Video & DVD - april 2000, nr 210

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


Dick
Andrew Fleming
De bibliotheek over de Watergate-affaire beslaat vele strekkende meters, maar er blijven nog een aantal knellende vragen over. Wat stond er bijvoorbeeld op de tape waarvan 18 1/2 minuut gewist werd door Nixon? Wie was Deep throat, de tipgever, die met de journalisten Woodward en Bernstein in een parkeergarage afsprak? Pakula's All the president's men of Stones
Nixon laten nog vele vragen onbeantwoord, maar Andrew Flemings ingenieuze komedie Dick vult alle witte plekken in de recente Amerikaanse geschiedenis in. We leren hier dat de inbrekers in het Watergate-complex betrapt werden door twee tieners die in het complex woonden; dat diezelfde twee tieners niet veel later in het Witte Huis werden aangesteld als hondenuitlaters en 'geheime jeugd adviseurs'; dat Richard Nixon gek was op de koekjes die het tweetal meenam, zonder dat hij in de gaten had dat het geheime recept een flinke dosis weed bevatte, door de oudere broer van een van de meisjes tussen de walnoten bewaard. Dat deze zelfde koekjes een wereldcrisis voorkomen als ze tijdens een bezoek van Breznjev worden geserveerd. En dat de journalistieke helden Woodward en Bernstein elkaar voortdurend in de haren zitten en dat hun hele zaak hangt aan de tips die ze van twee tieners hebben gekregen, die ze inderdaad, Deep throat noemen. Fleming vlecht het krankzinnige verhaal van de twee tieners (sterk gespeeld door Kirsten Dunst en Michelle Williams) dwars door alles wat we weten van de Watergate-affaire. De acteurs maken van het spelen van de verschillende historische rollen een feest van herkenning, met als hoogtepunt Dan Hedaya, als een sterke en geestige Tricky Dick. De gewiste minuten op de tape blijken natuurlijk een 18 1/2 minuut durende liefdesverklaring van Kirsten Dunst aan haar nieuwe idool Richard Nixon, inclusief een compleet door haar gezongen nummer van Olivia Newton John. Fleming, die ook het scenario schreef, leeft zich uit in de aankleding die het geweldige discotijdperk weerspiegelt en zet een aantal van de meer curieuze hits uit die periode op de soundtrack. Herinnert u zich Popcorn nog? Herinnert u zich de man nog die Popcorn op zijn gebit kon spelen bij Mies Bouwman? Als u dat nog vers in het geheugen heeft is Dick een feest van herkenning. Jongere generaties moeten Dick maar zien als een kruising tussen All the president's men en Clueless.
Mark Moorman
Te huur vanaf 6 april op video en vanaf 13 april op dvd (Columbia Tristar Home Video)


Living out loud
Richard LaGravenese
In het begin van Living out loud zit een mooie scène. Een zojuist gescheiden, voor een jonger model ingeruilde doktersvrouw zet vanuit haar bed de tv aan, luistert even naar het voorbijkomende wereldleed en springt daarna onbewogen uit het raam van haar New-Yorkse appartement. Op tv volgt onmiddellijk het bericht van haar zelfmoord, maar tegelijkertijd zien we de door Holly Hunter gespeelde vrouw, die nog gewoon in bed blijkt te zitten: het was slechts een morbide fantasietje, maar wel op zo'n manier geconstrueerd dat je als kijker even flink op het verkeerde been staat. Living out loud bevat wel meer opmerkelijke scenario-ingrepen, die verraden dat debuterend regisseur Richard LaGravenesse eerder zijn sporen verdiende als scriptschrijver. Naast prestigieuze Hollywooddrama's als The bridges of Madison County en
The horse whisperer onderscheidde LaGravenesse zich vooral met het door Terry Gilliam geregisseerde The fisher king, waarin de schrijver knap balanceerde op het randje van melodrama en echte ontroering. Die evenwichtsact lukt slechts sporadisch in het thematisch verwante Living out loud, waarin opnieuw de levens van twee totaal verschillende mensen elkaar kruisen op een moment dat ze beiden zijn terechtgekomen op een doodlopende weg in hun bestaan. Naast de gescheiden Holly Hunter is dat liftbediende Danny DeVito, een kleine scharrelaar met gokschulden wiens leven op de helling staat na het overlijden van zijn dochter. Hoewel een liefdesaffaire in de lucht hangt laat LaGravenesse het daar niet van komen. In plaats daarvan helpen de twee eenzame zielen elkaar om de brokstukken op te rapen, waarna ze het leven tegemoet treden met meer levenslust dan ooit tevoren. Hoe sterk sommige losse scènes ook uitpakken, LaGravenesse slaagt er niet in om zijn aaneenschakeling van schrijversinvallen en welluidende dialogen aaneen te smeden tot een coherent geheel. Gelukkig wordt veel goed gemaakt door de altijd indrukwekkende Holly Hunter en Danny DeVito, die ondanks het gebrek aan een heldere plot echte personages proberen neer te zetten, en die imponeren in enkele gezamenlijke scènes waarin ze en passant een fraai lesje tekstbehandeling ten beste geven.
Fritz de Jong
Te huur vanaf 11 april (Universal Pictures)


