Video - juli/augustus 1998, nr 191

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


Romy & Michele's high school reunion
David Mirkin
Romy en Michele kijken voor de zesendertigste keer naar Pretty woman. Gewoon, lekker voor de lol. Maar als Julia Roberts met de creditcard van Richard Gere een halve modewinkel leegkoopt en daarmee wraak neemt op de nuffige Beverly Hills-verkoopsters die haar eerder de deur wezen, schieten Romy en Michele - voor de zesendertigste keer - vol. Voor Romy en Michele verbeeldt deze geactualiseerde Hollywood-variant op het Assepoester-sprookje de ultieme meisjesdroom, maar het leuke is, dat Mira Sorvino (
Mighty Aphrodite) en Lisa Kudrow ('Friends') de twee zwijmelende hartsvriendinnen met een vette knipoog spelen. Als twee langbenige, rondborstige, hoogblonde stoten wonen ze nu al jaren samen in een appartementje aan Venice Beach - toch 'the place to be' - maar terwijl de een werkeloos is en de ander achter de balie van een Jaguar-garage werkt, is er in de verste verte geen droomprins te bekennen. En dus dansen ze samen op 'Staying alive' en bereiden ze zich kirrend voor op die ene grote dag: de reünie van de middelbare school. Bladerend door oude plakboeken komt hun al even rampzalige middelbare-schooltijd tot leven: het tijdperk van de Madonna-lookalikes en van Culture Club, Bow Wow Wow, Belinda Carlisle, The Village People en Bananarama. En niet te vergeten Shocking Blue, dat met 'Venus' ook een plaatsje veroverd blijkt te hebben in de nagedachtenis aan de jaren tachtig. Het levert een heerlijke suikerzoete komedie op met een fijn hoog kitsch-gehalte waarin de Pretty woman-droom niet zonder slag of stoot wordt verwezenlijkt.
Belinda van de Graaf
Te huur vanaf 11 augustus (Touchstone Home Video).

Romy & Michele's high school reunion: een kirrende Lisa Kudrow en een zwijmelende Mira Sorvino.


Soul food
George Tillman Jr.
'Soul food' klinkt heel exotisch, maar het is in feite dezelfde soort cuisine die je bij je oma op tafel aantreft: karbonaadjes, aardappelpuree, jus en appelmoes. Met dan als zuidelijke variant ingewanden en maisbrood erbij. Vet, rijk en vullend, het voedsel van mensen die troost nodig hebben na een dag werken in de katoenvelden. De familie van Big Mama Joe heeft ook troost nodig, maar dan op een andere manier. Schrijver/regisseur George Tillman Jr. portretteert de zwarte middenklasse in Chicago: een gezin waarin huisvrouwen, yuppen, sletten en Mama Joe de dienst uitmaken. De mannen hebben weinig in te brengen. Als ex-bajesklant Lem zonder baan thuiskomt, zegt de geslaagde advocaat tegen hem: "Je moet niet tegen een vrouw vertellen dat je net ontslagen bent." "Zeker niet tegen een zwarte vrouw", vult Lem hem bedremmeld aan. Dit matriarchaat valt uiteen als Big Mama Joe in het ziekenhuis belandt. Haar kleinzoon Ahmad doet er van alles aan om de kibbelende vrouwen (waaronder de uitstekende acterende zangeres Vanessa Williams) bij elkaar te brengen. Dat lukt alleen maar met een smoes, en grote bergen soul food. Hoewel het een verademing is om een zwarte Amerikaanse film te zien die zich niet baadt in ghetto-clichés, is het middenklasse-vanille smaakje van Tillman Jr. wel heel zoetsappig. De film is het cinematografische equivalent van R&B. Dit is geen toeval, want de beroemde R&B-producer Babyface produceerde deze film, en figureert erin met zijn broers. Een van de beste nummers die hij ooit heeft geschreven, het toepasselijke 'Mama', wordt gezongen door Boyz II Men. Soul food leeft op van die muziek, van de 'cat fights' tussen de zusjes en de filosofische reacties daarop van hun echtgenoten. Het is een aardige film, maar het had best wat pittiger gemogen.
Thessa Mooij
Te huur vanaf 7 juli (Twentieth Century Fox Home Entertainment).


