Verwacht - juli/augustus 2000, nr 213


Pecker mist de hilarische ranzigheid van Pink flamingos (1972) en Polyester (1981) en de stijlvaste komische nostalgie van Hairspray (1988) en Cry baby (1990). Toch bevat Pecker alle kenmerkende trivia die het tot een typische John Waters-film maken: een 'white trash'-milieu vol godsdienstwaanzinnigen, kleptomanen, relnichten en zwervers, bijrollen voor Waters-iconen als Mink Stole en Patricia Hearst en een idyllisch verhaaltje waarin het vertrouwde Baltimore wordt belaagd door badinerende New Yorkers, en uiteindelijk overwint. Pecker ('specht', maar ook plat voor 'piemeltje') is een jonge fotograaf die met zijn scheef gekadreerde, onscherpe en onderbelichte foto's van zijn familie, vrienden en buurtbewoners onverwacht succes heeft in de New-Yorkse kunstwereld. Hij wordt met innemende slaperigheid gespeeld door Edward Furlong voorddat hij met American history X doorbrak. Net als in Serial mom (1994) gaat de aandacht voor een consistent verhaal ten koste van Waters associatieve gekte, waardoor elke glimlach die de film oproept alleen maar de herinnering aan een proestbui bij een eerdere Waters-film versterkt. (Te zien vanaf 20 juli)
Dana Linssen

Lili Taylor, Edward Furlong, Christina Ricci (v.l.n.r.): "Smile!"


Galaxy quest is verplichte kost voor alle Star Trek-fanaten; deze typische mensensoort krijgt er flink van langs in deze half-parodiërende, half-serieuze sf-film. Sigourney Weaver en Tim Allen spelen acteurs uit de mateloos populaire tv-serie 'Galaxy quest', die verdacht veel op Star Trek lijkt, en lopen al jaren alle sf-conventies af om handtekeningen uit te delen aan overenthousiaste fans. "I won't say that stupid line one more time", klaagt de één als hij voor de zoveelste keer door een fan wordt belaagd. Interesse is er ook uit onverwachte hoek: een stel echte buitenaardse wezens denkt dat deze acteurs werkelijk astronauten zijn en roept hun hulp in om de kwaadaardige Sarris te vernietigen. De bezoekers van het Festival van de Fantastische Film eerden deze hoogst amusante film van regisseur Dean Parisot met de Silver Scream Award. (Te zien vanaf 3 augustus)

Galaxy quest: "Never give up, never surrender!"


The Flintstones in Viva Rock Vegas strooit weer een karrenvracht aan woordspelingen over stenen, rotsen en prehistorische dieren over de kijker uit. Het fastfoodrestaurant heet Bronto King, de miljonair Chip Rockefeller en Mick Jagged and the Stones zijn de hoofdattractie in Rock Vegas. De film is geen opvolger van The Flintstones-film uit 1994, ook van regisseur Brian Levant (Jingle all the way, Problem child 2), maar een prequel die laat zien hoe Fred, Barney, Wilma en Betty verliefd op elkaar werden. John Goodman, die de vorige Flintstones nog enigszins wist te redden, is niet meer van de partij en vervangen door Mark Addy (The full monty). Naast een sprekende octopus en een buitenaards wezen dat het paringsgedrag der aardbewoners bestudeert passeert ook Joan Collins de revue (vorige keer vervulde Elizabeth Taylor de vergane glorie), in een campy rol als krankzinnige, op geld beluste moeder. (Te zien vanaf 20 juli)

The Flintstones: A rockin' good time?


Play it to the bone laat de personages ook richting Las Vegas rijden, maar nu met het doel om elkaar met geweld te lijf te gaan. Twee bevriende boksers die hun beste tijd hebben gehad (Woody Harrelson en Antonio Banderas) krijgen het lucratieve aanbod om elkaar in de ring te bevechten. Het grootste deel van de film bestaat uit een autorit door de woestijn waarbij onderweg nog een oversekste en drugsminnende lifster wordt opgepikt. Regisseur Ron Shelton mag een expert in het sportgenre worden genoemd, met titels als Bull Durham, Tin cup en White men can't jump in zijn achterzak. Eerder begaf hij zich in de boksring tijdens het schrijven van het scenario van het curieuze The great white hype, waarin hij helemaal over the top ging. Nu eindigt hij met een keiharde vechtsequentie waarbij het bloed rijkelijk vloeit, zodat hij het in scenariokringen geliefde 'conflict' wel erg letterlijk neemt. (Te zien vanaf 20 juli)

Play it to the bone: Doeltreffende Banderas.


Company man voert een oersaaie leraar op die zich voordoet als spion om indruk te maken op zijn vrouw, wat het begin is van een dolle reeks grollen rondom de Varkensbaai-crisis. In het echt deed de CIA pogingen om Castro omver te werpen door hem vergiftigde sigaren en duikpakken te sturen en men verwisselde zelfs zijn shampoo met een ontharingsmiddel; dankbare onderwerpen om een komedie rond te schrijven. Regisseur en hoofdrolspeler Douglas McGrath schreef mee aan het scenario van Bullets over Broadway van Woody Allen, die in Company man de rol van francofiel speelt, en regisseerde eerder Jane Austen's Emma. John Turturro laat weer alle remmen los in zijn rol als sukkelige CIA-agent en Sigourney Weaver slaat helemaal door als vrouw van de would be spion. (Te zien vanaf 27 juli)


Titan A.E. werd tijdens de voorbereidingen Titan I.C. genoemd, naar de best bezochte film aller tijden, maar de hoop James Camerons scheepsdrama te evenaren is in rook opgegaan. Ook werd de concurrentie aangegaan met die andere specialeffects-monsterproductie Dinosaur. De sf-animatiefilm Titan A.E. belooft spectaculair te zijn: met een combinatie van Japanse animé, handgemaakte animaties en CGI is het universum herschapen. Een handjevol dappere ontdekkingsreizigers gaat op zoek gaat naar het ruimteschip Titan, de laatste hoop van de aardbewoners die geteisterd worden door het bloeddorstige ras Drej. Sterrennevels en uit elkaar spattende ijskristallen zorgen voor het decor van deze film van Don Bluth en Gary Goldman (An American tail, Anastasia). (Te zien vanaf 17 augustus)

Titan A.E.: Bang voor ijsberg.


