Mening - april 2000, nr 210

Het is met de Oscars net als met Ajax. Ook al weet je al lang wat ze gespeeld hebben, toch wil je nog even zien hoe. En net als voetbal, is de Oscaruitreiking zo duur om uit te zenden, dat hij al jaren niet meer via de Nederlandse televisie te volgen is. Alleen bezitters van een schoteltje en een decoder kunnen geloof ik nog via een Duitse of Engelse betaalzender rechtstreeks volgens wat er in Los Angeles gebeurt. CNN had de aankomst van de sterren (wie met wie en wat uit de kast geratst), wat mij betreft het leukste gedeelte van de hele ceremonie, omdat die sterren daar zo helemaal op hun aller-sterrigst zijn: dromerig lachend, hun blik op de verte gericht, waar wij gewone stervelingen nooit zullen komen, even een extra rondje draaiend in een extravagant avondgewaad, als een popster "It's good to be here" roepen, duimen in de lucht. Net 5 had de samenvatting, "slechts vijftien uur nadat ze in Los Angeles zijn uitgereikt", wist een hevig zwetende Albert Verlinden trots te melden. De band was "nog maar drie uur in Nederland" (alsof ze hem hadden laten invliegen). Toen hebben ze waarschijnlijk een hele batterij vertalers aan de slag gezet en gekeken waar ze er zelf nog een minuutje of wat uit konden slopen, want hoe anders de lompe schnitts in de toespraken van Hillary Swank (beste actrice voor Boys don't cry) en Kevin Spacey (beste acteur voor American beauty) te verklaren? Dat American beauty de grote winnaar werd, was te verwachten, maar toch ook een opluchting. Een fijnzinnige regie van theaterregisseur Sam Mendes en een intelligente acteerprestatie van Kevin Spacey, die hoop geven dat we van Hollywood weer mogen nadenken en niet van de ene voorgeprogrammeerde close-up naar de andere hoeven te snikken. Van Los Angeles naar Spanje, het is een paar uur vliegen, maar ik wilde toch niet nalaten mijn verbazing en enthousiasme te melden over het feit dat er daar honderden fanzines bestaan, van gekopieerde exemplaren tot vierkleurendruk, gewijd aan de fantastische film. Een groot aantal van de Spaanse genrefilms waar zij over schrijven is te zien op het komende 16e Festival van de Fantastische Film en meteen wordt weer duidelijk hoe wel filmcultuur vaart bij liefdevolle filmkritiek. Niet iedereen zal zich tegen de terreur van bijvoorbeeld Tras el cristal (Agustín Villaronga) kunnen wapenen. Maar laten we er daarna wel een levendig debat over voeren!

Dana Linssen