scenario. Het is alsof hij het zag aankomen, want in Engeland kreeg Oldmans voortreffelijke regiedebuut een keuring boven de achttien jaar en in Nederland blijft de bioscoopervaring voorbehouden aan bezoekers van het afgelopen Filmfestival Rotterdam. De film is met zijn meer dan twee uur aan de lange kant en zonder ondertiteling van het Cockney zijn de vele dialogen moeilijk te volgen. Maar meer dan met dat stelt Oldman de kijker met het grimmige, in hoge mate mate autobiografische portret van de Londense arbeidersklasse op de proef. Een wasserette, een pub en een verveloze flat in een grauwe straat in Zuid-Londen zijn de vertrouwde toplokaties voor een drama in de stijl van het Britse sociaal realisme. In de buitengewoon realistische portrettering van de dagelijkse misère betuigt Oldman zich echter niet zomaar een epigoon van grootmeesters in het genre als Stephen Frears, Ken Loach en Mike Leigh. Oldman die opgroeide in een Londense arbeiderswijk en die aan het scenario begon te schrijven na een ontwenningskuur in een Californische kliniek, stuurt zijn film met de blik van een 'insider' en heeft daardoor een volstrekt eigen toon. Door zijn personages dicht op de huid te zitten, zuigt hij je werkelijk het drama binnen en de grote zwetende alcholistische ploert (een prachtrol van Ray Winstone) die zijn zwangere vrouw (een tweede prachtrol van Kathy Burke) in hysterische razernij een miskraam bezorgt, is zo levensecht, dat de koude rillingen over je rug lopen.
Belinda van de Graaf
Te huur vanaf als importvideo (Fox Home Entertainment).

Nil by mouth: gezelligheid in de Londense metro.


Grosse Pointe Blank
George Armitage
Sommige filmscènes nestelen zich onverbiddelijk in je geheugen. Het moment dat John Travolta en Uma Thurman zich op de dansvloer begeven (Pulp fiction) of het moment dat Julianne Moore en Heather Graham moeder en dochter spelen in
Boogie nights. Grosse Pointe Blank heeft ook zo'n moment. We zien driekwart van de film huurmoordenaar Martin Blank zijn meedogenloze beroep uitoefenen, maar wanneer hij op een schoolreünie de baby van een oud klasgenootje oppakt, ziet hij het licht. We zien de coole Cusack smelten als sneeuw voor de zon. Cusack schreef en produceerde Grosse Pointe Blank met een stelletje oude vrienden. Het resultaat is een frisse, intelligente komedie zoals er niet veel worden gemaakt in Hollywood. De film is doordrongen van een naar zwarte haarverf ruikende jaren tachtig-nostalgie, die zo'n reünie van dertigers nu eenmaal met zich meebrengt. Joe Strummer, die met zijn Clash ook regelmatig voorbij komt, mocht de score schrijven. Blank is een opgebrande professional die geen zin heeft om Debi (Minnie Driver) onder ogen te komen. Hij verzuimde immers tien jaar eerder om haar op te halen voor het afstudeerfeest. In het chique plaatsje Grosse Pointe moet hij ineens de confrontatie met zijn verleden aangaan, terwijl hij ook nog eens een jaloerse collega (Dan Aykroyd) van zich af moet zien te houden. De film balanceert perfect tussen spanning en humor. Wanneer gaat Cusack nou eens zelf regisseren?
Thessa Mooij
Te huur vanaf 9 juni (Buena Vista Home Entertainment).


