Verwacht - november 1999, nr 205


The general's daughter laat het titelpersonage al na vijftien minuten het loodje leggen in een behoorlijk bloederige scène, waarin ze verkracht en gemarteld wordt aangetroffen. Onberispelijkheid blijkt niet het levensmotto te zijn geweest van de knappe dochter van de generaal - verwacht dan ook vele toespelingen op kinky seks. Ook de gerenommeerde generaal zelf (James Cromwell, de boer uit Babe) heeft nogal wat lijken in de kast. Wat volgt is een confrontatie tussen hem en de agressieve politie-inspecteur John Travolta. De onvolprezen James Woods mag weer eens een machthebber met vileine karaktertrekken spelen. Hij was de mentor van het slachtoffer, die zich in het leger specialiseerde als docent Psychologische Operaties, een eufemisme voor psychologische oorlogsvoering en gedachtemanipulaties. Alleen Madeleine Stowe, altijd fijn om naar te kijken, komt er in de film wat bekaaid vanaf en is veroordeeld tot een onbeduidende rol als 'romantic interest'. Let verder op de rol van John Frankenheimer als generaal, regisseur van onder andere The Manchurian candidate en The island of Dr. Moreau. Op de regiestoel zat Simon West, die eerder verantwoordelijk was voor het gespierde Con air. (Te zien vanaf 11 november)

The general's daughter: Travolta versus Cromwell.


Blue streak hoopt zijn steentje bij te dragen aan het immer populaire genre van de komische politiefilm. Leathal weapon, Beverly Hills cop en 48 hours vormden onmiskenbaar het grote voorbeeld voor regisseur Les Mayfield (Flubber). Martin Lawrence hoopt in de voetsporen van Eddie Murphy en Mel Gibson te treden als juwelendief die per ongeluk voor politieagent wordt aangezien. Het politieapparaat in Los Angeles komt er al snel achter dat zijn badgenummer niet klopt, maar iedereen is zo onder de indruk van zijn doortastende optreden dat ze denken dat hij een FBI-agent is. Ondertussen blijft hij verwoede pogingen ondernemen om een verstopte diamant te pakken te krijgen. Martin Lawrence lijkt zich te specialiseren in 'buddy movies', waarin twee tegenpolen met elkaar worden opgescheept en nader tot elkaar komen. In zijn vorige film Life zat hij met Eddie Murphy in de gevangenis, in Nothing to loose drong hij zich op aan Tim Robbins en in Bad boys werd hij gekoppeld aan Will Smith, die het ondertussen helemaal heeft gemaakt. In Blue streak is Lawrence de enige acteur van naam, afgezien van Peter Greene, maar deze acteur uit Clean, shaven zal niet echt als publiekstrekker op de loonlijst zijn gezet. (Te zien vanaf 11 november)

Blue streak: van pizzakoerier tot politieman.


Ça commence aujourd'hui is een geëngageerd drama van veteraan Bertrand Tavernier, regisseur van onder andere Round midnight en Daddy nostalgie. De film speelt zich af in het troosteloze dorp Hernaing in Noord-Frankrijk, waar grote werkeloosheid heerst doordat de mijnen zijn gesloten en waar de sociale voorzieningen karig zijn. De moeilijkheden die de families ondervinden om hun gezin te onderhouden, vormen de spil van de film. Een schoolmeester werpt zich op als spreekbuis voor de armen, en begint een campagne tegen de overheid, die gewetenloos midden in de winter het gas en de elektriciteit afsnijdt. Tavernier is het meest begaan met de kinderen, die lijdzaam moeten toezien hoe hun moeders te veel drinken en hun vaders onmachtig zijn om een leven op te bouwen. (Te zien vanaf 18 november)

Ça commence aujourd'hui: engagement van Tavernier.


A night at the Roxbury betekent volgens Amerikaanse critici een nieuw dieptepunt in de filmgeschiedenis. Zelden werd een film zo neergesabeld. Niet omdat hij aanstootgevend is, maar omdat hij zo ontzettend saai is. Critici recenseerden de 'komedie' door tips te geven om wakker te blijven. Roger Ebert schreef dat het "de eerste komedie is die ik gezien heb waarbij je voelt dat lachen wreed zou zijn tegenover de personages". De film is gebaseerd op korte sketches uit het populaire MTV-programma Saturday Night Live van de oliedomme Butabi broers (Will Ferrell en Chris Kattan). In de opgerekte versie van hun sketch wonen de broers nog thuis en dromen ze ervan om nachtclubeigenaar te worden, met maar één reden: om halfnaakte meisjes ontmoeten. Het lukt ze om binnen te dringen in de club van Richard Grieco ('21 Jump Street'), waarna ze in de één na de andere kluchterige scène verzeild raken. Film.com merkte op dat vergeleken bij A night at the Roxbury de niet al te snuggere barmensen uit Studio 54 intellectuele zwaargewichten lijken. Debuterend televisieregisseur John Fortenberry kreeg daarbij te maken met een opstandige Chazz Palmenteri, die de rol van een nachtclubeigenaar speelt, maar zijn naam van de aftiteling verwijderd wilde zien. (Te zien vanaf 4 november)


