Verwacht - juni 2000, nr 212


28 days
Speed maakte Sandra Bullock beroemd, maar het beeld van die hippe, frisse meid bleef door de overdaad aan mainstream films die op dat eerste succes volgde niet lang hangen. 28 days is een stervehikel voor een actrice die eens wat anders wil zonder nou gelijk haar veilige middenveldpositie op te geven. Het verrassende aan dit door Betty Thomas (
Private parts, The Brady bunch) vakkundig en met een zekere visuele flair geregisseerde comedy-drama over een alcoholist in een afkickkliniek is dat die tamelijk doorzichtige opzet nog redelijk goed uitpakt ook. Bullock is Gwen Cummings, een arrogante trut met een enorm ego en een dito alcoholprobleem, die tijdens haar zusters bruiloft met een 'geleende' auto de voorgevel van een huis in puin rijdt en vervolgens mag kiezen: de gevangenis in of afkicken (28 dagen lang). In haar hart blijft ze echter een ijdele snob, die niet alleen neerkijkt op 'normale' mensen, maar ook op de verslaafden die ze in de kliniek ontmoet. Althans tot het besef tot haar doordringt dat ze ook zelf de controle over haar leven is kwijtgeraakt. Uiteindelijk maakt Gwen van de nood een deugd, maar echt van harte gaat het niet, en dat geeft de film een scherper randje dan je zou verwachten. Het scenario van Susannah Grant (Erin Brockovich) bevat een groot aantal sarcastische oneliners waar een sterk en opvallend makkelijke acterende Bullock uitstekend mee uit de voeten kan. De bijfiguren blijven echter in schetsjes steken: de talenten van Steve Buscemi, Elizabeth Perkins en Marianne Jean-Baptiste worden zeker niet optimaal benut. Het verhaal omzeilt sommige valkuilen heel handig om vervolgens languit in andere te trappen (de onvermijdelijke dood-door-overdosis scène), waardoor de ster beter is dan de film als geheel. (Te zien vanaf 6 juli)

28 days voor Sandra Bullock: "Ik in een afkickcentrum? Ben je dronken?".


Battlefield earth spant vooralsnog de kroon als het gaat om de allerslechtste films van 2000. Dit op het werk van L. Ron Hubbard gebaseerde prestigeproject van John Travolta, die ruim tien jaar bezig was om het boek naar het doek te verplaatsen, kostte 73 miljoen dollar en lijkt na een mislukte Amerikaanse lancering voorbestemd ook als financiële flop de geschiedenis in te gaan. Ook in Nederland zal de film het vooral moeten hebben van devote Scientology-aanhangers en eventueel van sciencefictionfans die hun kritisch vermogen thuis laten. Dat hebben Travolta, regisseur Roger Christian, en co-ster Forest Whitaker (vorige maand nog op de cover van de Filmkrant, hoe snel en hoe diep kan een mens vallen?) tenslotte ook gedaan. Battlefield earth is al omschreven als het Showgirls van de sf-film, maar in feite is dat een belediging voor Showgirls. (Te zien vanaf 31 mei)

Battlefield earth: Forest Whitaker & John Travolta. Nee, echt!


Air Bud: de topscoorder zal ook niet direct als een meesterwerk in de herinnering voortleven, maar de opvolger van de originele Air Bud biedt in ieder geval onschuldiger vermaak dan het voortschrijdende Pokémon-gevaar. De golden retreiver die in deel één zo goed kon basketballen, stort zich hier onder regie van Richard Martin op het American Football. Onze zegen heeft hij. (Te zien vanaf 8 juni)


Drop dead gorgeous ontpopt zich als een vermakelijke satire op allerhande Miss dit-en-dat verkiezingen, waarbij de kandidaten elkaar op alle mogelijke manieren het leven zuur maken, in dit geval zelfs tot de dood erop volgt. Jonge babes als Denise Richards en Kirsten Dunst, maar ook rijpere schoonheden als Ellen Barkin en Kirstie Alley spelen de hoofdrollen in deze film van Michael Patrick Jann, die nadrukkelijk koketteert met het soort slechte smaak dat we de laatste jaren vaker hebben gezien in Amerikaanse (tiener)films. (Te zien vanaf 31 mei)


The love letter komt uit de koker van de Dreamworks-studio, waarbij de hoofdrol is vergeven aan Kate Capshaw, ook wel bekend als mevrouw Spielberg. Toeval? Ongetwijfeld. Hongkongs Peter Ho-sun Chan (Comrades: a love story) maakt zijn Amerikaanse regiedebuut met een lui zondagmiddagfilmpje over een anonieme liefdesbrief die de ronde doet in Loblolly By The Sea en voor nogal wat opschudding zorgt onder de bewoners van dit pittoreske dorpje in New England. Na afloop hadden we reuze zin in thee met gebak. (Te zien vanaf 15 juni)