The big brass ring
George Hickenlooper
Het belangrijkste wapenfeit van George Hickenlooper is dat hij samen met Fax Bahr het scenario schreef voor Hearts of darkness: a filmmakers apocalypse (1991), de beroemde documentaire over Coppola's even beroemde Vietnamepos Apocalypse now. Behalve een fan van Coppola, is Hickenlooper ook een bewonderaar van acteur Dennis Hopper en van regisseur John Cassavetes, getuige de twee filmportretten die hij aan hen wijdde. Met The big brass ring weet hij zelfs een vierde favoriet aan zijn naam te koppelen: Orson Welles, uit wiens nalatenschap het scenario van The big brass ring afkomstig is. Het was de bedoeling dat Welles zelf de rol van Kinball Mennaker zou gaan spelen, de oude homoseksuele mentor van de verslagen presidentskandidaat en Vietnamveteraan Blake Pellarin op wie hij heimelijk een oogje zou hebben. Homoseksualiteit en regeringskringen, een pikante combinatie voor Hollywood, zo begin jaren tachtig. Acteurs als Jack Nicholson, Clint Eastwood en Robert Redford zouden volgens Welles' biograaf Frank Brady in ieder geval hebben bedankt voor de rol van Pellarin en het lukte de oude Welles uiteindelijk niet The big brass ring van de grond te krijgen. Anno 1999 zijn het Nigel Hawthorne en William Hurt die alsnog aantreden in de variant van Hickenlooper die zich spijtig genoeg weinig raad weet met het aanwezige talent. Hurt ziet bleekjes als Pellarin, de gouverneurskandidaat voor Missouri. Terwijl hij volop in de race zit, wordt zijn verleden door een mooie ambitieuze journaliste (Irène Jacob) omgespit en als vanzelf komt de flamboyante Kinball (Hawthorne) bovendrijven met een belastende foto. Met zijn matte belichting ziet The big brass ring eruit als een doorsnee televisiefilm. Zo af en toe klinkt er iets door van een geniaal script over cynisme, corruptie, verraad en het verlies van de jeugd. In handen van Hickenlooper levert het echter niet meer op dan een gladgestreken schandaaltje.
Belinda van de Graaf
Te huur vanaf heden (Buena Vista Home Entertainment)


Eyes wide shut (dvd)
Stanley Kubrick
Net als Full metal jacket en The shining wordt de laatste film van Stanley Kubrick volgens diens wensen op dvd en video niet uitgebracht in het oorspronkelijke bioscoopformaat van 1.85:1, waarbij boven en onder in beeld de bekende zwarte balkjes verschijnen, maar uitsluitend in full screen-formaat (1.33:1). Daarbij valt een deel van het beeld weg. Om zelf te bepalen welk deel dat was, hield Kubrick bij de beeldcomposities van Eyes wide shut rekening met het tv-formaat. Martin Scorsese deed hetzelfde bij Casino, met verbluffende resultaten, want ondanks het oorspronkelijk brede formaat (2.35:1), heb je bij de full screen-presentatie nergens het idee dat je iets belangrijks mist. Maar voor puristen wiens filmbeleving nooit volmaakt is als ze eenmaal weten dat er eigenlijk meer is te zien, ligt er óók een widescreen-versie van Casino in de winkel. Die keuze heeft Kubrick niet gegeven. Dat de full screen-versie adequaat is, neemt niet weg dat de kijker ruim een kwart van het beeld wordt onthouden. De dvd meldt 'dat Kubrick het zo wilde' en de geniale filmmaker had niet de gewoonte zijn beslissingen te motiveren. Wat dat betreft zou een audiokanaal met commentaar van de regisseur ook ondenkbaar zijn geweest indien Kubrick niet op 7 maart 1999 zijn laatste adem had uitgeblazen. Om inzicht in Kubrick te krijgen zijn we aangewezen op informatie uit de tweede hand. Zo ook op deze dvd, waarvan het bonusmenu uit drie interviews bestaat. Uit de verrassend boeiende gesprekken met Tom Cruise (8 minuten) en Nicole Kidman (17 minuten) blijkt vooral hoe hecht de band was tussen Kubrick en het acterende echtpaar. Zowel Cruise als Kidman vechten om de tranen binnen te houden wanneer Channel Four-journalist Paul Joyce hen vraagt hoe ze reageerden toen ze hoorden dat Kubrick was overleden. Het 7 minuten durende interview met Steven Spielberg, die naar eigen zeggen sinds 1980 met Kubrick bevriend was, had vanwege de geringe relevantie voor Eyes wide shut achterwege mogen blijven. Hoewel Spielbergs algemene duiding van Kubricks werk de oppervlakkige informatie over Kubrick in het menu 'cast en crew biographies' nog redelijk compenseert.
Roel Haanen
Te huur en te koop vanaf heden (dvd-regio 2, Warner Home Video)