Intimate relations
Philip Goodhew
Intimate relations is gebaseerd op een merkwaardige moordgeschiedenis die zich in de jaren vijftig afspeelde op het Engelse platteland. Een nette, getrouwde huisvrouw op leeftijd verhuurde een kamer aan een ex-zeeman, waarna ze hem min of meer dwong een liefdesrelatie met haar aan te gaan. De tienerdochter des huizes kwam achter hun verhouding en begon beiden te chanteren. Uitendelijk mondde de hele affaire uit in een bizarre moordpartij, die de Britse kranten destijds wekenlang in zijn ban moet hebben gehouden. Debuterend regisseur en scenarist Philip Goodhew stortte zich met overgave op de minutieuze reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot deze zaak. Het Engeland van de jaren vijftig wordt door hem neergezet als een kleinburgerlijke samenleving met een verstikkende moraal, met name op seksueel gebied. De kamerhuurder wordt geportretteerd als een niet al te slimme, maar goedwillende sul die vooral gewend is om te doen wat hem wordt opgedragen en de tienerdochter is een explosief mengsel van puberaal sadisme en ontluikende seksuele gevoelens. De meeste aandacht gaat uit naar de verknipte huisvrouw die voor de buitenwereld een respectabele status probeert hoog te houden, terwijl ze aan de andere kant geobsedeerd is door haar verboden lustgevoelens. Het is aan haar obsessieve gedrag te wijten dat de relatief onschuldige seksuele verhouding gaandeweg kan uitgroeien tot een onontwarbaar web van lust, leugens, bezitterigheid en - uiteindelijk - moorddadigheid. Qua onderwerp en sfeer doet Intimate relations sterk denken aan Heavenly creatures, maar er worden net iets te veel bekende paden betreden om zich echt met Peter Jacksons meesterwerk te kunnen meten. Intimate relations is een vaardig gemaakte film over een niet alledaags onderwerp, met een glansrol van Julie Walters (vooral bekend uit Educating Rita) als de geobsedeerde huisvrouw.
Fritz de Jong
Te huur vanaf 16 juni (Fox Home Entertainment).


Nieuw in de videotheek
Maandelijks maakt de Filmkrant een selectie uit het aanbod van nieuwe films in de videotheek. Deze films waren eerder te zien in de bioscoop en zijn toen besproken in de Filmkrant
(zie ook de Filmkrant zoek-pagina).

Koopvideo
Trainspotting - Danny Boyle
Sleepers - Barry Levinson
The fly - David Cronenberg
Scream - Wes Craven
Basquiat - Julian Schnabel
Even cowgirls get the blues - Gus Van Sant
Red Rock West - John Dahl
Love and human remains - Denys Arcand
Cyclo - Tran Anh Hung
Malina - Werner Schroeter
De vliegende Hollander - Jos Stelling

Huurvideo
The full monty - Peter Cattaneo
Tesis - Alejandro Amenebar
Artemisia - Agnès Merlet
The underground orchestra - Heddy Honigmann
She's so lovely - Nick Cassavetes
That thing you do! - Tom Hanks
She's the one - Edward Burns