Return to me is daarentegen zo suikerzoet dat bij het bekijken ervan het gevaar bestaat dat het glazuur spontaan van de tanden spat. De combinatie van 'X-Files'-ster David Duchovny en Engelse roos Minnie Driver mag er best wezen, de rest van deze romantische komedie niet. Het door actrice Bonnie Hunt geregisseerde verhaaltje over een man die zijn echtgenote verliest bij een auto-ongeluk, maar vervolgens iets moois krijgt met de vrouw die haar hart (letterlijk) erfde, wordt namelijk op een wel heel voorspelbare en clichématige wijze uitgewerkt. Het is leuk om Carroll O'Connor (Archie Bunker zelve) na vele jaren weer eens in een film te zien, het is alleen jammer dat hij vanwege een veel te vet aangezet Iers accent totaal niet te verstaan is. (Te zien vanaf 22 juni)

Return to me: Driver, O'Connor & de cateringdame lezen het scenario er nog eens op na.


Supernova werd volgens de credits geregisseerd door Thomas Lee, de gedoodverfde opvolger van Alan Smithee als schuilnaam van regisseurs die na onoverkomelijke problemen met producent of studio niet langer met hun film geassocieerd wensen te worden. Veteraan Walter Hill riep hem in het leven vanwege de zoveelste middelmatige Alien-variant, die bovendien is opgetut met de nodige romantische verwikkelingen, waarbij het soms lijkt alsof de hoofdrolspelers het drukker hebben met hun libido dan met het redden van hun ruimteschip. (Te zien vanaf 15 juni)

Supernova: de temperatuur stijgt, het peil daalt.


Miss Julie levert het bewijs dat Mike Figgis (Leaving Las Vegas) heel goed in staat is om twee middelmatige films na elkaar te maken. Na het mislukte One night stand komt hij nu met een overbodige verfilming van het klassieke maar inmiddels ook behoorlijk gedateerde toneelstuk van August Strindberg, over de labiele Miss Julie (Saffron Burrows) die door haar geestelijk veel sterkere voetman Jean (Peter Mullan) kapot wordt gemaakt. De film speelt zich af in 1894 en inderdaad: Figgis' benepen kijk op de strijd tussen de klassen en seksen is niet meer van deze tijd. (Te zien vanaf 1 juni)


A night at the Roxbury doet een tot mislukken gedoemde poging om filmsterren te maken van 'Saturday Night Live'-komieken Will Ferrell en Chris Kattan. Onder regie van John Fortenberry geven zij gestalte aan de broers Steve en Doug Butabi, voor wie toegang krijgen tot de hipste club van Los Angeles een levensdoel is. De melige humor wordt begeleid door een lustig voortdenderende discodreun. (Te zien vanaf 22 juni)


Shanghai noon koppelt Jackie Chan aan de Amerikaanse grapjas Owen Wilson in een komische western van debuterend regisseur Tom Dey, waarin het Verre Oosten het aan de stok krijgt met het Wilde Westen en Jackie als keizerlijke lijfwacht naar Amerika wordt gestuurd om een door Lucy Liu gespeelde prinses te bevrijden. De film leunt zoals gewoonlijk op de bekende afwisseling tussen actie en humor, maar het is duidelijk zichtbaar dat er na het enorme succes van Rush hour wat meer geld te besteden viel dan anders. (Te zien vanaf 22 juni)

Shanghai noon: Jackie Chan en een paard zonder naam in het Wilde, Wilde Westen.


Three to tango lijdt aan het euvel dat meer romantische komedies parten speelt: voorspelbaarheid. Twee mensen worden op elkaar verliefd, maar door allerlei omstandigheden wil het hoge woord er aan beide kanten maar niet uitkomen. Totdat, vlak voor het einde van de film... Damon Santostefano regisseert Matthew Perry, Neve Campbell, Dylan McDermott plus de onvolprezen Oliver Platt in een film die het vooral moet hebben van het komisch talent van de hoofdrolspelers. (Te zien vanaf 15 juni)


Final destination zal voor debuterend regisseur James Wong zeker niet het eindstation van zijn werkzaamheden in de filmindustrie blijken. De Amerikaanse sleeper hit van dit voorjaar is namelijk een onderhoudende horror-thriller over zes jongeren en hun lerares die per ongeluk een afspraak met de dood mislopen. Wat Magere Hein betreft hoeft van uitstel echter geen afstel te komen. Hein heeft bovendien het voordeel dat hij de hele wereld als hulpmiddel heeft, want een ongeluk zit nou eenmaal in een klein hoekje. Dat niet alle personages de eindstreep zullen halen, staat vast, het verschil met andere, vergelijkbare films zit hem in de uitvoering (de executies, zo u wilt), want die is af en toe verrassend inventief. (Te zien vanaf 15 juni)

Oene Kummer

Naar boven