Verwacht - april 2000, nr 210

Summer of Sam
De New-Yorkse zomer van 1977 was een van de heetste ooit, de Yankees wonnen de World Series, de disco beleefde zijn hoogtepunt, de stroom viel uit met massahysterie als gevolg en de stad was ook nog eens in de greep van een seriemoordenaar. Spike Lee reconstrueert in Summer of Sam die turbulente maanden waarin de seriemoordenaar David Berkowitz, bijgenaamd The .44 Caliber Killer, later Son of Sam, zes mensen vermoordde en zes verwondde. Het was voor het eerst dat de media zich op grote schaal bemoeide met zo'n moordzaak: Sam schreef briefjes aan een columnist van de New York Post waarin hij zichzelf omschreef als een monster en aankondigde dat hij opnieuw zou moorden. Hij beweerde dat hij de opdracht kreeg van een mysterieuze entiteit genaamd Sam, die tot hem sprak via de hond van de buren, een stem die in de film wordt vertolkt door John Turturro.
De film concentreert zich op een groep opgeschoten Italiaans-Amerikaanse jonge mannen in The Bronx, die ten prooi valt aan de paranoia die de moorden teweeg brengen. Alle vrouwen, ook de zwarte, blonderen hun haar, omdat de moordenaar het voorzien heeft op brunettes die in een auto aan het vrijen zijn. Iedereen is verdacht, zelfs de priester wordt met wantrouwen gadegeslagen, want die man leidt volgens de buurtbewoners zo'n teruggetrokken leven dat hij alle kansen heeft om ongezien de straat af te schuimen. De behoefte aan een zondebok blijkt groot: er moet en zal een schuldige worden aangewezen om de angst de baas te zijn.
Daarnaast hebben de mannen zo hun eigen sores. Vinny (John Leguizamo) is een John Travolta-achtige kapper met een te groot libido, waardoor hij zijn vriendin (Mira Sorvino) continu ontrouw is. Zijn vriend heeft zichzelf een punkkapsel en bijbehorend Brits accent aangemeten, maar wordt daardoor het pispaaltje van de buurt. De film wordt verder bevolkt door maffiabazen, hoertjes met een gouden hart, gay-dansers en een handjevol rondhangende en slap ouwehoerende New-Yorkers.
Summer of Sam is Spike Lee's eerste film waar voornamelijk blanken in voorkomen, waardoor de immer aanwezige rassenstrijd nu eens op de achtergrond woedt. Wel is de film zeer expliciet in het tonen van geweld en seks, waardoor Summer of Sam een behoorlijk naargeestige en soms schreeuwerige toon heeft. Daar verandert de veelvuldig gebruikte discomuziek weinig aan: deze wordt juist gebruikt op momenten waarin de personages onder hoogspanning staan, zodat de vrolijke discodeuntjes surrealistisch trekjes krijgen.
Summer of Sam (veelbetekenend afgekort tot S.O.S.) is een van Lee's meest ambitieuze films tot nu toe. Hij regisseerde een grote hoeveelheid personages, waarvan sommigen nogal eendimensionaal van karakter zijn. Ook gebruikte hij filters voor de lens elke keer als de seriemoordenaar in beeld komt, om zijn verwrongen geest te verbeelden. In 2 uur en 20 minuten probeert hij de vrolijke façade van de seventies, net als Paul Andersons Boogie nights, af te trekken en het verrotte gezicht van de stad New York te tonen. (Te zien vanaf 13 april).

De hitte is The Bronx naar het hoofd gestegen.

Mission to Mars is door Variety uitgeroepen tot 'one of the all time bad movies'. Brian De Palma, die zich nooit iets heeft aangetrokken van de pers, zal het een worst wezen, maar de vraag is of het publiek hem wel trouw zal blijven. De film is gedoemd om in nachtelijke voorstellingen te worden uitgelachen, zoals Paul Verhoevens Show girls overkwam. De film is een samenraapsel van bekende sciencefictionfilms, wat niet verwonderlijk is gezien De Palma's status als epigoon van grote filmmakers, met overigens soms hele leuke gevolgen. Ook bij Mission to Mars graait hij gretig uit de snoepkast van onder andere Close encounters of the third kind, Apollo 13, The mummy en The abyss, maar dan met aanzienlijk minder succes. De film speelt zich af in het jaar 2020 als een groep astronauten zich opmaakt voor de eerste reis naar de rode planeet. Spoedig komt het van oude sciencefictionstrips vertrouwde beeld van Mars in zicht, evenals mysterieuze formaties die wijzen op levende wezens. Na een zandstorm wordt hen verder onderzoek onmogelijk gemaakt, waardoor een dappere ploeg redders, waaronder Tim Robbins en Gary Sinise, aan komt snellen. Aan de film is niet te merken dat er zich een digitale revolutie in de filmwereld heeft voltrokken - de special effects zijn om te huilen - maar dat staat de pret natuurlijk niet in de weg. Mission to Mars heeft de concurrentie met een andere Mars-film die in aantocht is, Red planet, bij voorbaat verloren, maar wie weet staat de film nog een glansrijke carrière bij de immer groeiende schare liefhebbers van slechte films te wachten. (Te zien vanaf 13 april).