De Videovorser
Aasgieren

Zij was de prinses van het volk, ze eindigde vorig jaar spectaculair tegen een betonnen steunpilaar van een tunnel in Parijs en werd een week later uitgeleid met een afgestoft en opgelapt liedje dat haar tot een kaars in de wind bestempelde. Haar naam prijkt nog geen jaar later op een pakje margarine dat in Groot Brittannië voor Grote Beroering zorgt. 'Diana', zo staat er met sierlijke letters op het kuipje, en menigeen spreekt er schande van. Zoiets is toch smakeloos? Nee, zo stellen de beheerders van het Princess Diana Memorial Fund, dat is helemaal niet smakeloos, ze zou het zelf zo gewild hebben. Want de poen die het fonds ermee opstrijkt gaat linea recta naar de zieken en verworpenen der aarde, die het tegenwoordig zonder hun ambassadrice moeten stellen. Nu dat liedje over die kaars niet meer over de toonbank gaat moet het geld ergens anders vandaan komen. Van een kuipje margarine bijvoorbeeld. Of, jawel, een kandelaar. Zolang de fondsbeheerders van mening zijn dat Zij het zelf zo gewild zou hebben is niets hen te dol, de komende maanden zal het 'Diana' logo dan ook aan zo'n duizend produkten worden verbonden. Een film zit daar niet bij. Hoeft ook niet meer: twee dagen na de begrafenis verscheen de eerste videoband met hoogtepunten van de plechtigheid. En daar werd het fonds ook beter van. Alles voor het fonds en het fonds voor alles. Het fonds hield echter wijselijk afstand van de onlangs door de AVRO uitgezonden speelfilm The people's princess, door regisseur Gabrielle Beaumont op veilige afstand in Spanje opgenomen. De film sluit aan op een oude traditie die stelt dat een beroemd lijk zo snel mogelijk gepikt moet worden. Beaumont heeft een reputatie hoog te houden, want ze haakte met Death of a centerfold in 1981 direct in op de destijds roemruchte moord op playmate annex actrice Dorothy Stratten, en was Hollywood-collega Bob Fosse en zijn variant Star 80 zo twee jaar voor. Door hun schaamteloosheid vormen de aasgieren van de B-filmerij een fascinerend fenomeen. Ze vertegenwoordigen de laagste instincten van de filmwereld, ze ruiken geld en slaan direct toe. De onbeholpenheid die daarmee gepaard gaat levert soms hilarisch slechte films op. Ver voor de rechtszaak ten einde liep lag The O.J. Simpson story al in de videotheek. De regisseur, die zich laf achter het standaard pseudoniem Alan Smithee verschuilde, maakte er een dolle boel van: zijn O.J. steelt in 1964 als kind twee flessen wijn, scheldt in het discotijdperk vanonder een uitzinnig afrokapsel zijn eerste vrouw de huid vol en krijgt met de later vermoorde Nicole Brown vreselijke ruzie over zijn keuze voor een komische rol in The naked gun. Je kijkt ernaar en kunt niet geloven dat iemand het in zijn hoofd haalt zo'n potsierlijke film te maken. Bij The people's princess ligt de humor niet echt voor het oprapen, want Gabrielle Beaumont worstelt een beetje met haar geweten. En dat kan natuurlijk helemaal niet. Ze laat zien hoe haar prinses iets moois krijgt met rokkenjager Dodi, waarbij de capriolen van die vermaledijde paparazzi de te zoetsappig verbeelde romance wat verluchtigen, en onderbreekt het oppervlakkige drama voor twee bizarre momenten waarin de stem van een bevriende Britse journalist enkele statistieken rond het landmijnen-probleem opdreunt. Daarmee probeert Beaumont haar gewetensnood af te kopen: ze vraagt aandacht voor een serieuze kwestie die Diana na aan het hart lag en denkt zo integer bezig te zijn. Dat geldt ook voor de climax: de schizofrene film eindigt vlak voor de tunnel, zodat we de makers niet van echte lijkenpikkerij kunnen betichten. De dood van een vriend van Diana komt ook slechts zijdelings aan bod: "Dodi, Gianni is vermoord", zo lispelt de prinses van het volk, "ik moet naar zijn begrafenis." Waarop Dodi fijntjes opmerkt: "Maar schatje, ik had nu net een leuk reisje voor ons tweetjes gepland!" Die Gianni is de vorig jaar vermoordde modeontwerper Gianni Versace. Diens lijk wordt aanmerkelijk minder schizofreen gepikt door Menahem Golan, die als Cannon-baas ooit het halve bioscooppark van de Randstad onder zijn beheer had en in de B-filmerij een lange staat van dienst heeft. Golan maakte erg veel slechte films, maar het door hemzelf geschreven en geregisseerde The Versace murder slaat werkelijk alles. Zo zegt de door Franco Nero vertolkte Versace over zijn toekomstige moordenaar: "Niet iedere man is geboren met het genie van Michelangelo of het verstand van Galileo, hun gedrag wordt niet gemotiveerd door schoonheid, maar door hun biologische sappen." Pardon? Heel subtiel toont Golan hoe dader Andrew Cunanan een slachtoffer vier keer overrijdt, vervolgens diens mond afplakt, om uiteindelijk het hoofd met een ronkende kettingzaag te bewerken. Golan neemt voortdurend een loopje met de feiten en gaat schaamtelozer te werk dan al zijn voorgangers. Aan het slot heeft hij ook nog een moraal in petto: "We zijn een volk dat verslaafd is aan beroemdheden. Dit zijn onze goden. En iedere theologie-student kan ons vertellen dat mensen hun eigen goden alleen scheppen om ze later omver te werpen. Als het zo met ons gesteld is, dan was iemand als Andrew Cunanan onvermijdelijk." Als het werk van de aasgieren van de filmindustrie ons een ding leert is het dit: met filmmakers als Gabrielle Beaumont en Menahem Golan in ons midden hebben we types als Andrew Cunanan helemaal niet nodig.

Bart van der Put
The O.J. Simpson story is her en der nog te huur, The people's princess verwachten we later dit jaar en The Versace murder is te huur vanaf 23 juni (Arcade Movie Company).

Naar boven