Verwacht - maart 2000, nr 209


Three kings
Three kings lijkt op papier een doorsnee actiefilm met George Clooney, maar deze overrompelende film over de Golfoorlog blijkt nogal wat verrassingen in petto te hebben. Regisseur David O. Russell, die eerder de onafhankelijk geproduceerde komedie
Flirting with disaster maakte, heeft veel visueel vuurwerk uit de kast gehaald om zijn verhaal te vertellen. Anders dan Courage under fire, de enige andere film over de Golfoorlog, neemt Russell hierbij geen blad voor de mond. Met veel bravoure vuurt hij behoorlijk wat kritiek af op Bush, die hij beschuldigt van laksheid nadat Operation Desert Storm in maart 1991 officieel eindigde. Bush liet de Irakese rebellen die Saddam Hoessein van de troon hadden moeten werpen, danig in de steek. Russell illustreert dit aan de hand van een sappig avontuur van vier Amerikaanse soldaten, gespeeld door Clooney - zoals altijd met een glinstering in zijn ogen - Ice Cube, Mark Wahlberg en Spike Jonze, de regisseur van Being John Malkovich. Na het staakt-het-vuren smeden ze een plan om Saddams goudvoorraad te stelen, maar hun stoerheid wordt flink afgestraft.
De vorm waarin Russell dit verhaal vertelt mag ongebruikelijk genoemd worden. Three kings zit vol met bizarre beelden, zoals een koe die explodeert en een zeer realistische animatiescène over de gevolgen van een binnendringende kogel voor de organen. Ook de Irakese woestijn is door cameraman Newton Thomas Sigel met behulp van filters vervreemdend gefilmd: de kleuren geel en blauw overheersen in deze godverlaten plek.
Three kings bevat keiharde actiescènes, maar net zoveel scherpzinnige zwarte humor, waarbij ook de oorlogsverslaggeving niet wordt gespaard; Operation Desert Storm was tenslotte een mediaoorlog. Ook de onverschillige stoerheid van de soldaten wordt meedogenloos neergezet. De openingsscène zet de toon: een Irakese soldaat staat op een heuvel met een witte zakdoek te zwaaien, maar wordt desondanks gewoon neergeschoten. "Are we taping this?" roept de ene soldaat, terwijl de andere kauwgom uitdeelt.
Russell werd door filmcriticus Rogert Ebert in één adem genoemd met lefgozers als Scorsese, Tarantino, Oliver Stone en Robert Altman, wat misschien iets overdreven is, maar Russell is zeker een regisseur die nog veel moois in petto moet hebben. (Te zien vanaf 2 maart).

Three kings: Mark Wahlberg heeft goudkoorts.


The green mile is de bijnaam van de groene vloer waarop de ter dood veroordeelden in de gelijknamige film schoorvoetend naar de elektrische stoel lopen. De film is gebaseerd op een serie boeken van Stephen King, die in de lijn liggen van zijn eerdere gevangenisdrama The shawshank redemption. Toevallig is die film net als The green mile geregisseerd door Frank Darabont, zodat deze zich nu een specialist op het gebied van humane bajes-drama's van Stephen King mag noemen. Goedzak Tom Hanks speelt de hoofdrol als menslievende cipier, die een sterke band ontwikkelt met de mysterieuze gevangene John Coffey. Deze zal op de elektrische stoel (bijgenaamd 'Old Sparky') belanden wegens de moord op twee zusjes. Natuurlijk rijst de vraag of hij deze slachting werkelijk heeft aangericht, waarbij Darabont nogal wat spirituele troeven achter de hand heeft. Er wordt zelfs een link gelegd met die andere JC die zo'n 2000 jaar geleden ter dood werd veroordeeld. The green mile neemt drie uur de tijd om een, ondanks het zware onderwerp, opbeurend verhaal te vertellen, waarbij Darabont zelfs heeft gepoogd het antwoord te geven op de vraag wat de zin van het leven is. (Te zien vanaf 9 maart).

The green mile: wachten op 'Old Sparky'.


