Verwacht - februari 1999, nr 197


Beloved is een tragisch spookverhaal, waarin niet zozeer de klopgeest de hoofdrol opeist, maar de geschiedenis achter haar rusteloosheid uiteen wordt gevouwen. Beloved is het geesteskindje van Oprah Winfrey, die de film niet alleen produceerde, maar ook de hoofdrol voor haar rekening nam. Jonathan Demme (Silence of the lambs) regisseerde deze adaptatie van Toni Morissons Pulitzer Prize-winnende boek over Sethe, een vrouw die vlak voor de Amerikaanse Burgeroorlog haar leven als slaaf is ontvlucht. Ze bracht haar dochtertje om het leven om haar een toekomst als slaaf te besparen, maar wordt jarenlang door haar geestverschijning achtervolgd. Bijna drie uur duurt deze film die hemeltergende scènes niet schuwt. Zo wordt de zwangere Sethe op de plantage in elkaar geschopt, en wordt haar kindermoord gezien als 'het vernietigen van eigendom', omdat het kind toebehoorde aan de plantage-eigenaar. De schoorsteenmantel van Oprah is ondertussen al stofvrij gemaakt voor de verwachtte Oscar.


Urban legend surft handig mee op de horrorgolf, die begon met Scream. In afwachting van I still know what you did last summer dient zich nu een seriemoordenaar aan die 'urban legends', moderne mythen, nabootst. Inspiratiebronnen zijn de verhalen over de bijlmoordenaar op de achterbank, de gestolen nieren die op de zwarte markt wordt verkocht en de doorweekte kat die in de magnetron wordt gedroogd. De plaats van het delict is een universiteitscampus, zodat jong bloed gegarandeerd is. Hoofdverdachte is de creepy professor in mythologie, want deze wordt gespeeld door niemand minder dan Robert Englund, Nightmare on Elmstreet's Freddy Krueger himself. Maar zou Robert echt zo dom zijn dat hij midden in een verwarmd zwembad rond gaat lopen in een met bont beklede parka, het tenue van de moordenaar? Nee, debutant Jamie Banks houdt zich aan de regels van de formule: de moordenaar is De Minst Verdachte Persoon, net zoals de B-acteurs keurig doen wat het genre van hen verlangt: uitbundig gillen, elkaars schouders van achteren vastpakken ("Liet ik je schrikken?") en middernachtelijke speurtochten.

Urban legend: verbazing over de bontjas van de seriemoordenaar.


A bug's life, in de Nederlandse versie Een luizenleven genaamd, verkent evenals Antz het leven tussen de grassprieten. Door de inside jokes is DreamWorks' Antz ook leuk voor de volwassenen, terwijl Disney's A bug's life meer op de kinderen mikt. Maar de strekking is hetzelfde: pas op waar je loopt, want onder je voeten leven insekten die met dezelfde problemen worstelen als de mens. En ook in A bug's life speelt een mier de hoofdrol, die een bende kwaadaardige sprinkhanen uit de buurt van zijn kolonie probeert te houden. Het legertje insekten dat hij inschakelt blijkt echter uit een tweederangs vlooiencircus te komen. John Lasseter regisseerde eerder de eerste geheel door de computer gegenereerde film Toy story voor Disney, die sinds vorig jaar concurrentie heeft gekregen van productiemaatschappij DreamWorks SKG. Disney en DreamWorks vochten met Mulan en The prince of Egypt al om de kerstrecette. De filmkijker is in ieder geval gebaat bij het doorbreken van Disney's monopolie op animatiegebied, en kan nu tenminste kiezen naar welke mier hij liever kijkt.

A bug's life: miereninvasie.


