Video - oktober 1998, nr 193

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


Under the skin
Carine Adler
Met de carrière van de mooie Engelse sixties-ster Rita Tushingham is het helaas nooit meer goed gekomen. Ook in Carine Adlers Under the skin speelt ze slechts een kleine rol, die van de lieve zorgzame moeder die na een korte introductie aan een hersentumor overlijdt en twee dochters achterlaat die ieder op hun eigen wijze het grote verdriet verwerken. Maar dat Adler uitgerekend voor Tushingham koos is wel begrijpelijk. In de jaren zestig was zij een van de heldinnen van het Britse realisme, de stroming die tot op de dag van vandaag in leven wordt gehouden door regisseurs als Ken Loach en Mike Leigh. Hoewel Under the skin qua vormgeving een stuk speelser is, zijn dat de filmmakers waarmee Adler sterke verwantschap vertoont, al was het maar omdat ze voor de gelegenheid Loach' trouwe cameraman Barry Ackroyd inhuurde en met Claire Rushbrook een actrice uit Leighs
Secrets and lies opvoert. Rushbrook speelt Rose, de oudere zus die netjes is getrouwd, in verwachting is en die na wat fikse huilbuien haar leven hervat. Dit in tegenstelling tot de energieke losbol Iris die de dood van haar moeder psychisch niet aankan en bij wie dan ook de stoppen doorslaan. Het is een droomdebuut van de twintigjarige Samantha Morton die met haar kortgeknipte koppie een soort kruising is tussen Renée Falconetti (La passion de Jeanne d'Arc) en Jean Seberg (A bout de souffle). Als de met de grijze pruik van haar overleden moeder getooide en steeds verder in het nachtleven van Liverpool afglijdende en rondhoererende Iris weet ze een grote ontroering teweeg te brengen.
Belinda van de Graaf
Te huur op import video (British Film Institute).


An American werewolf in Paris
Anthony Waller
Begin jaren tachtig leidde een bloeiperiode in het horrorgenre tot enkele aardige kruisbestuivingen met de komedie, waarbij John Landis' An American werewolf in London als een van de betere uit de bus kwam. Landis, vooral bekend door twee delen
The blues brothers, toonde zich zowel in de gruwel als in de grappen van zijn sterkste kant, waarbij de humor voornamelijk voortkwam uit de Amerikaanse blik op typisch Britse gewoonten, en de met een Oscar bekroonde trucages daadwerkelijk huiveringwekkend waren. Na een reeks valse starts, waarbij Landis betrokken was, heeft de film met het koddig getitelde An American werewolf in Paris nu alsnog een vervolg gekregen. Net als in de voorganger draait het om Amerikaanse rugzaktoeristen die grappend door Europa trekken, maar de humor is van het meest flauwe soort en komt niet voort uit de botsing tussen twee culturen, maar uit het puberale haantjesgedrag van de drie vrienden. Op de Luxemburgse locaties, die uitsluitend voor een Amerikaans publiek Frans zullen ogen, stuiten ze met voorspelbare gevolgen op parttime wolvin Julie Delpy en enkele soortgenoten. Van de Britse regisseur en coscenarist Anthony Waller mag na het debuut Mute witness wat verwacht worden, maar zo spannend of eng als de thriller over een Russisch snuff-movie complot is zijn tweede film geen moment. Al weet Waller bij een tweetal scènes de spanning aardig op te bouwen, zijn inzet wordt teniet gedaan door de trucages, die volledig uit de computer komen, waardoor de weerwolven geen moment geloofwaardig ogen. Overigens had dit hondsberoerde vervolg ook een Nederlandse inbreng; het is een Britse, Amerikaanse, Luxemburgse, Franse en Nederlandse coproductie, en Marc van der Bijl staat vermeld als first assistant director, een functie die hij ook bij Kleine Teun en Left luggage vervulde.
Bart van der Put
Te huur vanaf 20 oktober (Columbia Tristar Home Video).

An American werewolf in Paris: in Londen kwam de weerwolf beter uit de verf.


Hoodlum
Bill Duke
"Weet je waarom hij zich Dutch Schultz noemt? Hij wil respect. En wie heeft er nou respect voor een man die Arthur Flegenheimer heet?" En respect krijgt-ie, niet om zijn naam, maar om zijn onberekenbare gangstermoraal. Je ziet de latente waanzin in zijn ogen sluimeren onder de oppervlakte van zijn ziekelijk witte huid. De enige barometer voor zijn luimen is de manier waarop hij zijn wapen gebruikt: wel of niet. Het maakt 'Dutch' (Tim Roth) een van de boeiendste personages van Hoodlum, een 'zwarte' gangsterfilm van Bill Duke (Bird on a wire, A rage in Harlem). Zo zwart is de film trouwens ook weer niet, het is vooral de entourage die zwart is, maar tussen de hoofdpersonen zijn de raciale kleurstellingen keurig verdeeld. In het New York van de jaren dertig betwisten een witte (Roth), een Italiaanse (Andy Garcia als Lucky Luciano) én een zwarte gangsterbaas (Laurence Fishburne speelt Bumpy Johnson) elkaar de zeggenschap over de illegale lootjesverkoop in Harlem en The Bronx. Dat gebeurt compromisloos en gewelddadig en wordt door Duke even recht-voor-z'n-raap in beeld gebracht. Hij wijkt geen millimeter van het bekende gangsterfilm-jargon: er wordt gehaat, geschoten en gewroken, maar echt uitgewerkt wordt de relatie tussen de drie criminelen nooit. Zo sukkelt de film voort naar een plichtmatige ultieme afrekening waarna Johnson, die gaandeweg het voornaamste personage is gebleken, zich en passant met God verzoent.
Dana Linssen
Te huur vanaf 22 september (Warner Home Video).


