Verwacht - mei 1999, nr 200


Who am I? is de filosofische vraag die Jackie Chan zich stelt in deze propvolle actiefilm, die hier veel voorpubliciteit krijgt doordat er opnames in Rotterdam hebben plaatsgevonden. Het was lang onzeker of de film wel in Nederland te zien zou zijn - er gingen geruchten dat hij alleen aan de Nederlandse sponsors van de film zou worden vertoond - maar hier is-ie dan. En Rotterdam komt er behoorlijk karig vanaf. Het Rotterdamse stadhuis staat door een wilde montage in Sun City, het voormalig bolwerk van foute blanke artiesten in Zuid-Afrika, en wie de Zwaan wil zien, zal helemaal tot het einde van de film moeten blijven zitten. Tot die tijd is het genieten van Jackie's buitelkunsten, Jackie's onderwater-vechtscènes en Jackie die vanaf een rots schreeuwt, met zijn handen gespreid: "Who am I?" Kennelijk wordt hij verscheurd door de keuze tussen Hollywood (Rush hour) en Hongkong, maar Who am I, geregisseerd door Benny Chan Muk-Sing en Jackie Chan samen, bewijst dat Jackie in deze film van het Hongkongse Golden Harvest weer helemaal in zijn oude, elastische vel zit.


Still crazy volgt de come-back van de fictieve Britse rockband Strange fruit, die ooit zalen vol gillende meisje trok, maar nu bestaat uit kalende vijftigers. Voor hun come-back waren ze werkzaam als reparateur van condoomautomaten, kluizenaar of gewoon dood. Nu klimmen ze weer op het podium om, zoals een van hen zegt, "to surf the nostalgia wave". Ze worden echter uitgefloten tijdens een testtour (in Nederland!) en oude vetes steken weer de kop op. Maar het rockende hart zit op de juiste plaats, Tony (Stephen Rea) draagt zelfs de tanden van Jimi Hendrix om zijn nek. De scenarioschrijvers van Still crazy penden eerder het script van The commitments neer, en ook regisseur Brian Gibson heeft muziekervaring opgedaan met de Tina Turner-film What's love got to do with it. Maar wij vragen ons af: waar blijft die Nederlandse film over George Baker?

Viagra, aspirine en rock 'n' roll in Still crazy.


Just the ticket volgt een scharrelaar in de straten van New York, gespeeld door Andy Garcia, die in illegale kaartjes voor sportwedstrijden en concerten handelt. Just the ticket is een romantische komedie, dus schrijnende taferelen als in Midnight cowboy zullen we niet tegenkomen. Wel de Paus, want die bezoekt de stad op het moment dat de ritselaar zijn grote slag wil slaan. Zijn uiteindelijke doel is zijn ex-vriendin (Andie MacDowell) weer voor zich te winnen. Deze staat op het punt om naar Parijs af te reizen, waar ze een opleiding gaat volgen aan de 'prestigieuze' koksschool Cordon bleu. De film heette eerst The scalper, wat slang is voor 'degene die toegangsbewijzen opkoopt'. Waarschijnlijk is dit gewijzigd in het suf klinkende Just the ticket om gillende horrorfans te weren, die zich het debuut van regisseur Richard Wenk nog kunnen herinneren (de campy horrorfilm Vamp met Grace Jones) en bij The scalper onmiddellijk aan rondvliegende schedelhuiden zouden denken.

Just the ticket: Andy Garcia ontmoet de Paus.


Apt pupil is een poging van Bryan Singer (The usual suspects) om Het Kwaad te ontrafelen. Hij doet dit aan de hand van een ex-Gestapo officier (Ian McKellen), die ondergedoken is in een doorsnee Amerikaans stadje. Een student (Brad Renfro) ontdekt zijn ware identiteit en begint hem te chanteren. Hij dwingt de nazi om hem alle gruwelverhalen over de holocaust in detail uit de doeken te doen. Er ontvouwt zich een luguber spel tussen beiden, waarbij de jongen zelf ook niet ongevoelig voor Das Böse blijkt te zijn. Apt pupil, naar een verhaal van Stephen King, zou een amusementsfilm à la Devil's advocate kunnen zijn, ware het niet dat de film een aantal bedenkelijke scènes bevat - denk aan Ian McKellen die een kat in een oven stopt. Ian McKellen, die overweldigend speelde in Gods and monsters, heeft nu een minder genuanceerde rol, want de strijd tussen goed en kwaad blijft zwart-wit in Hollywood. Of beter gezegd, een pokerspel, want acteur Brad Renfro zegt in de persmap: "It's like a card game - it's great. Who's holding the ace? Who's got the jack?"

Ian McKellen als monster in Apt pupil.


A civil action heeft meer iets weg van een schaakspel, wat niet verwonderlijk is gezien de vorige film van regisseur Steven Zaillian, Searching for Bobby Fischer. Het schaakbord is nu de rechtbank, de spelers een drietal opportunistische advocaten. Tot zover niets nieuws onder de zon, maar net als in een schaakspel wint in A civil action niet per se de meest humane mens, maar de beste speler. John Travolta speelt een advocaat die zich heeft gespecialiseerd als 'ambulance chaser', daarmee zeer succesvol is geworden en zelfs is uitgeroepen tot een van de tien meest gewilde vrijgezellen van Boston. Enkel uit financiële overwegingen neemt hij de zaak aan waarin acht kinderen zijn overleden aan leukemie als gevolg van vervuild drinkwater. Vervolgens moet hij het opnemen tegen twee van de grootste bedrijven van Amerika. De film is gebaseerd op ware gebeurtenissen, zodat Travolta, na Clinton te hebben gespeeld in Primary colors, in A civil action wederom in de huid kruipt van iemand die echt bestaan heeft.