You've got mail verkent evenals The net het leven op de digitale snelweg. The net was een thriller, waarbij de angst voor digitale dictators werd gevoed, terwijl You've got mail ons de romantische kanten van het web laat zien. Tom Hanks en Meg Ryan zijn na Sleepless in Seattle, ook geregisseerd door Nora Ephron, wederom voor elkaar voorbestemd. Werd Meg in Sleepless in Seattle nog aangetrokken door een zielig verhaal over Tom op de radio, nu vlamt hun liefde via het modernere email op. Hun virtuele ego's zijn verliefd op elkaar, terwijl ze elkaar in het echte leven niet kunnen uitstaan. Meg runt een kleine kinderboekhandel, Tom is een gewetenloze eigenaar van een boekwinkelketen. Hij noemt The godfather "the sum of all wisdom", zij vindt 'Pride and prejudice' de bijbel. You've got mail is een moderne remake van The shop around the corner (1940, Ernst Lubitsch) en zal ook nu weer de zwijmelaars onder ons natte ogen bezorgen.


Meet Joe Black is een romantisch drama, waarin Brad Pitt de merkwaardige rol van Magere Hein speelt. De Dood beslist om zich even van zijn taak te kwijten en op aarde neer te dalen om zich tegoed te doen aan menselijke geneugten. De engel (in Der Himmel über Berlin) en de duivel zijn hem tenslotte al voor gegaan. De film neemt drie lange uren de tijd om De Dood de liefde te laten ontdekken, want merkwaardig genoeg heeft hij na al die miljarden jaren dat hij in dienst is, geen verstand van de aardse bezigheden. Zo weet hij niet wat zoenen en seks is, en vraagt hij een stervende miljonair (Anthony Hopkins) om hem rond te leiden. Als tegenprestatie laat hij de man leven. Regisseur Martin Brest (Scent of a woman) heeft een geamputeerde variant gemaakt op de film Death takes a holiday uit 1934, die wel de kans greep om de vraag op te werpen hoe de wereld eruit zou zien als ziektes blijven bestaan, maar de dood geen einde aan de lijdensweg maakt.

Meet Joe Black: Brad Pitt als magere Hein.


Star Trek: Insurrection (wat 'opstand' betekent) is de negende speelfilm die gebaseerd is op de cult-tv-serie. Regisseur en Star Trek-acteur Jonathan Frakes besteedt deze keer meer aandacht aan de humor en de personages dan aan de actiescènes. Dat is een geluk voor de mensen die al die ingewikkelde galaxy-oorlogen toch al niet konden begrijpen. Insurrection begint met robot Data - deze keer zonder menselijke chip die hem zich als een idioot liet gedragen - die zich vijandig keert tegen de bemanning van de Enterprise. Binnen twaalf uur moet hij vernietigd worden, maar tijdens de reddingspoging stuit Captain Picard op een complot dat tot de hoogste regionen van de Federatie leidt. Zij zijn van plan de vriendelijke, agrarische beschaving Ba'ku op te offeren en hun planeet te gebruiken als distributiecentrum. De Ba'ku beschikken echter over 'metafysische stralingen' die hen onsterfelijk maken. De bemanning van de Enterprise komt hiermee in aanraking, wat leidt tot een plotseling puberaal gedrag, waarbij Worf last krijgt van Klingon-acne. Pret genoeg, alhoewel traditioneel minder voor degene die niet is ingewijd in Star Trek.

Star Trek: Insurrection: robot Data is de kluts kwijt.


The thin red line is de langverwachte come back van Terence Malick, regisseur van de non-conformistische klassieker Badlands (1973) en Days of heaven (1978). Twintig jaar heeft hij doorgebracht met het aandragen van ideeën voor andermans scripts en hij keert nu terug met een oorlogsfilm, met rollen voor Sean Penn, Nick Nolte, en uit de toon vallende cameo's van John Travolta en George Clooney. Net als Saving private Ryan toont A thin red line de gruwelen van de oorlog. Niet op D-Day, maar in de Pacific in 1942, als de Amerikaanse soldaten een door Japanners verdedigde heuvel op Guadalcanal proberen te veroveren. Het gelijknamige boek van James Jones is al eerder in 1964 verfilmd, maar Malicks film staat daar redelijk ver van af. Malick, die bij zijn andere films al werd geprezen om zijn poëtische aanpak, bedient zich nu van beproefde voice-overs, die de gedachten van de soldaten zouden moeten verwoorden. Hun bespiegelingen over het leven, de dood, onsterfelijkheid en menselijkheid zijn in feite Malicks ideeën over de oorlog, en de moorddadige natuur in het algemeen.