Black mask
Daniel Lee
Aan de lijst talenten die de zieltogende filmindustrie van Hongkong voor Hollywood verlaten, kan binnenkort de naam van Jet Li worden toegevoegd. De verbluffend acrobatische acteur, bij bezoekers van het Filmfestival Rotterdam bekend door zijn optreden als titelheld in de kostuumfilm Fong Sai Yuk, krijgt geen eigen stervehikel, zoals Chow Yun-Fat met
The replacement killers, maar zal in Lethal weapon 4 tegenover Mel Gibson en Danny Glover staan. Waar het om inventief gechoreografeerde vechtscènes gaat, kunnen weinig Chinese sterren aan Li's talent tippen. Voor hij op het Chinese vasteland in de wu shu vechtsport de kampioenstitel behaalde had Li als kind in het Witte Huis zijn kunsten al aan president Nixon gedemonstreerd, met de kampioenstitel op zak schitterde hij in Shaolin temple, de eerste moderne kung fu-film die op het Chinese vasteland gemaakt werd. In Hongkong belandde Li bij gangmaker Tsui Hark, die hem een sterstatus bezorgde. Tsui was anderhalf jaar geleden de motor achter Black mask, de eerste Jet Li film die ons land via lokale distributie bereikt, waarbij men helaas voor een slecht nagesynchroniseerde, Engelstalige versie koos. In de oogstrelende film speelt Li een voormalig geheim agent die operatief van zijn zenuwen verlost is en dus flink wat klappen kan incasseren. Hij neemt het op tegen zijn criminele oude teamgenoten, waarbij zijn identiteit achter een masker schuil gaat. Het scenario van de film blijft steken in half uitgewerkte ideeën en personages, maar het tempo ligt hoog, de actiescènes zijn fraai en Li krijgt alle gelegenheid zijn lenigheid te tonen. Het zal me niets verbazen als Gibson en Glover in hun vierde Lethal weapon volledig van het doek gespeeld worden door deze wervelwind.
Bart van der Put
Te huur vanaf 28 juli (Arcade Movie Company).

Black mask: Jet Li is operatief van zijn zenuwen verlost.


Face
Antonia Bird
In de kamer van crimineel Ray hangt een poster van Ken Loach' Hidden agenda. Hij verraadt zowel Rays voormalige sociale betrokkenheid als die van Antonia Bird. Net als in Priest, waarin een priester zijn seksuele gevoelens probeert te onderdrukken, toont ze een personage dat niet lijkt wat hij is. Ray is overgestapt van het barricaden-geweld naar 'small time crime'. Na
Trainspotting en The full monty mag acteur Robert Carlyle nu eindelijk de diepte induiken, en dankzij Bird kan hij als Ray wel heel laag zakken. Face begint als een keiharde thriller. Zwart leer, ijskoude blikken en gestold bloed maken de dienst uit. Ray en zijn west Londense maatjes denken een grote slag te slaan, maar de buit valt tegen. Teleurgesteld keren ze terug naar huis en haard, naar de pub en naar bed. De dag erna begint de horror toe te slaan. Ray begint één voor één zijn maten te verdenken van hebzucht. Als voormalig communist denkt hij dat 'de kapitalisten al een hele tijd geleden hebben gewonnen' en hij handelt daar ook naar. De nuchtere vrouwen in zijn leven, een moedig doorvechtende en demonstrerende moeder en de mooie Connie, kunnen hem daar niet vanaf houden. Wat volgt is een superspannende 'who-dunnit' die verrassend afloopt. Let wel: deze import-video is niet ondertiteld en het binnensmonds cockney-gemompel van de heren in het zwart leer is soms moeilijk te verstaan. Maar dat kan ook zijn doordat ze met bebloede mond in een hoekje liggen te kermen.
Thessa Mooij
Te huur vanaf heden (Distant Horizon, import).