Blast from the past is de lekker klinkende titel van Brendan Frasers derde film. Fraser heeft zich ondertussen gespecialiseerd in het spelen van wereldvreemde types. Hij debuteerde als holbewoners die in modern Californië terechtkomt (Encino man), speelde een Tarzan-kloon die belandt in San Francisco (George of the jungle) en een tuinman die in de Frankenstein-wereld van James Whale opgezogen wordt (Gods and monsters). In Blast from the past, die in Amerika goed ontvangen is, gebeurt hetzelfde: Fraser speelt de jonge Adam, die is geboren en opgegroeid in een atoom-schuilkelder, die zijn ouders zijn ingedoken tijdens de Cuba-crisis in 1962. Vijfendertig jaar later verlaten ze de bunker, in de veronderstelling dat nadat de bom is gevallen Los Angeles een post-apocalytische stad is geworden. Adam ontmoet vervolgens Eve (!), die natuurlijk niets snapt van Adams ouderwetse gedrag. Regisseur Hugh Wilson (Police Academy, The first wives club) en Brendan Fraser zijn momenteel bezig met Dudley Do-right, een live-action komedie gebaseerd op een cartoon.

Blast from the past: wereldvreemde snuiter.


The other sister gaat over het geestelijk gehandicapte meisje Carla, gespeeld door Juliette Lewis, die De Weg naar Volwassenheid aflegt. Carla wordt natuurlijk geen mongool genoemd, maar 'mentally challenged', zoals de gehele film pijnlijk politiek correct is. 'Gehandicapten zijn ook mensen', is het motto van de film, en Carla ontdekt dan ook haar zelfstandigheid en seks, die zeer omslachtig in beeld is gebracht, want de film mocht geen keuring voor boven de 13 jaar krijgen. De Amerikaanse pers heeft geen spaan heel gelaten van dit melodrama van Garry Marshall (Pretty woman). Een Amerikaanse criticus schreef over Juliette Lewis: 'Ze loopt als een waggelende eend, alsof ze heeft geleerd om een achterlijke te spelen door lessen bij Jerry Lewis te volgen.'


The man with rain in his shoes is in Amerika uitgebracht onder de meer prozaïsche titel If only. Het is net als Lola rennt en het Gwyneth Paltrow-vehikel Sliding doors een 'what-if' film, waarin de tijd wordt teruggedraaid en de gebeurtenissen een andere loop nemen. In deze Spaans/Britse romantische komedie krijgt een werkloze, alcoholische acteur, toepasselijk Victor Bukowski genaamd, van een stel magische Spaanse vuilnismannen een tweede kans om zijn vriendin terug te winnen. Hij wordt acht maanden terug in de tijd geslingerd, zodat hij zou kunnen voorkomen dat hun relatie op de klippen loopt (handige tip voor Andy Garcia in Just the ticket?). De Spaanse regisseuse Maria Ripoll contracteerde Penélope Cruz (Jamon jamon, Live flesh, Hi-lo country) als enige bekende acteur.


Forces of nature is geen pornofilm, ook geen rampenfilm, maar een, jawel, romantische komedie met Sandra Bullock en Ben Affleck. De natuurkracht uit de titel is natuurlijk de liefde, alhoewel beiden ook terechtkomen in een wervelstorm, die weer figuurlijk kan worden opgevat. Ben ontmoet Sandra als hij op weg is naar zijn huwelijk, valt voor haar charme, waarna ze samen een wilde rit langs de East Coast beleven. Ze worden gearresteerd en verliezen al hun geld, maar Ben, deze keer niet in pofbroek, kan Sandra, nu eens niet als stuntelige 'girl next door', toch niet weerstaan. Regisseuse Bronwen Hughes heeft hiermee een soort kruising tussen My best friend's wedding en Planes, trains and automobiles gemaakt.

Forces of nature: Sandra Bullock en Ben Affleck bestuderen de meteorologie.


The odd couple II betekent de reünie tussen Jack Lemmon, Walter Matthau en scenarioschrijver Neil Simon, die alleen de nostalgici onder ons zal kunnen bekoren. De drie hadden in 1968 succes met The odd couple, dat net als het verlate vervolg de twee botsende karakters van Felix en Oscar als uitgangspunt had. Lemmon en Matthau varieerden al eerder op dit thema met Grumpy old men en Grumpier old men. The odd couple II werd een gigantische flop in Amerika, en het is dan ook een raadsel dat deze voortsjokkende film de Nederlandse bioscoop haalt. Zou het niet veel mooier zijn om Some like it hot of Irma la Douce opnieuw uit te brengen, zodat het briljante komische talent van Jack Lemmon ook voor het jongere publiek duidelijk wordt?

Mariska Graveland

Naar boven