Verwacht - juli/augustus 1998, nr 191


Armageddon
Harry doet het voor de eer, A.J. doet het voor het meisje en Grace doet het voor de liefde, zo luiden de teksten onder een drietal promo-affiches van Armageddon. Harry is Bruce Willis, A.J. is Ben Affleck en in Grace herkennen we Liv Tyler, maar wat doen zij dan voor eer, meisje en liefde? Zij doen niets minder dan het onheil afwenden, de aarde van de ondergang redden, want er komt weer een reusachtige komeet op ons af. Vorig jaar werd de ideëenarmoede in Hollywood treffend geïllustreerd door twee vulkaanuitbarstingen op rij, in
Dante's peak en Volcano, dit jaar regent het kometen in Deep impact en Armageddon. Eerstgenoemde mag inmiddels al tot een eclatant commercieel succes bestempeld worden, en als de voortekens ons niet bedriegen zal ook Armageddon doel treffen. Het betreft namelijk de nieuwe film van de tandem van producent Jerry Bruckheimer en regisseur Michael Bay, die eerder kassa's kraakten met Bad boys en The rock. Los van het kometen-thema doet de opzet van de film sterk denken aan die van Bruckheimers Con air: ook nu vliegt een groep Echte Kerels op een explosief doel af en loopt de spanning hoog op. Onder aanvoering van de door Willis vertolkte Harry S. Stamper (what's in a name?) gaat een groep specialisten van een booreiland naar de komeet, waar ze een gat moeten boren om een kernkop te plaatsen. Of dat een goede film oplevert zal nog moeten blijken, vaststaat dat een voorproefje van drie kwartier in Cannes door een bomvolle zaal met hoongelach ontvangen werd. De aanwezige Willis nam het sportief op. Bruckheimer telt alvast zijn centen.

Armageddon: Steve Buscemi, Will Patton, Bruce Willis, Ben Affleck en Keith David hebben de lachers op hun hand.


Species 2 is het vervolg op, jawel, Species, de tamelijk idiote, maar succesvolle science fiction film over een hitsig fotomodel van buitenaardse afkomst, dat met het oog op een snelle bevruchting veelvuldig uit de kleren ging. Natasha Henstridge, een fotomodel van Canadese afkomst, keert in het vervolg natuurlijk terug, en dreigt dit keer het zaad van soortgenoot Justin Lazard op te vangen. Dat belooft opnieuw een overdosis vermakelijke pulp, ware het niet dat we van regisseur Peter Medak beter werk gewend zijn: Medak tekende in het verleden voor de prachtige misdaadfilms The Krays, Let him have it en Romeo is bleeding. Ons hart bloedt bij de verspilling van zo'n regietalent.

Species 2: Natasha Henstridge is klaar voor bevruchting.


Deep rising zou in eerste instantie slechts te zien zijn in The all night horror show, maar wordt nu alsnog redelijk groot uitgebracht. Voor wie na Titanic nog geen genoeg heeft van zinkende schepen, is dat goed nieuws, mits ze genoegen nemen met een bordkartonnen replica van het cruiseschip. Liefhebbers van inktvis komen ook aan hun trekken, want geen film onder water zonder monster en tentakels. Regisseur Stephen Sommers gaf Famke Janssen een magere rol als juwelendievegge en propte Deep rising vol met gore effecten, zoals die waarin de octopus - met tanden! - een flink portie opgezogen bloed rondspreid. Er is veel veranderd sinds Bela Lugosi in 1955 onhandig worstelde met een rubberen inktvis in Ed Woods knotsgekke B-film Bride of the monster.


The X-files: Fight the future is deze zomer het best bewaarde geheim van Hollywood. De betrokkenen zwegen als het graf over de speelfilmversie van de immer populaire televisieserie, die nooit een antwoord geeft op de mysterieuze gebeurtenissen. Special agents Scully en Mulder gaan onverdroten voort met hun eenzame speurtocht naar het onbekende, in dit geval een buitenaards virus - met tanden! - die hen uiteindelijk naar Antarctica leidt. De Cigarette-Smoking Man (CSM) en The Well-Manicured Man steken hun neus ook weer in duistere zaakjes. Een teleurstelling zoals die bij de film Twin peaks: Fire walk with me te bespeuren viel - waar over te discussiëren valt, want die film is nog steeds eng - is hopelijk uitgesloten.