Een kwart minder beeld op de dvd van Eyes wide shut.


Nieuw in de videotheek
Maandelijks maakt de Filmkrant een selectie uit het aanbod van nieuwe films en DVD's in de videotheek. De videofilms zijn eerder besproken in de Filmkrant. Zie ook de Filmkrant zoek-pagina..

Koopvideo
A simple plan - Sam Raimi
Orphans - Peter Mullan
André Hazes, zij gelooft in mij - John Appel

Huurvideo
Eyes wide shut - Stanley Kubrick
Los amantes del círculo polar - Julio Medem
Austin Powers: The spy who shagged me - Jay Roach
Go - Doug Liman
Hideous kinky - Gillies McKinnon
The Spanish prisoner - David Mamet
Star Wars: Episode 1 - George Lucas

DVD
Los amantes del círculo polar - Julio Medem
Go - Doug Liman
Rushmore - Wes Anderson
Ulee's gold - Victor Nuñez
Vertigo - Alfred Hitchcock
The right stuff - Philip Kaufman
Poltergeist - Tobe Hooper
Halloween - John Carpenter
The seventh voyage of Sindbad - Nathan Juran
Falling down - Joel Schumacher


De Videovorser
Spaanse Pepers

Zelden zag ik zo'n zuur gezicht als dat van Bram Peper, toen hij als burgemeester van Rotterdam Jackie Chan de hand moest schudden. De Aziatische superster was begin 1997 een paar dagen te gast op het filmfestival en vanuit het stadhuis werd toen een persbericht verspreid, dat meldde dat Chan de officiële status van 'Buitengewoon burger van de stad Rotterdam' zou krijgen. De pers was welkom, en zo'n historisch moment met de innemende ster als middelpunt kon ik natuurlijk niet overslaan. Historisch werd het zeker, want een danig geschrokken secretaresse van de burgemeester moest tegenover de pers verklaren dat het persbericht een "ambtelijke vergissing" was. De status van buitengewoon burger bestond niet en er was maar een officieel erkend ereburger, en dat was Winston Churchill. Het ging te ver om Chan op gelijke hoogte met de Britse staatsman te plaatsen, en dus ging het feest niet door. Maar men had iets leuks bedacht: Bram Peper zou Chan ontvangen en wat typisch Rotterdamse relatiegeschenken overhandigen. Met een zuur smoelwerk gaf de toekomstige minister van declarabele zaken zijn gast een hand, een boek, een pen en een bos bloemen. Jackie keek erbij alsof hij zojuist tot ereburger van de stad was benoemd, en had daar alle reden toe: niemand wilde het feestje bederven door de eregast van zijn onverwachte degradatie op de hoogte te stellen. Toen Chan allang uit de stad was vertrokken werd er in festivalkringen nog gespeculeerd over zijn thuiskomst in Hongkong: "Jongens, goed nieuws, we gaan een film opnemen in Rotterdam, ze houden daar zoveel van mij dat ik er tot ereburger ben benoemd!"
Ik heb de afgelopen jaren vaak aan die middag teruggedacht, zo'n bizarre toestand maak je zelden mee. Ach, Bram Peper, minister af, met dank aan loslippige ambtenaren op zijn oude stek. Het zat er aan te komen. Een Aziatische ster om de tuin leiden met een boek, een pen en een bos bloemen, de pers afwimpelen met een beroep op een ambtelijke vergissing, zoiets riekt naar meer. Nu het meer een hele boel blijkt en Peper en zijn ega hun critici vanuit een blokhut in Noorwegen van repliek dienen hang ik aan beider lippen. Een reporter van 'Nova' vraagt hen naar een gedeclareerde vakantie in Hongkong en het wordt prompt een zakenreis. Natuurlijk. Ze waren ongetwijfeld naar Hongkong gevlogen om een ambtelijke vergissing te herstellen. Ik ben benieuwd wie hen destijds naar de leverancier van de inmiddels beruchte valse parels stuurde, het was vast een buitengewoon belangrijke vriend. Hadden de Rotterdamse globetrotters eens een film van hem bekeken, dan waren ze gewaarschuwd: Jackie laat nooit met zich sollen en de boeven krijgen altijd hun trekken thuis.