Ever after: A Cinderella story vertelt het 'ware verhaal' van Assepoester, die volgens de voice-over echt bestaan zou hebben voordat de gebroeders Grimm haar vereeuwigden. Cinderella heette eigenlijk Daniëlle, boende de vloeren in het zestiende-eeuwse Frankrijk onder het strenge toezicht van haar boze stiefmoeder, werd verliefd op de prins en verloor haar glazen muiltje. De petemoei met haar magische stok speelt geen rol in deze variant, want het is uitgerekend Leonardo DaVinci die nu voor Cupido speelt. De film zou ook niet zo seksistisch als bij Grimm mogen zijn, volgens regisseur Andy Tennant, dus staat Assepoester haar mannetje, en toont de boze stiefmoeder ook haar sympathieke kanten. Naast Drew Barrymore, ondertussen eindelijk een twintiger, als Assepoester en Angelica Huston als stiefmoeder, zijn ook Jeroen Krabbé, Jeanne Moreau en Melanie Lynskey te zien. Laatstgenoemde speelde naast Kate Winslet in de echt gruwelijke sprookjeswereld van Heavenly Creatures.


Madeline is gebaseerd op de geïllustreerde kinderboeken van Ludwig Bemelmans, die verschenen vanaf 1939. Het weesje Madeline valt onder toezicht van een vriendelijke non (Frances McDormand), die een school in Parijs runt. De eigenaar van de school (Nigel Hawthorne) wil het gebouw verkopen, waarna Madeline haar toevlucht zoekt bij een circus. Deze sympathieke familiefilm werd geregisseerd door de Amerikaanse Daisy von Scherler Mayer, die zich eerder op ander terrein begaf met Party girl (1995), waarin Parker Posey haar wilde haren maar niet kwijt raakt. Bij Madeline moeten die nog groeien. Eigenwijs is ze al wel, alhoewel niet zo stout als onze eigen Madelief.

Madeline: Frances McDormand als beschermheilige.


Pusher is na Festen de tweede Deense film van een jonge regisseur die deze maand in de bioscopen draait. Festen toont de afbrokkeling van een rijke familie, terwijl Pusher zich afspeelt in de misdadige onderwereld van Kopenhagen. De drugsdealer Frank (gespeeld door Nattevagten-acteur Kim Bodia) maakt een mislukte heroïne-deal, en heeft een week de tijd om het geld terug te betalen. Debutant Nicolas Winding Refn gooide in eigen land hoge ogen door op de derde plaats in de landelijke box office te belanden, en Bodia's rol is al vergeleken met Jean-Paul Belmondo in A bout de souffle. Pusher is door distributeur RCV op stel en sprong uitgebracht, ongetwijfeld om in te spelen op het verwachte succes van Festen, en de bijbehorende aandacht voor de Deense cinema.


Very bad things is een passende titel voor de thriller/komedie, waarin een vrijgezellenfeestje volledig uit de hand loopt. De mannen, waaronder Christian Slater, doen zich in 'the city of sins' Las Vegas tegoed aan enorme hoeveelheden drank en drugs. Tijdens een vrijpartij verongelukt een hoererende stripdanseres, waarna de jongens zich in de woestijn van het lijk willen ontdoen ("A 105 pounds problem that has to be moved from point A to point B"). Een beveiligingsbeamte die het tafereel heeft aanschouwd, is vervolgens de tweede die het loodje legt, waarna meerdere zullen volgen. De toekomstige bruid (Cameron Diaz) is ondanks de bloederige omstandigheden vastbesloten om het huwelijk door te laten gaan. Debuterend regisseur Peter Berg, die eerder rollen speelde in Copland en The last seduction, is schatplichtig aan Tarantino, maar koos voor een meer rechttoe rechtaan verhaal. Cameron Diaz heeft zich laatst van haar lollige kant laten zien in de idiote komedie There's something about Mary, nu moet ze het doen met een film vol ironisch bedoeld geweld.

Mariska Graveland

Naar boven