Disney's Tarzan werd wél juichend ontvangen door de Amerikaanse critici, die vooral de wervelende animatietechnieken prezen. Ook de recette mag er wezen, tot nu toe heeft de film 170 miljoen dollar opgebracht. Het verhaal van Edgar Rice Burroughs is klassiek geworden - niet in de laatste plaats dankzij Johnny Weissmuller. De getekende Tarzan is even gespierd. Hij lijdt met zijn ouders schipbreuk in Afrika, en wordt wees nadat zijn ouders door een wild dier zijn aangevallen. Hij wordt vervolgens geadopteerd door een gorilla (met de stem van Glenn Close), die zelf een kindje heeft verloren. Natuurlijk verschijnt ook Jane ten tonele, maar wie hoopt op een reprise van Bo Derek, die in Tarzan, the ape man uit de kleren ging, moet natuurlijk niet bij Disney zijn. Meer dan zeventig Tarzan-films gingen Disney's versie voor, en wederom wordt er een archetypisch oerwoud geschapen zoals kinderen zich dat voorstellen, en waarbij Afrikanen ontbreken. Regisseurs Kevin Lima en Chris Buck breken wel met een Disney-traditie door de dieren niet in gezang te laten uitbarsten, alhoewel Phil Collins wel af en toe de geluidsband domineert met stichtende liedjes als 'Two worlds'. (Te zien vanaf 18 november)

Disney's Tarzan: met dank aan Johnny Weissmuller.


Mickey Blue Eyes past in de trend om de maffia op de hak te nemen, zoals gebeurde in Analyze this en de tv-serie 'The Soprano's'. In het contrast zit de humor, weet Hollywood al heel lang, en daarom hebben ze nu Hugh Grant tegenover James Caan geplant. Grant speelt wederom de enige rol die hij kan spelen, de stijve Engelsman, en dat doet hij altijd best leuk. Hij is een veilingmeester die wil trouwen met een lerares (Jeanne Tripplehorn). Ze weigert, want ze is de dochter van een maffiabaas, en ze wil Hugh niet in die wereld binnenslepen: "A little favor, a tiny lie, and you're theirs." Maar Hugh kan de verleiding niet weerstaan en binnen de kortste keren heeft hij zich dankzij schoonpapa het wrede alter ego Mickey Blue Eyes en een New-Yorks accent moeten aanmeten. En voordat hij het weet wordt hij gedwongen om spuuglelijke schilderijen, gemaakt door een van zijn maffiavriendjes, voor veel geld te veilen. De ultieme maffia-acteur Joe Viterelli is daarbij ook weer van de partij. Regisseur Kelly Makin richt zich op de makkelijke lach, zodat een Analyze this, part 2 niet verwacht moet worden. (Te zien vanaf 18 november)


Three seasons werd geregisseerd door de 26-jarige Vietnamese Amerikaan Tony Bui, die hiermee de eerste Amerikaanse film heeft gemaakt die zich geheel in het naoorlogse Vietnam afspeelt. De Vietnamese overheid heeft wel een vinger in de pap opgeëist, maar het blijft duister welke gevolgen dat heeft gehad voor de film. Feit is wel dat Three seasons zich schuldig maakt aan mooifilmerij, waardoor de problemen waar de personages mee worstelen eerder overkomen als een fabel dan als een realistisch drama. De film bestaat uit vier parallel lopende verhalen. In één speelt Harvey Keitel (de enige niet-Vietnamese acteur en ook uitvoerend producent) een oorlogsveteraan die zijn in Vietnam verwekte dochter probeert op te sporen. Een volgende verhaallijn draait om een aan lepra lijdende dichter die hulp krijgt van een meisje bij het uitschrijven van zijn gedichten, een ander richt zich op de relatie tussen een prostituee en een fietstaxichauffeur, en tenslotte wordt een straathandelaar gevolgd wiens schamele koopwaar wordt gestolen. De drie seizoenen uit de titel slaan hierbij op geboorte, leven en dood. De jury van het Sundance Festival voor onafhankelijke films was gecharmeerd van de film en kende hem bijna alle prijzen van het festival toe. (Te zien vanaf 18 november)

Three seasons: Harvey Keitel ontdooit in Vietnam.


Sterren bewegen is de mooie titel van een Noorse jeugdfilm met een onderwerp dat niet kinderachtig is. De elfjarige Maria wordt verwaarloosd door haar depressieve moeder, juist nu ze aandacht nodig heeft om het verlies van haar jongere broertje, die stierf aan kanker, te verwerken. Betere tijden breken aan als Maria de zomervakantie bij haar grootouders mag doorbrengen en ze de elfjarige Jacob ontmoet. Ze maken lange wandeltochten, waarbij ze eindelijk weer eens kan lachen, keten, praten over haar problemen en mijmeren over de sterren. Regisseusse Torun Lian bewerkte haar eigen boek tot een prachtig gefilmd drama voor kinderen van tien jaar en ouder. (Te zien vanaf 4 november)

Sterren bewegen: tegen wil en dank vroegwijs.


Papa's song is een multiculturele film over een Amsterdamse rechter die getrouwd is met een Curaçaose vrouw. Samen voeden ze de kinderen van haar zus op, maar als deze naar Amsterdam komt om haar kroost op te halen, wordt er een beerput opengemaakt. Het blijkt dat de zussen nogal wat familiegeheimen hebben en een gewelddadige verleden hebben verzwegen. De rechter reist vervolgens naar Curaçao om erachter te komen wie zijn vrouw werkelijk is. Regisseur Sander Francken en de Antilliaanse producent/scenarioschrijver Norman de Palm maakten naar eigen zeggen een romantische thriller waarin geen politiek correcte standpunten over andere culturen worden ingenomen. (Te zien vanaf 28 oktober)

Mariska Graveland

Naar boven