The big hit is een rechtgeaarde over-the-top actiekomedie van de Hongkongse regisseur Che-Kirk Wong. Hij maakte onder andere films met klinkende titels als Flash future kung fu en werkte samen met de superlenige Jackie Chan in Crime story. De spierballen rollen nu bij Mark Wahlberg, dit keer zonder de prothese die hij in Boogie nights droeg. Hij speelt Melvin Smiley, de eeuwig lachende huurmoordenaar. Christina Applegate, in een ver verleden populair door 'Married with children', is zijn joodse verloofde. De film, met John Woo (The killer, Face/off) als executive producer, steekt de draak met pulpfilms, waar de makers een goed inzicht in blijken te hebben. Zo wordt Smiley met de dood bedreigd door een videotheekhouder, omdat hij de band van King Kong lives nog steeds niet heeft teruggebracht.


Six days, seven nights laat zien wat Harrison Ford en Anne Heche doen als zij alleen op een tropisch eiland zijn beland: het verjagen van piraten. Piraten? Hebben de makers dan niet hun conclusie getrokken uit het floppen van Cutthroat island? Anne Heche is geen Brooke Shields, moeten ze hebben gedacht, dus een nieuwe Blue lagoon was uitgesloten. In plaats daarvan gaat Harrison op de vuist met zeeroverhoofdman Temuera Morrison (Once were warriors). Regisseur Ivan Reitman, de geestesvader van de 'komische' carrière van Arnold Schwarzenegger (Twins, Junior en Kindergarten cop), heeft maar liefst zes dagen en zeven nachten nagedacht over het script van zijn nieuwste product.

Six days, seven nights: de vakantiebrochure had geen melding gemaakt van piraten.


The wedding singer is niet aan te raden voor diabetespatiënten, daar de film een hoog gehalte aan suikerzoete scènes bevat. Adam Sandler, bij een enkeling bekend door de geflopte golf-film Happy Gilmore, speelt een schnabbelende zanger die bruiloften afstruint, en Drew Barrymore is te zien als serveerster. Ze zijn gemaakt voor elkaar, maar zijn beiden met de verkeerde verloofd. Als dat maar goed afloopt. De film speelt zich af in 1985, en de vele verworvenheden van de jaren tachtig passeren dan ook de revue - Magnum P.I., Dynasty, Miami Vice en griezel Billy Idol. Bij tegenvallende bezoekcijfers kan regisseur Frank Coraci toch gerust zijn. De geluidsband is volgestouwd met bijna vergeten hitjes als 'You spin me around' en 'Pass the Dutchie', die het op een verzamel-cd vast goed doen bij de kassa.


Lethal weapon 4 is het vervolg op, natuurlijk, Lethal weapon 3, commercieel gezien het grootste succes uit de serie rond detectives Riggs en Murtaugh, steevast vertolkt door Mel Gibson en Danny Glover. De regie is voor de vierde keer in handen van Richard Donner, Rene Russo en Joe Pesci keren eveneens terug. De helden nemen het dit keer op tegen een bende Aziatische valsemunters, die onder leiding van Jet Li staat. De voornaam van Li geeft een goede indicatie voor zijn specifieke talent: het betreft hier een menselijke tornado die in een kleine dertig Chinese actie- en knokfilms liet zien dat Jackie Chan wel op mag passen. Wie in Li's Amerikaanse debuut als boksbal fungeert vermeldt de persmap niet. Wij gokken op die knotsgekke Riggs.


Mafia! is een film met een uitroepteken en dat kan maar een ding betekenen: dat wordt lachen! Regisseur Jim Abrahams had de lachers eerder op zijn hand met Airplane! en twee delen Hot shots!, en neemt na vliegrampen en het leger nu de mafia op de hak, waarbij de onlangs overleden Lloyd Bridges opnieuw een sleutelrol vervult. Als mafiabaas wil hij voor zijn dood de opvolging geregeld hebben, maar met twee klunzige zonen valt dat niet mee. Als Abrahams en Bridges hier net zo geïnspireerd te werk gaan als bij Airplane! verwachten wij een ouderwets geslaagd lachfestijn.

Mafia!: Brando bezweek aan een grapefruit, Lloyd Bridges eert Joep Meloen.


Afterglow is het licht wat nog gloeit nadat het vuur is uitgebrand. Julie Christie speelt een voormalige B-filmster, die languit op de sofa naar haar oude horrorfilms kijkt. Haar huwelijk heeft ook zijn beste tijd gehad, want manlief (Nick Nolte) legt het aan met een veel jongere vrouw, die vervolgens een kind van hem wil. Julie Christie, beroemd geworden door Dr. Zhivago, is zelf de laatste tijd ook zelden meer in een noemenswaardige film te zien geweest. Regisseur Alan Rudolph is een protégé van Robert Altman, maar zijn films hebben doorgaans weinig weg van Altmans brille. Het pleit in ieder geval voor hem dat hij de publiciteitsschuwe Christie weer aan een echte hoofdrol heeft geholpen.