The patriot betekent een carrièredraai van Roland Emmerich, die zich het liefst leek uit te leven met sciencefiction- en monsterfilmpastiches (Star gate, Independence Day, Godzilla), maar het nu over een serieuzere boeg gooit. Wat wel is gebleven is Emmerichs missie om Amerikaanse normen en waarden te promoten. Het vehikel is deze keer Mel Gibson, in de rol van oorlogsheld die ten tijde van de Amerikaanse revolutie een groot aantal koppen laat rollen. Het 164 minuten durende The patriot, waarvan het scenario is geschreven door Robert Rodat (Saving private Ryan), is gebaseerd op het leven van oorlogsheld Francis Marion, bijgenaamd Swamp Fox, en voert een aantal zeer gemene Britten op, maar naar verluidt is er niet al te zorgvuldig met de feiten omgesprongen. Emmerich is en blijft een fantast. (Te zien vanaf 27 juli)


Teigetjes film laat niet Winnie de Poeh de hoofdrol spelen, maar zijn vriendje Teigetje, de olijke tijger die zo knap kan stuiteren op zijn staart. Zijn stemming raakt in mineur als blijkt dat niemand met hem wil springen - om de simpele reden dat alleen Teigetje dit kunstje flikt - zodat hij buiten het bos op zoek gaat naar familie om mee te spelen. De grote familieboom blijkt echter niet te bestaan, maar de kenners van het familiefilmgenre zullen al een donkerbruin vermoeden hebben dat het niet slecht met Teigetje afloopt. De Nederlandse stemmen van deze animatiefilm van debuterend regisseuse Jun Falkenstein worden onder andere vertolkt door Kees van Lier en - fijn dat hij weer eens wat van zich laat horen - Kick Stockhuyzen. (Te zien vanaf 29 juni)

Teigetjes film: Trampoline overbodig.


Down to you wordt gepromoot onder de slogan 'Een vet romantische komedie', waarmee de doelgroep gelijk duidelijk is. Voormalig high school-acteurs Freddy Prinze jr (She's all that) en Julia Stiles (10 things I hate about you) zijn nu de middelbare-schoolbanken ontgroeid en worden gevolgd vanaf hun studententijd, als ze op elkaar verliefd worden, tot hun huwelijk, de terugslag en de onvermijdelijke verzoening. Schrijver/regisseur Kris Isacsson springt continu vooruit en terug in de tijd - de kapsels en kleding geven enig houvast - en heeft daarbij de aloude levensles 'volwassen worden gaat met vallen en opstaan' maar weer eens van stal gehaald. (Te zien vanaf 27 juli)


Better than chocolate brengt een originele variant op de slogan van Down to you: 'A delicious romantic comedy'. Deze keer wordt een verkoopster van erotische boeken verliefd op een vrijgevochten tekenares, een relatie die ze angstvallig verborgen houden voor de familie. Relationele perikelen ondervinden ook een transseksueel wiens verliefdheid niet wordt beantwoord en een naïeve vriendin die in een scheiding ligt. Regisseur Anne Wheeler brengt de seksscènes redelijk onomwonden in beeld, compleet met 'nude body painting' voor de liefhebbers. (Te zien vanaf 3 augustus)


Simpatico is de ironische titel van een film waar geen enkel sympathiek personage in voor komt. Jeff Bridges speelt een fokker van renpaarden, waarvan er een Simpatico heet. Hij wordt gechanteerd door een voormalige vriend (Nick Nolte). In flashbacks zien we wat er allemaal is mis gegaan en blijken er nogal wat lijken in de kast te liggen, waaronder een alcoholistische Sharon Stone. De topcast van deze film van Matthew Warchus wordt verder aangevuld met Albert Finney en Catherine Keener (Being John Malkovich), maar het merendeel van de Amerikaanse pers reageerde teleurgesteld op de verspilling van talent. (Te zien vanaf 10 augustus)

Simpatico: Boezemvijanden Jeff Bridges en Nick Nolte.


Scary movie heette oorspronkelijk 'Scream if you know what I did last Halloween', waarmee gelijk duidelijk wordt waar de film zijn mosterd vandaan heeft gehaald. Deze spoof staat in de traditie van Zucker-Abraham-Zucker-films (Airplane!, Naked gun) en steekt de draak met alle gemaskerde psychopaten en gillende meisjes die de laatste tijd het witte doek teisterden. Oplettende kijkers zullen ook verwijzingen naar The sixth sense, American pie, The usual suspects en The matrix herkennen. Regisseur Keenen Ivory Wayans stopte de film verder vol met angstige meiden in onderbroek die door sprinklers rennen en penis-grappen die There's something about Mary naar de kroon zouden moeten steken. (Te zien vanaf 10 augustus)

Mariska Graveland

Naar boven