Verwacht - september 1999, nr 203

Austin Powers: The spy who shagged me
Yeah, baby! Het tempo waarmee Austin Powers de wereld verovert is werkelijk opzienbarend. Daar zou zijn aartsvijand Dr. Evil nog wat van kunnen leren. Waarom deel 2 van de avonturen van de groovy geheim agent leuker is dan
Austin Powers: International man of mystery (eveneens geregisseerd door Jay Roach) weet bijna niemand. Misschien is het Madonna, die met haar videoclip annex trailer 'Beautiful stranger' al de hele zomer elk uur op MTV te zien was en inclusief sixties na-na-na-refreintje ons helemaal in de juiste swinging mood bracht. De film brak in Amerika het zoveelste 'eerste weekend box office record' en schoof Star Wars episode 1: The phantom menace netjes naar een tweede plaats. Ging in deel 1 de door zijn Canadese bedenker Mike Myers (voormalig 'Saturday Night Live'-komiek en ook verantwoordelijk voor Wayne's world) gestalte gegeven Britse spion Austin Powers in ingevroren toestand naar de jaren negentig om de oerslechterik Dr. Evil te verslaan, in The spy who shagged me keert hij weer terug waar hij duidelijk beter op z'n plaats is: de swinging sixties. Weer achter de eveneens door Myers gespeelde Dr. Evil aan natuurlijk. Heather Graham is zijn 'love interest' en vrouwelijk alter ego Felicity Shagwell (en 'to shag' heeft dus niets met kapsels of sigaretten te maken), dus de grappen over seks, seks, seks zijn niet van de lucht. Met in dat kader lullige cameo's voor Woody Harrelson en Willie Nelson. Myers vuurt zijn grollen en woordspelingen in hoog tempo op de toeschouwer af, daarbij gretig citerend uit de filmgeschiedenis, van een Britse spionageklassieker als In like Flynt (ook een sequel die beter was dan het origineel) tot The godfather en Forrest Gump. Hij reist door de tijd, lapt Einsteins relativiteitstheorieën aan zijn laars, ontmoet Rob Lowe (als statische Number Two, de ideale B-filmster van de komende jaren) en Jerry Springer, die nu eindelijk ook eens een klap durft uit te delen. "Let's hop on the good foot and do the bad thing." (Te zien vanaf 9 september).
Dana Linssen

Mike Myers (l.) en Heather Graham meet James Bond meets The avengers meet Daktari.


Nachtvlinder is de tweede speelfilm van Herman van Veen, nadat hij in 1979 zijn grote schare fans naar de bioscoop lokte met het echtscheidingsdrama Uit elkaar. Was twintig jaar geleden een op de klippen gelopen huwelijk aanleiding voor ontboezemingen op het witte doek, ditmaal diende het verlies van een goede vriend als inspiratiebron. Nachtvlinder is een 'huiveringwekkend sprookje' over het wezen van de dood, waarin Van Veen zelf een boosaardige alchemist speelt die mensen vermoordt om 'de vlinders van hun ziel' te verzamelen. Regisseursdochter Babette probeert hier een stokje voor te steken met de hulp van de nobele prins Arthur Kristel - inderdaad: de zoon van Sylvia. Ramses Shaffy is prominent aanwezig als een strandjutter met zeewier in zijn haar, en cameo's van Karin Bloemen en Bert Visscher moeten het kleinkunstfeestje compleet maken. Bij het schrijven van het scenario putte Van Veen naar eigen zeggen uit de rijke ervaring die hij opdeed tijdens het schrijven van Alfred Jodocus Kwak. (Te zien vanaf 2 september).

Babette van Veen wacht op een regieaanwijzing van haar vader.


Runaway Bride is een doorzichtige poging van Garry Marshall om de kassa nog eens flink te laten rinkelen door de hereniging van Julia Roberts en Richard Gere, het populaire romantische koppel uit zijn zeer lucratieve Pretty woman. Negen jaar na dato zijn de verhoudingen tussen Roberts en Gere wel wat gewijzigd, want waar de actrice met de ontwapenende glimlach en Bambi-ogen momenteel niet stuk kan, is Gere's ster de laatste jaren lichtelijk verbleekt, terwijl zijn haar almaar grijzer lijkt te worden. Hij speelt een journalist die een lasterlijk artikel schrijft over Roberts, die al drie bruidegommen bij het altaar liet staan. Na een boze brief van de gedupeerde raakt Gere zijn baan kwijt, zodat hij alsnog de tijd heeft om de research te verrichten die alle narigheid had kunnen voorkomen. Als de twee elkaar leren kennen bloeit er natuurlijk iets moois op. Enfin, de rest laat zich raden. (Te zien vanaf 9 september).

Julia Roberts ontloopt de verantwoordelijkheden van het huwelijk.