Election wordt in Nederland op het juiste moment uitgebracht, nu de voorverkiezingen van het Amerikaanse presidentsschap in volle gang zijn. Election is een bijtend verslag van de verkiezingsstrijd rondom het voorzitterschap van een studentenraad op een Amerikaanse highschool, maar zou net zo goed kunnen gaan over de strijd tussen John McCain en Bush jr. Ook op de middelbare school trekken gladde praatjes en een tandpasta-glimlach de meeste stemmen. In de satirische lijn van Bob Roberts en Bulworth schetst regisseur Alexander Payne het failliet van de democratische verkiezingen. Een van de kandidaten voor het voorzitterschap is een beeldschone, manipulatieve studente (Reese Witherspoon, eerder te zien in Pleasantville en Cruel intentions). Ze is het toonbeeld van ambitie, maar achter haar perfecte uiterlijk schuilt een verderfelijk wicht. Haar tegenstander is een integere jongen die niet uit zijn woorden kan komen tijdens een speech. De derde kandidaat is een lesbisch meisje dat de verkiezing hoopt te frustreren om zo een einde te maken aan alle waanzin rondom de stemmenstrijd. Ook van de partij is Matthew Broderick, die door films als Ferry Bueller's day off vertrouwd is geraakt met highschools. Hij speelt voor de verandering geen leerling, maar een docent; Broderick wordt ook een dagje ouder. Hij haat het ambitieuze meisje, maar moet ook toegeven dat hij met haar het bed in zou willen duiken. Het intelligent geschreven Election, dat draaide in het 'Bad Teenage Taste'-programma op het Filmfestival Rotterdam, is niet zozeer een tienerfilm, maar een film over tieners die zich alle trucjes van de volwassenen al eigen hebben gemaakt. (Te zien vanaf 16 maart).

Election: anti-reclame voor Colgate.


Tykho Moon is een morbide sciencefictionfilm geregisseerd door de Joegoslavische striptekenaar Enke Bilal. De film ging in 1996 geheel aan Nederland voorbij, maar nu is Tykho Moon, die een prijs won op het Festival van de Fantastische Film in Brussel, toch nog te zien door een tijdelijke import. Tykho Moon speelt zich af op de maan, waar een dictator een kolonie heeft opgericht die is opgedeeld in sectors. Echt lang kan deze potentaat daar niet meer van genieten, want Magere Hein staat op het punt om hem tot zich te nemen. De enige oplossing voor zijn nijpende probleem is een donor, maar de ene man die daarvoor geschikt is, weigert om zijn lichaam op te offeren. Op zijn vlucht ontmoet de potentiële donor een prostituee (Julie Delphy), die hem helpt zijn vrijheid terug te krijgen. Johan Leysen is te zien in de rol van Tykho Moon, die in het dagelijks leven beeldhouwer is. Omdat Enke Bilal besloot om zelf op de regiestoel te gaan zitten, is de film trouw is gebleven aan zijn fantasievolle stripstijl. (Te zien op 2 maart in het Haags Filmhuis, 4 en 6 maart in RKZ-Bios in Groningen, 9 maart in Movie W in Wageningen, 12 en 15 maart in De Melkweg in Amsterdam.)

Tykho Moon: Apocalytisch universum.


Great migrations is een natuurdocumentaire op Omniversum grootbeeld-formaat, waarin de trektochten van een aantal dieren worden gevolgd. Regisseur George Casey maakte eerder Africa: The Serengeti en Alaska: Spirit of the wild, zodat hij ondertussen weet hoe hij een wild dier zo esthetisch mogelijk moet vangen op celluloid. In Great migrations worden onder andere de zebra's en de grijze walvissen bespied door Casey en consorten. Verder vertonen miljoenen koningsvlinders hun kunsten, altijd goed voor een mooi plaatje, en zijn we getuige van de mysterieuze trek van volgens het persbericht '120 miljoen rode krabben' - zou Casey ze zelf geteld hebben? Hetzelfde persbericht belooft ook 'exotische Afrikaanse stammen die honderdduizend jaar geleden al begonnen aan een trektocht naar de uiteinden van de wereld'. (Te zien vanaf 24 februari in het Omniversum in Den Haag).

Mariska Graveland

Naar boven