Pokémon: The first movie steekt Mission to Mars echter naar de kroon qua idiotie. Het 'Pokémon fenomeen' heeft zichzelf al bewezen als een luchtbel dat bakken met geld binnen brengt, met name voor de bedenker Satoshi Tajiri, Nintendo, de producenten van de tv-serie en de uitgevers van de stripboeken. De filmversie van het Game Boy- en kaartspel is enkel en alleen gemaakt om het spaarvarken van de jeugdige fans te legen. Pokémon, afkorting van 'pocket monsters', is ontstaan in Japan, waarna het virus oversloeg naar Amerika en zodoende ook naar Nederland. Voor iedereen boven de tien jaar is het spel volkomen onbegrijpelijk, zodat het een crime moet zijn voor de ouders die door hun kind worden meegesleurd naar de filmversie. De plot van de door Kunihiko Yayahama geregisseerde animatiefilm is op zijn zachts gezegd schimmig. Een groep wetenschappers is erin geslaagd om een Super Pokémon te creëren met behulp van het DNA van een zeldzame Pokémon. Vervolgens weet dit Japanse monster van Frankenstein zichzelf te klonen, waarna er een robbertje gevochten wordt met als strekking: vechten is niet goed. Mocht u worden gedwongen om te gaan kijken: let dan op de existentiële crisis van de Super Pokémon - "Who am I?" citeert hij Jackie Chan, terwijl hij zijn ogen opslaat naar de hemel. (Te zien vanaf 20 april)

Super-Pokémon volgezogen met lucht.

Stuart Little gaat dapper de concurrentie aan met Pokémon. Deze live actionfilm over een guitige muis moet het vooral hebben van het kat-en-muisspel dat hier letterlijk wordt gespeeld. De muis Stuart, digitaal geanimeerd met gympies en houthakkersblouse, wordt geadopteerd door een liefdevolle familie, waaronder Geena Davis, maar het zoontje ziet Stuart helemaal niet zitten en natuurlijk maakt ook de kat des huizes grote bezwaren. Samen met een paar ongure zwerfkatten smeedt hij het plan om de toch al zo kleine Stuart een kopje kleiner te maken. Regisseur Rob Minkoff (co-regisseur van The lion king) kreeg assistentie bij het schrijven van het scenario van M. Night Shyamalan (The sixth sense). De schattigheid van de muis wordt volop uitgebuit, denk aan muis die onder de wol wordt gestopt, muis in een rode sportwagen en muis in nieuwe garderobe. Michael J. Fox is te horen als stem van Stuart in deze ode aan het familieleven. (Te zien vanaf 13 april).

Stuart Little: gegarandeerd smeltende harten.

De fûke is een Friestalige speelfilm van Steven de Jong, de regisseur van de tv-serie 'Westenwind' en het plattelandsdrama De gouden swipe. Laatstgenoemde draaide met groot succes in alle Friese dorps- en filmhuizen, en het valt te verwachten dat De fûke dezelfde weg zal afleggen. De lowbudget oorlogsfilm (7,5 ton) is gebaseerd op de Friese bestseller van Rink van der Velde, en gaat over een visser met een anarchistisch verleden die wordt ondervraagd door de Duitsers. Zijn zoon was betrokken bij een wapendropping van het verzet, en de Duitsers hopen hem via zijn vader in de val te lokken. Met veel retoriek en psychologische spelletjes wordt de vader gemanipuleerd, waarna hij een drastisch besluit moet nemen. Rense Westra neemt net als in De gouden swipe de hoofdrol voor zijn rekening, bijgestaan door Peter Tuinman en Hidde Maas en de muzikanten van De Kast. (Te zien vanaf 20 april).

Mariska Graveland

De fûke: visser niet voor één gat te vangen.

Naar boven