Video & DVD - juni 2000, nr 212

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


Wonderland
Michael Winterbottom
Voor escapisten is een film als Wonderland een uitdaging, een beproeving en waarschijnlijk nooit de eerste keuze in de videotheek. Wonderland gaat immers over gewone mensen met alledaagse problemen, en heeft de vorm van een docudrama, met grofkorrelige beelden die met een hand-held camera op locatie zijn geschoten, zonder extra belichting en met gewone voorbijgangers als figuranten. Geen film dus voor hen die willen ontsnappen aan de kleurloze realiteit van alledag. Maar het bijzondere is nu dat de personages van Wonderland - de meesten maken deel uit van één doorsnee Londense familie - iets wezenlijks delen met de escapist: de onmogelijkheid troost of bevrediging te vinden in het dagelijkse leven. Ze zoeken, vluchten, sluiten zich af voor de omgeving, klagen of hebben de strijd al opgegeven. De lieve en aantrekkelijke Nadia (Gina McKee) gaat in op contactadvertenties in de hoop de ware te vinden. Haar broer is van huis weggelopen met zijn vriendinnetje. En moeder Eileen (Kika Markham) geeft anderen de schuld van haar vreugdeloze bestaan, voornamelijk de hond van de buren en haar echtgenoot (Jack Shepherd), die zijn tijd uitzit in een vastgeroest huwelijk. Wonderland volgt deze en andere figuren gedurende enkele dagen in hun pogingen het leven op smaak te brengen. De middelen die hen ter beschikking staan - film, muziek, sport, drank, seks, doelloze omzwervingen door Londen - zijn bijzaak; ze komen terloops aan bod als integrerend deel van de levens die regisseur Michael Winterbottom (
Jude, Welcome to Sarajevo) en scenarist Laurence Coriat laten zien. En helaas zijn dat er teveel. Van een boel mensen wordt een beetje getoond, waardoor vooral de verhoudingen binnen de familie onduidelijk blijven (waarom ontwijkt Nadia haar moeder?) en de interessantste personages te weinig aandacht krijgen. Jammer, want door de rauwe vormgeving en het sterke ongedwongen acteerwerk schetst de film wél overtuigend mensen van vlees en bloed, maar door hun levens niet verder uit te pluizen stelt Wonderland de kijker slechts in staat zijn eigen dagelijkse sleur even te verruilen voor die van een ander.
Roel Haanen
Te huur vanaf 20 juni (Universal Pictures Video)

Wonderland: niet voor escapisten.


Assassin(s)
Mathieu Kassovitz
In zijn eigen huis stuit de oude huurmoordenaar Wagner (Michel Serrault) bij toeval op de doelloze Max (regisseur Mathieu Kassovitz zelf); Max blijkt meneer Wagner bij de uitvoering van een contract te hebben gadegeslagen en is nieuwsgierig. De vakman met een zekere beroepsstandaard en het welverdiende pensioen om de hoek ziet in de knul een opvolger en brengt hem de knepen van het vak bij. Na enkele wijze wapenlessen breekt de oude killer in bij een vervelende buurtbewoner van Max om hem door de protégé te laten afmaken. Alle begin, zo ondervindt Max, is moeilijk en het eerste schot op het aan de verwarming vastgesnoerde slachtoffer levert een aan vleesdraadjes bungelend oor op. Onder het motto 'Iedere samenleving krijgt de misdaden die zij verdient' handhaaft regisseur Mathieu Kassovitz gedurende de 127 minuten van Assassin(s) een akelige sfeer, die door de hypnotische score van Carter Burwell (vaste componist voor de broertjes Coen) nog bedrukkender wordt. Wanneer in de film Wagners beginnende seniliteit doorschemert, bekruipt je als kijker samen met Max een gevoel van zeldzame onbehaaglijkheid. Een dementerende bejaarde met een curieuze ethiek en een arsenaal aan zware vuurwapens - dat is vragen om moeilijkheden. Het scenario schreef Kassovitz met Nicolas Boukhrief, in de eerste helft van de jaren tachtig met onder andere Christophe Gans (later maker van
Crying Freeman) werkzaam voor het Parijse filmtijdschrift Starfix. Daarin heetten de helden geen Ingmar Bergman, Pier Paolo Pasolini of Rainer Werner Fassbinder, maar Dario Argento, Samuel Fuller en Jean-Jacques Beineix, en zowel Boukhrief als Gans wierven er voor een visueel georiënteerde genrecinema met ballen. Kassovitz ziet in meneer Wagner "het stervende tijdperk-Mitterand in overgang naar de periode-Chirac". We geloven hem op zijn woord. In tegenstelling tot voorgangers Métisse (1993) en La haine (1994), geeft Assassin(s) de cynische tijdgeest weer; de laatste schilfertjes beschavingsvernis op het menselijk tekort worden door de hoofdpersonen berouwloos de wereld uit geholpen. Hier stoot Kassovitz aan de grenzen van het entertainment en het incasseringsvermogen van de kijker: het compromisloze, beenharde script (zonder relativerende humor en met vileine plot-twist), de intense vorm en de maniakale rol van Serrault resulteren in een optater van jewelste.
Oliver Kerkdijk
Te huur vanaf 15 juni (De Filmfreak)