The last seduction II
Terry Marcel
In 1993 verrijkte John Dahl de filmhistorie met de creatie van de nietsontziende femme fatale Bridget Gregory, alias Wendy Kroy. The last seduction was een geslaagde hommage aan de film noir die uitblonk door zijn intelligente scenario en het sfeervolle camerawerk. Linda Fiorentino was adembenemend in de rol van Bridget, die op jacht naar heel veel dollars de ene na de andere man om haar vingers wond om ze daarna keihard te laten vallen. In The last seduction II wordt een zeer droevige poging ondernomen om Bridget op het scherm te laten herleven met een andere producent, een nieuwe regisseur en een geheel gewijzigde cast. Behalve de naam van de hoofdpersoon en een enkele verwijzing naar de gebeurtenissen in Dahl's origineel is er werkelijk geen enkele overeenkomst tussen de twee films. The last seduction II is een ranzige productie die al na tien minuten ontaardt in nutteloze pikanterie met veel zwarte lingerie en glibberige softporno-muziek. Bij gebrek aan een verhaal weidt de film veel te lang uit over de praktijken van een Engelse boef die in Barcelona veel geld verdient met het runnen van een sekstelefoonlijn. Bridget luist hem er natuurlijk op een vreselijke manier in, terwijl ze ook nog een vasthoudende vrouwelijke detective van haar lijf moet zien te houden. Geen enkel moment wordt de film spannend, boeiend of anderszins de moeite waard. Het valt te verwachten dat dit prul op niet al te lange termijn zal worden aangekocht door SBS6, om te worden uitgezonden als 'erotische thriller'. Als het zover komt, raad ik u aan om naar een videotheek te snellen waar de enige echte The last seduction van John Dahl wordt verhuurd.
Fritz de Jong
Te huur vanaf 27 oktober (PolyGram Video Benelux).

The last seduction II: enkel de pose doet nog denken aan het origineel.


Nieuw in de videotheek
Maandelijks maakt de Filmkrant een selectie uit het aanbod van nieuwe films in de videotheek. Deze films waren eerder te zien in de bioscoop en zijn toen besproken in de Filmkrant
(zie ook de Filmkrant zoek-pagina).

Koopvideo
Un été à la Goulette - Férid Boughedir
Au petit Marguery - Laurent Bénégui
Dellamorte, dellamore - Michele Soavi
Cop land - James Mangold
Good Will Hunting - Gus Van Sant
Career girls - Mike Leigh
Hard eight - Paul Thomas Anderson
Different for girls - Richard Spence

Huurvideo
U-turn - Oliver Stone
Wings of the dove - Iain Softley
Y aura-t-il de la neige à Noël? - Sandrine Veysset
Mother & son - Alexander Sokoerov
The end of violence - Wim Wenders
Wilde - Brian Gilbert