Nieuw in de videotheek
Maandelijks maakt de Filmkrant een selectie uit het aanbod van nieuwe films in de videotheek. Deze films waren eerder te zien in de bioscoop en zijn toen besproken in de Filmkrant (zie ook de Filmkrant zoek-pagina).

Koopvideo
The pillow book - Peter Greenaway
Lost highway - David Lynch
Manneken Pis - Frank van Passel
Les roseaux sauvages - André Téchiné
La haine - Mathieu Kassovitz
Le garcu - Maurice Pialat
The funeral - Abel Ferrara
Breaking the waves - Lars von Trier

Huurvideo
Engelchen - Helke Misselwitz
The kingdom deel 1 - Lars von Trier
Sonatine - Takeshi Kitano
Mi ricordo - Anna Maria Tató
Hard eight - Paul T. Anderson
La promesse - Gebr. Dardenne
Starship troopers - Paul Verhoeven
187 - Kevin Reynolds
Ridicule - Patrice Leconte
The winter guest - Alan Rickman
Mrs. Brown - John Madden


De Videovorser
Penetratie

In de filmwereld is liegen heel gewoon: afgaande op de reclamecampagnes is bijna iedere nieuwe film groter, beter, hipper, ontroerender, spannender of spectaculairder dan de vorige, vooral wanneer dat juist niet het geval is. Bij Disney maken ze het de laatste jaren op een geheel eigen manier erg bont: iedere tekenfilm die niet nieuw is, maar wel opnieuw in de bioscoop wordt uitgebracht is een "Disney Classic". Wijlen oom Walt mag tevreden zijn over zijn geniale erfgenamen: ze maakten louter klassiekers. En doen dat nog steeds, want over tien jaar zal de nieuwe Disney van vandaag automatisch ook een klassieker zijn, waarmee een heruitbreng al snel gerechtvaardigd is. Het is toch wat. De videobranche kan er ook wat van: daar is liegen dat het gedrukt staat tot een kunst verheven. Het overkoepelend orgaan van de videoboeren, de Nederlandse Vereniging van Producenten en Importeurs van beeld- en geluidsdragers, kortweg NVPI, kwam onlangs met het rapport 'Jaarbeeld '97' voor de dag. Het overzicht zet de ontwikkelingen in de videobranche van het afgelopen jaar naast die van voorgaande jaren, en laat zo zien dat het goed gaat in de videotheek. Waar de omzet uit verhuur in 1994 flink kelderde, is die na een periode van stagnatie vorig jaar weer aanzienlijk gestegen, en de koopvideomarkt blijkt zich ook al weer te hebben hersteld van een vooralsnog eenmalig dipje in het voorgaande jaar. Uit het hoofdstuk "vcr penetratie", waarmee het rapport opent, blijkt verder dat 73 procent van de Nederlandse huishoudens zich inmiddels door een videorecorder heeft laten penetreren, waarmee de verkoop van recorders sinds 1983 een onafgebroken groei doormaakt. Die cijfers zijn allemaal leuk en aardig, maar voor filmliefhebbers zijn de gegevens over de genreverdeling bij de verhuur van banden een stuk interessanter. Zo lezen we dat er voor de western geen markt meer is en dat de oorlogsfilm het ook beroerd doet. Dat het nieuwe aanbod vorig jaar in beide categorieën nihil was blijft echter onvermeld. Actiefilms, komedies en thrillers zorgen voor het leeuwendeel van de omzet, de categorie erotiek is volgens het rapport slechts verantwoordelijk voor één procent. Wie dus hardnekkig vasthoudt aan de gedachte dat de videobranche zonder porno niet kan overleven heeft het volgens de NVPI bij het verkeerde eind. Merkwaardig, want wie een eerlijke videotheekhouder naar de belangstelling voor pornofilms vraagt krijgt meestal te horen dat die aanzienlijk is. Het nieuwtje is er sinds