Crazy in Alabama
Antonio Banderas
Crazy in Alabama is het regiedebuut van Antonio Banderas, die bekend werd dankzij de films van de Spaanse regisseur Pedro Almodóvar en na zijn broeierige succesrol in
The mask of Zorro eigenlijk geen introductie meer behoeft. Crazy in Alabama is ook het scenariodebuut van schrijver Mark Childress, die zijn gelijknamige roman uit 1994 tot script bewerkte en wiens semi-autobiografische boeken over zijn jeugd in het zuiden van de Verenigde Staten in Amerika steeds enthousiast ontvangen werden. Toch hadden beide debutanten zich beter bij hun vertrouwde leest kunnen houden. Crazy in Alabama zat door de staat van dienst van de tandem regisseur-scenarioschrijver relatief ruim in z'n budgettaire jasje en dat is te zien ook. De groots gefotografeerde beelden van het diepe zuiden en de glamour van Los Angeles halverwege de jaren zestig zijn een feest voor het oog. Evenals de close-ups van onverwachte lichaamsdelen van hoofdrolspeelster Melanie Griffith (Mevrouw Banderas), die zoals nu onomstotelijk vaststaat prachtige enkels en voeten heeft. De relevantie daarvan voor de film zelf is echter beperkt. De twee verhaallijnen zijn anekdotisch en stokkend met elkaar verweven en proberen politiek-historische thema's uit de Amerikaanse burgerrechtenbewegingen te koppelen aan een coming-of-age-drama over de introverte Peejoe uit Alabama, die het einde van zijn jeugd nog versneld ziet door een voorzichtig erotische interesse in zijn excentrieke tante, die na vijftien jaar huwelijksleven haar man vermoordt en een carrière in de showbiz nastreeft. Schouderophalen is het gevolg. Terwijl Crazy in Alabama best z'n originele momenten kent. Alleen al het gegeven dat tante Lucille (Griffith) het hoofd van haar dode echtgenoot voortdurend met zich meesleept en door vaag schuldgevoel zo malende raakt dat hun huiselijke twisten zich ook vanuit het hiernamaals voortzetten, was een eigen film waard geweest.
Dana Linssen
Te huur vanaf heden (Columbia TriStar Home Video)

Crazy in Alabama: Melanie Griffith neemt afgehakt hoofd op sleeptouw.