De Videovorser
Van hier tot Tokio

Het lijkt op voorhand onvermijdelijk: 7 oktober 1998 zal voor de vaderlandse videobranche als een hysterische, herstel, historische dag de geschiedenis ingaan. Winkelpuien zullen bezwijken onder de druk van toegesnelde consumenten, kassa's zullen uit hun voegen barsten, omzetrecords zullen sneuvelen en etalagemateriaal zal in de drukte massaal worden ontvreemd. De videobranche is gewaarschuwd, getuige de fraaie folder: "Sterke koopintentie aanwezig in alle demografische groepen!", "Een fenomenaal potentieel", en, zo voorspelt de Nostradamus van de videowereld akelig nauwkeurig: "95% van alle 20- tot 44-jarigen zullen de commercial 8,3 keer zien". Kijk, dat zijn nog eens cijfers die tot de verbeelding spreken. Klinkt allicht beter dan: "34% van alle 45- tot 72-jarigen zullen de commercial 2,6 keer zien". Maar hoe zit dat dan met de tienerpopulatie, toch ook een omvangrijke 'demografische groep', moet die niet tot aankoop gestimuleerd worden? Nee, dat hoeft niet, want de videotapes die momenteel in recordaantallen aangemaakt en verscheept worden, brengen het magnum opus van Koning Leo zelve naar de huiskamer. Titanic komt! De film verpulverde alle bioscooprecords en zal naar verwachting als eerste de videosuccessen van Disney evenaren, zoniet overtreffen. Koning Leo versus The lion king, het is een titanenstrijd. In de Verenigde Staten, waar Titanic op 1 september uitkwam, is de strijd nog onbeslist, maar de Kerst komt eraan en hier zal Sinterklaas straks ook nog een ferme duit in Leo's zakje doen. Van mij mag Koning Leo winnen. Ik heb hem in de bioscoop al drie keer zien verzuipen en hield het temidden van al die snotterende bakvissen zelf ook niet droog. Ik kan het ook niet helpen. De film werkt, en als ik dan toch op volle zee kopje onder moet, dan bij voorkeur in gezelschap van een op drijfhout gedrapeerde Kate Winslet. Zucht. Dus ja, ook ik zal tot aanschaf overgaan, verheug me nu al op het feit dat ik bij de aftiteling Celine Dion meteen de slissende mond kan snoeren, en kies voor de widescreen-versie, want wat heeft het nu voor nut een Titanic te kopen waarvan de boeg en achterplecht buiten beeld blijven?
Intussen heeft de videobranche in afwachting van de grote dag niet stilgezeten: de Amerikaanse markt is de afgelopen maanden overspoeld door 22 verschillende Titanic-tapes, uiteenlopend van documentaires over het schip en oude en recente film- en televisieversies van het drama tot een reeks tapes die inhaken op de populariteit van Koning Leo. Hier moest de fan het doen met Leo mania. "Hang rond in Leo's favoriete, veelbezochte plaatsen in Hollywood en trap lol met enkele van zijn beste vrienden", zo belooft het hoesje, "Hoor en zie als eerste de nieuwste Leo-producten en maak kennis met verbazingwekkende Leo-dubbelgangers". Klinkt weerzinwekkend leuk, maar helaas bleek Leo mania even niet meer leverbaar, dus een kritische evaluatie van deze bestseller zit er niet in. Wel werd me het onnavolgbaar getitelde, binnenkort te verschijnen Leo in progress in het vooruitzicht gesteld. Leo in progress, je moet er maar opkomen. Maar ik hoef die Leo-tapes helemaal niet te zien, ik heb Leo's finest hour namelijk al in huis gehad. De tape van onbestemde origine heet Japanarama en is te huur bij een in filmische rariteiten gespecialiseerde videotheek in Amsterdam. Rariteiten biedt de band in overvloed, het betreft namelijk een twee uur durende compilatie van de meest bizarre excessen van de Japanse televisie. Eerder viel her en der al te lezen dat Takeshi Kitano, de gelauwerde regisseur van prachtige films als Sonatine en Hana-bi, in eigen land vooral bekend is als televisiepersoonlijkheid. Kitano's aanstekelijke gevoel voor humor en perfecte timing deed daarbij de fantasie flink op hol slaan, en op Japanarama wordt de belofte ruimschoots ingelost. Hier zien we Kitano, de ene keer met een plastic kreeft op zijn kop, de andere keer gekleed in een potsierlijk muizenpak, in de weer met een reeks quizkandidaten, waarbij alles geoorloofd is. Broodmagere Japanners worden aangespoord tot een worstelpartij met bodybuilders, die hun prooi in een vat met lijm of op een gloeiende bakplaat smijten, anderen moeten plaatsnemen in een bad gevuld met gloeiend heet water, of krijgen een emmer heet kaarsvet over hun hoofd. Het gebrek aan ondertitels blijkt geen enkel bezwaar: de opeenvolging van idiote activiteiten en het geschreeuw van de quizmasters is dodelijk voor de lachspieren. Temidden van de showfragmenten is er ook een optreden van het Japanse antwoord op jongensgroepen als Take That, The Piss Kids genaamd, en trekt er een reeks krankzinnige commercials voorbij. En daarbij komt Koning Leo ook aan bod. Hollywood-sterren die in eigen land weigeren aan reclamespotjes mee te werken verdienen er grof geld mee in Japan. Michael J. Fox verkoopt hengels, Liv Tyler haarspray, de drie tenoren prijzen het comfort van Japan Airlines aan, een als samurai verklede Madonna drinkt gin en Janet Jackson blijkt haar mobiele telefoon zowaar in het Japans toe te spreken. Maar de meeste sterren blijken bij voorkeur in Japanse auto's te rijden. Mel Gibson, Brad Pitt, Jean Reno, Christian Slater, ze scheuren allemaal voorbij. Maar Koning Leo steelt de show in zijn Honda Civic Miracle: "What a great ride... it's a miracle!", zo werft Leo. In ons land zal waarschijnlijk nul komma nul procent van alle zes- tot zestienjarigen de commercial nul komma nul keer zien. En dat is maar goed ook. Want Koning Leo zit niet alleen in dat mirakel op wielen. HIJ HEEFT EEN JAPANS VRIENDINNETJE!

Bart van der Put

Titanic verschijnt op 7 oktober zowel op huur- als koopvideo (Twentieth Century Fox Home Entertainment).

Naar boven