The proposition doet ook mee aan de baby-boom die de komende maanden de filmdoeken zal vullen. Kenneth Branagh is te zien als priester, die het verhaal vertelt over een miljonair (William Hurt) tijdens de Depressie, die zijn vrouw (Madeline Stowe) niet aan een kind kan helpen. Ze besluiten een potente snotneus van buitenaf in te schakelen, die het huiselijk geluk moet completeren. De jongeman wordt verliefd, wie zou dat niet worden op een beeldschone miljonaire, evenals - pikant - de priester. Wiens vertrouwen in William Hurt na de belabberde science fictionfilm Lost in space is geschaad, kan nu weer even bijkomen dankzij dit melodrama van regisseur Lesli Linka Glatter.


The object of my affection is de derde film waarin een het krijgen van kinderen niet binnen een modelgezin gebeurt. In deze romantische tragikomedie besluit een zwangere vrouw om haar kindje niet samen met de vader op te voeden, maar met haar homoseksuele huisgenoot. Hun platonische relatie komt echter onder vuur te staan. Jennifer Aniston ('Friends') is hiermee wederom in een web van vriendschap en liefdesrelaties beland. Regisseur Nicholas Hytner maakte naam met The madness of King George. De hoofdrol van de gekke koning was toen weggelegd voor Nigel Hawthorne, die nu in The object of my affection het tegenovergestelde speelt - een wijze oude theatercriticus.


Hard rain is na het hier nooit uitgebrachte A far off place de tweede film van voormalig cameraman Mikael Salomon, die onder veel meer tekende voor de beelden van James Camerons diepzeefilm The abyss. Ook nu haalde Salomon een nat pak, want zoals de titel al doet vermoeden betreft het een rampenfilm waarbij hardnekkige regenval voor veel overlast zorgt. Beveiligingsbeambte Christian Slater moet in het noodweer Minnie Driver het hof maken en drie miljoen dollar vervoeren, en vindt de bende van boef Morgan Freeman in zijn bad, herstel, op zijn pad. Dat wordt motten in het water, met een drijfnatte Slater.

Hard rain: Minnie Driver en Christian Slater kunnen geen druppel meer zien.


The borrowers wordt in Nederland uitgebracht als Jacht op de kleintjes, waarin mini-mensjes de hoofdrol spelen. Het gegeven doet denken aan Honey, I shrunk the kids, maar The borrowers is gebaseerd op het fantasievolle gelijknamige jeugdboek van Mary Norton, zodat een zeperd niet te verwachten is. John Goodman, als heethoofdige advocaat, staat ook garant voor een plezierig uitzicht. De inventieve kleine mensjes voorzien in hun onderhoud door spullen van de grote mensen te 'lenen', die slechts bij tijd en wijle merken dat er iets mist in hun huishouden. De volgende film van regisseur Peter Hewitt is een riskante onderneming: hij gaat de legendarische 'Thunderbirds' verfilmen, en vervangt de poppen door echte mensen. Bij voorbaat onvergeeflijk.

The borrowers: John Goodman is gefopt.


Paulie is de autobiografie van een sprekende papegaai, die denkt als een mens, en praat als een stand-up comedian. Onze gevederde vriend maakt ons deelgenoot van zijn levensverhaal, dat begint bij een blinde eigenares (een opmerkelijke rol van Gena Rowlands, die in veel films van John Cassevetes speelde), en eindigt in een laboratorium. Cheech Marin, van het fameuze duo Cheech en Chong, is ook van de partij. Tony Shalhoub, die in Big night als Italiaanse kok te zien was, speelt nu net zo makkelijk een Russische laborant. Debuterend regisseur John Roberts' boodschap aan de jeugdige kijkertjes: het is een doodzonde om vogels in een kooi op te sluiten. De vraag is of een papegaai in plaats daarvan filmster moet worden.


De kleine zeemeermin is nog geen negen jaar oud maar wordt door Disney nu al als "klassieker" van stal gehaald. Dat gebeurt niet om uw kinderen een plezier te doen, maar omdat Disney de markt voor animatiefilms niet uit handen wil geven en nieuwbakken concurrent Warner Bros. tegelijkertijd met Het magische zwaard de aanval opent. Ook in Amerika rees wantrouwen tegen deze heruitbreng, omdat deze wel erg toevallig samenviel met de release van de niet-Disney animatiefilm Anastasia. Wie meer diversiteit in het animatie-aanbod wil zien laat die oude Disney van regisseurs John Musker en Ron Clements dus links liggen.

Mariska Graveland & Bart van der Put

Naar boven