An Alan Smithee film: Burn Hollywood burn
Alan Smithee (= Arthur Hiller)
Mede dankzij An Alan Smithee film: Burn Hollywood burn, een titel die opruiender klinkt dan wordt waargemaakt, zullen we de naam van 'regisseur' Alan Smithee nooit meer op het doek te zien krijgen. Dit pseudoniem voor verbolgen regisseurs die hun handen van de film willen aftrekken, werd mede dankzij Burn Hollywood burn te bekend, vond bedenker The Director's Guild of America, en is daarom sinds kort vervangen door Thomas Lee. Actieregisseur Walter Hill is de eerste die gebruik heeft gemaakt van deze nieuwe verzonnen naam bij zijn mislukte sf-film
Supernova. De nep-documentaire Burn Hollywood burn probeert de draak te steken met geldbeluste producenten à la Don Simpson die artistiek hoogbegaafde regisseurs in de wielen rijden, maar doet dit op zo'n knullige, zelfingenomen manier dat de film alleen interessant is voor mensen met een voorliefde voor 'namedropping'. Burn Hollywood burn draait niet zozeer om de spanningsloze plot - labiele regisseur is ontevreden met zijn blockbusterfilm en verbrandt de negatieven - maar vooral om de steracteurs en Hollywood-bobo's die in hoog tempo voorbijflitsen: Sylvester Stallone, Whoopi Goldberg en Jackie Chan spelen zichzelf als verwende ijdeltuiten, Miramax-directeur Harvey Weinstein schmiert als smoezelige privé-detective, en scenarioschrijver Joe Eszterhas (Basic instinct, Showgirls) maakt een sneer naar zichzelf door de gewraakte film, een middelmatige actiefilm genaamd Trio, "slechter dan Showgirls" te noemen. In het begin is het nog smullen om te zien hoe Stallone opzettelijk op niet al te snuggere wijze over de inhoud van zijn rol praat ("Verlossing is goed voor de ziel, voor de box office en voor het land"), maar al snel valt vooral op hoe kunstmatig en overbewust iedereen aan het proberen is om Hollywood te 'bekritiseren', waarmee ze slechts zichzelf een schouderklopje willen geven. Het gebrek aan elke vorm van visuele flair -iedereen kijkt alleen maar recht in de camera - geeft uiteindelijk de doodsklap. Hollywood heeft een betere criticaster verdiend. De ironie wil dat regisseur Arthur Hiller (Love story, Outrageous fortune en jarenlang voorzitter van The Director's Guild of America) de montage van de nep-documentaire zo slecht vond, dat hij zijn naam van de creditlijst liet verwijderen om er zijn geliefde Alan Smithee voor in de plaats te zetten.
Mariska Graveland
Te huur vanaf 27 juni (Universal Pictures Video)

Eric Idle als doorgedraaid genie.


Vertigo (DVD)
Alfred Hitchcock
Wanneer een Hitchcock-adept kan kiezen tussen een Amerikaanse dvd van Vertigo, waarop de gerestaureerde film wordt aangevuld met een karrenvracht aan bonusmateriaal, en een Nederlandse variant, die volgens het hoesje alleen de film bevat, dan is de keuze snel gemaakt. Toch blijkt de Nederlandse uitgave identiek aan de Amerikaanse, maar de samensteller van de hoestekst vond het kennelijk niet nodig de extra's te vermelden. Nederlandse dvd-distributeurs klagen steen en been over de ongewenste Amerikaanse import en ondernemen juridische stappen tegen lokale verkoop en verhuur, maar men zou er verstandiger aan doen eens goed over het eigen product na te denken, waarbij een verbetering van de vaak beroerde en onvolledige hoesinformatie een eerste stap in de goede richting is. De Vertigo op deze prachtschijf is dezelfde die drie jaar geleden in de bioscoop te zien was. Restaurateurs Robert Harris en James Katz kozen ervoor de film technisch op te waarderen naar een hedendaagse standaard. Dat leverde een overdonderende geluidsband op, die op dvd optimaal tot zijn recht komt, maar stuitte op verzet bij puristen, die stellen dat een restauratie een film in de oorspronkelijke staat moet terug brengen. Op het commentaarkanaal en in de aardige documentaire stellen Harris en Katz dat dat onmogelijk was: er is teveel materiaal verloren gegaan. Ze onderbouwen die stelling met een cruciale flashback van Kim Novaks tweede personage, die er door het slechte bronmateriaal minder fraai uitziet dan de rest van de film. Tijdens een ontmoeting met de Britse restaurateur Kevin Brownlow bracht ik de kwestie ter sprake, en de vakman veegde de argumenten van zijn Amerikaanse collega's van tafel: wie over een miljoen dollar en de technische expertise van een grote Amerikaanse filmstudio beschikt, kan met digitaal poetswerk beslist een beter resultaat krijgen. Harris en Katz geven in hun commentaar toe dat ze met de scène wilden benadrukken hoe belangrijk filmconservering en -restauratie is. Daar krijgen ze, met hulp van een enthousiaste Martin Scorsese, op de dvd alle gelegenheid toe, waardoor hun keuze voor een kleine imperfectie in de film zeer discutabel is. Maar dat neemt niet weg dat deze dvd een essentiële aanschaf voor elke Hitchcock-liefhebber is: Vertigo blijft een geweldige film, met of zonder weeffoutje.
Bart van der Put
Te koop en te huur vanaf heden (Universal Pictures)


Video en dvd tips
DVD
Dr. No (20th Century Fox)
De eerste James Bond is widescreen en bevat naast de film twee documentaires, trailers, een featurette, een fotoarchief en een commentaarkanaal met cast en crew.