The rage: Carrie 2 is het door Katt Shea geregisseerde vervolg op Brian De Palma's horrormeesterwerk uit de jaren zeventig, waarin Sissy Spacek als de telekinetisch begaafde tiener Carrie de pesterijen van haar medescholieren dermate zat was dat ze tijdens een onvergetelijk highschool-bal de hele school in as legde. Klasgenote Sue Snell (Amy Irving) was de enige die Carries bloederige wraakactie kon navertellen. Twintig jaar later heeft zij gekozen voor een carrière als schooljuf. Op haar school zit de moeilijke tiener Rachel en u raadt het al: dit door iedereen gepeste meisje is een halfzuster van Carrie, die over dezelfde vernietigende gaven blijkt te beschikken. Vanaf dat moment wordt het hele verhaal nog eens dunnetjes over gedaan - er vliegt van alles door de lucht, her en der klappen deuren dicht en natuurlijk is er een mooie fik - alleen jammer dat de vlam niet in de pan slaat. (Te zien vanaf 9 september).


The corruptoris de nieuwste film met Hong Kong-ster Yun-Fat Chow waarin hij een Chinese agent speelt die orde op zaken moet stellen bij een uit de hand gelopen bende-oorlog in het New Yorkse Chinatown. Hij wordt van hogerhand gekoppeld aan de onervaren blanke agent Mark Wahlberg, en daar is de immer professionele Chow niet blij mee, want "he's worse than white - he's green". Zoals mag worden verwacht zijn de achtervolgingen en schietpartijen niet van de lucht en over het aantal doden schijnt de fan zich ook al niet te hoeven beklagen. Je kunt je alleen afvragen of James Foley, die eerder vooral opviel met degelijke filmbewerkingen van David Mamets toneelstuk Glengarry Glen Ross en John Grishams bestseller The chamber, wel de meest voor de hand liggende regisseur is om dit soort hogesnelheidsfilmerij te bedrijven. (Te zien vanaf 16 september).

Agent Yun-Fat Chow (l.) vindt Marky Mark Wahlberg een lastig groentje.


The mod squad was een van de eerste succesvolle series van televisieproducer Aaron Spelling, die de beeldbuisgeschiedenis onder meer verrijkte met 'Love boat', 'Charlie's angels' en 'Beverly Hills 90210'. Onder zijn wakend oog mocht regisseur Scott Silver, die eerder de aandacht op zich vestigde met het schandknapendrama johns, de sfeer van de jaren zeventigserie laten herleven in deze door hippe acteurs bevolkte politiefilm. Claire Danes (Romeo + Juliet), Omar Epps (Scream) en Giovanni Ribisi (Saving private Ryan) zijn drugscrimineeltjes die door de ervaren agent David Farina (Get shorty) worden geronseld om te helpen bij het oprollen van een drugsbende. Als hun weldoener wordt vermoord moeten de drie alles op alles zetten om hun eigen naam te zuiveren. Inmiddels is ook Spellings blazoen besmeurd, want men beschuldigt hem ervan dat hij de rechten op The mod squad allang niet meer bezat. Diefstal dus, en het woord is nu aan de rechter. (Te zien vanaf 16 september).


The castle van de Australische regisseur Rob Sitch was bij het uitbrengen in 1997 erg succesvol op de thuismarkt, maar de film kwam pas in beeld voor internationale distributie na de onverwacht succesvolle ontvangst op het Sundance-festival. De Amerikaanse distributeur Miramax kocht de film, en besloot hem anderhalf jaar op de plank te leggen, kennelijk in de veronderstelling dat hij in 1999 beter op dronk zou zijn. In deze komedie vecht een opmerkelijke familie tegen de autoriteiten voor het behoud van zijn huis, dat gelegen is naast de vlieghaven van Melbourne. De komische confrontaties die hier uit volgen brachten de toonaangevende Amerikaanse criticus Roger Ebert tot euforie. Hij vergeleek The castle met The full monty, terwijl een andere criticus de film in een adem noemt met 'typisch Australische' werkjes als Strictly ballroom en Muriels wedding. (Te zien vanaf 16 september).


Go is de zelfverzekerde titel van een actiekomedie van Doug Liman, die nadrukkelijk in de voetsporen treedt van Quentin Tarantino's Pulp fiction. Drie op het oog losstaande verhalen over drugsdealers en kleine criminelen die wachten op hun grote slag worden aan het eind van de film bij elkaar gebracht. Net als bij grootmeester Quentin wordt regelmatig even gas teruggenomen voor absurde dialogen, waarna de beuk er weer wordt ingegooid met snel gemonteerd camerawerk en een onvermijdelijk hippe soundtrack. Regisseur Liman won twee jaar geleden de MTV Award voor beste jonge regisseur met zijn debuutfilm Swingers. De vele enthousiaste reacties op Internet lijken er op te wijzen dat het MTV-publiek ook van harte warm loopt voor deze hippe film die overwegend bevolkt wordt door jonge onbekende acteurs. (Te zien vanaf 23 september).

Fritz de Jong

Naar boven