Wie een openbare functie heeft dient zich netjes te gedragen, zo klinkt het alom, maar de pers mag de hand ook wel eens in eigen boezem steken. Daar zit wat in. Wie anderen publiekelijk aanspreekt op ethiek, belangenverstrengeling en heimelijk persoonlijk gewin moet zelf ook open kaart spelen. Waarvan akte: er is een 16e Festival van de Fantastische Film en er is een Videovorser met een uitgesproken voorkeur voor enge films, die wel eens met de organisatoren op vakantie is geweest en daar geen bonnetjes meer van heeft. We maken samen een fanzine, kijken wel eens gezamenlijk naar een obscure genrefilm en leuteren regelmatig bij een favoriete Chinees over belangwekkende zaken als het oeuvre van pakweg Jackie Chan. De laatste weken klinkt het daarbij niet: "kun je mij de Peper even aangeven?", maar: "waarom doe jij niets bij het festival?" Collega's vragen intussen of het niet vervelend is dat ik niet over het festival kan schrijven, omdat er dan sprake van belangenverstrengeling zou zijn. Ik moest kiezen, en koos in een vroeg stadium voor mijn vak.
Toch staan er op het festival twee films geprogrammeerd die er niet zouden draaien als ik ze niet op een verwant festival in het Spaanse San Sebastián had gezien. Daar ben ik overigens op eigen kosten geweest, en ja, de bonnetjes heb ik nog. Over het Spaanse festival schreef ik eerder in de Filmkrant, waarbij ik mijn heilige missie startte: La residencia en Quién puede matar a un niño? moesten in Amsterdam te zien zijn. Regisseur Narciso Ibáñez Serrador is zelfs in kringen van liefhebbers nauwelijks bekend en zijn twee meesterlijke films uit 1969 en 1975 verdienen alsnog een publiek, zeker met die prachtige nieuwe prints die de Spanjaarden ervan lieten maken. Ben ik nu over de journalistieke schreef gegaan? In Rotterdam draaien onder de noemer 'Critics' choice' al jaren films die door recensenten worden aangedragen, en er kraait geen haan naar. De vertoning van een persoonlijk gekozen favoriet staat een kritische blik op een festival kennelijk niet in de weg. Anders wordt het wanneer een film van vrienden onderwerp van een recensie is en daar waag ik me dan ook niet aan. Over een festival van vrienden schrijven is verdacht, maar buiten de twee films van Serrador heb ik niets aan de programmering bijgedragen. En kritiek heb ik wel degelijk: hoezeer ik
Tim Burton ook bewonder, alles wat hij na Pee-Wee's big adventure maakte is vaak genoeg te zien, dus een compleet retrospectief zou in mijn ideale festival wijken voor meer vergeten parels uit Europa. Echte parels, niet van dat gedeclareerde nepspul uit China, dat spreekt voor zich. Maar ik ben blij dat ik die twee Spaanse pepers op het menu heb gekregen en hoop daarbij op volle zalen. Niet om de clubkas te spekken, maar om mijn passie voor Serrador uit te dragen. Hij verdient een status als buitengewoon burger van de mondiale griezelgemeenschap.

Bart van der Put

La residencia is te zien op 12 april, Quién puede matar a un niño? op 7 en 11 april, beiden op het Festival van de Fantastische Film in Kriterion te Amsterdam.

Naar boven