The Blair witch project (Dutch Filmworks)
De fraai geanimeerde menu's, het commentaarkanaal, de mockumentary Curse of the Blair witch en een extra scène zijn even goed als bij de Amerikaanse uitgave, maar het kader rond het filmbeeld ontbreekt en de ondertitels zijn niet optioneel.

Spetters (Arcade)
Paul Verhoevens omstreden film blijft omstreden, want deze dvd is zo beroerd van kwaliteit dat het medium er een slechte naam aan over houdt. In een woord: schandalig.

Halloween (Indies)
John Carpenters doodenge doorbraak kreeg een luxe-uitgave op Amerikaanse dvd, deze Nederlandse variant is beeldvullend en bevat vaste ondertitels. Wederom: schandalig.

Metisse (Arte Video, import)
Uit 1993 stammend debuut van Mathieu Kassovitz, Engels ondertiteld en letterboxed, met audiocommentaar van producent Christophe Rossignon en Kassovitz, plus het absurde korte filmpje Fierrot le Pou.

L'odeur de la papaye verte/Cyclo (Arte Video, import)
Twee films van Tran Anh Hung op een schijf, het bonus-schijfje bevat een 'Making of' en trailers plus de korte films La femme mariee de Nam Xuong en La pierre de l'attente. Letterboxed, Nederlandse en Engelse ondertitels optioneel.

Lolita (Fox Pathé, import)
Letterboxed, met audiocommentaar van regisseur Adrian Lyne, gesneuvelde scènes, plus castingsessies met Jeremy Irons en Dominique Swain. Geen ondertitels.

Lawn dogs (Carlton, import)
In Nederland nimmer verschenen film uit 1998 van John Duigan, over een jongen die gazons maait voor de provinciale bovenklasse in Amerikaans suburbia en vriendschap sluit met een vroegwijs tienjarig meisje. Geen extra's of ondertitels, wel letterboxed.

Verder:
Alien 1 t/m 4
Boogie nights
Rebel without a cause
Henry: Portait of a serial killer
Driller killer

Huurvideo
Freeway 2: Confessions of a trickbaby (RCV)
Na de geslaagde Roodkapje-bewerking Freeway (1996) neemt schrijver/regisseur Matthew Bright op een aanstekelijk bizarre manier nu Hans en Grietje onder handen, met sterke rollen voor Natasha Lyonne en Vincent Gallo als de griezelige heks.

Devil's island (De Filmfreak)
IJslandse variant op Brutti, sporchi e cattivi van Fridrik Thor Fridriksson, bekend van Cold fever, blijft helaas steken in fragmentarisch scenario vol schetsmatige personages.

The bride with white hair & The bride with white hair 2 (Tartan, import)
Ronny Yu's meesterlijke tweeluik uit Hongkong biedt oogstrelende Oosterse spookfantasieën in letterboxed beeldformaat. Op twee tapes, Kantonees gesproken, Engels ondertiteld.

Bob le Flambeur (Warner Canal+, import)
Jean-Pierre Melville's klassieke noir uit 1955 volgt gokverslaafde gangster Roger Duchesne en liefje Isabelle Corey tussen nacht en dageraad, nu eindelijk Engels ondertiteld op tape.

Verder:
Fight club
Rosetta
Rosie
Random hearts
Mektoub
Coraje

Koopvideo
The faculty
Knoflikari
Adieu Forain
Driller killer
Aprile
Ponette
Lola rennt
The Hi-Lo country

De niet besproken titels zijn eerder gerecenseerd in de Filmkrant. Zie voor meer informatie onze website: www.filmkrant.nl/zoek.html

Naar boven