de introductie van de videorecorder wel af, maar pornofilms worden nog steeds volop verhuurd. Alleen past dat gegeven niet in het beeld dat de branche bij monde van de NVPI wil uitdragen: sinds de ophef rond de quasi authentieke gruwelen in de Faces of death videoreeks lijdt men aan een ernstig geval van smetvrees, en dus verhuurt men weliswaar pornofilms, maar wordt daar geen melding van gemaakt. Penetratie vindt uitsluitend plaats bij de afzet van videorecorders, niet in de smaakvolle films die de familievriendelijke videotheek aanbiedt. Daarom wordt een distributeur die Buttslammers part 6 uitbrengt een lidmaatschap van de keurige NVPI onthouden, blijven diens jaarcijfers buiten beschouwing en lezen we in Jaarbeeld '98 straks niets over het aandeel dat Pamela Anderson & Tommy Lee ongecensureerd! in de huidige jaaromzet heeft. Rest de vraag wat men dan onder de noemer erotiek schaart. Dat moet dan het handjevol blote films zijn dat door verder onberispelijke distributeurs wordt uitgebracht. Zoals het onlangs bij PolyGram verschenen Tokyo decadence 2, een bijzonder smaakvolle film van Japanse makelij die helemaal niets te maken heeft met het eerder verschenen Tokyo decadence. Met het oog op de portemonnee hebben die leugenachtige videoboeren Banmei Takahashi's fraaie Ai no shinsekai, internationaal bekend als A new love in Tokyo, gedegradeerd tot een vervolg op het aanmerkelijk minder sterke, maar reeds bekende Tokyo decadence. In 1995 werd Takahashi's film al op het Filmfestival Rotterdam vertoond. Dat gebeurde niet in het roemruchte programma-onderdeel 'Pink Pictures from Japan', maar in het hoofdprogramma, waarmee de programmeur terecht aangaf dat de lat bij Takahashi wat hoger ligt dan bij zijn oude collega's uit de seksfilmindustrie. In Japan was de film baanbrekend: waar de censor het tonen van schaamhaar jarenlang verbood, slaagde de regisseur er door zijn samenwerking met de alom gerespecteerde fotograaf Nobuyoshi Araki voor het eerst in om primaire geslachtsorganen onomwonden te tonen. Wie echter op zoek is naar opwinding komt bedrogen uit, er kan gelachen worden en er is zelfs sprake van ontroering, maar opwindend wordt het niet. De film schetst de vriendschap tussen meesteres Rei en call-girl Ayumi, waarbij Takahashi hun avonturen in de prostitutie en bij een amateur-toneelclub af en toe onderbreekt voor een diashow van Araki's fraaie zwart/wit foto's van Sawa Suzuki, die de rol van de meesteres speelt en ook in authentieke home movies uit haar jeugd te zien is. De in haar naïveteit aandoenlijke Ayumi wordt fraai vertolkt door Reiko Kataoka, die met haar Mickey Mouse-oortjes al eerder opviel in de onlangs uitgebrachte film A touch of fever van Ryosuke Hashiguchi. A new love in Tokyo is een prachtige film, waarin de twee jonge actrices tot het uiterste gaan om de pragmatische heldinnen gestalte te geven. Liegen doen Rei en Ayumi in hun vak dagelijks. Daarom is het misschien wel gepast dat hun avonturen hier onder een valse noemer gepresenteerd worden. Maar het zou de videobranche sieren wanneer men bij een kijkje in de keuken voortaan ook de inhoud van de koelkast laat zien.

Bart van der Put

Ai no shinsekai (A new love in Tokyo) is te huur als Tokyo decadence 2. Tokyo decadence is opnieuw te huur in een langere director's cut (PolyGram Video/Cult Classics).

Naar boven