Verwacht - september 2000, nr 214


Saving Grace
Tijdens het laatste Sundance Festival werd de Britse komedie Saving Grace bekroond met de publieksprijs. In het conservatieve Amerika is de behoefte aan grappen over softdrugs kennelijk groot. Het valt niet te verwachten, of te hopen, dat de op dit terrein zoveel liberalere Nederlanders net zo gecharmeerd zullen zijn van deze veel te lang uitgesponnen cannabisgrap.
Saving Grace begint veelbelovend. Rustig wordt een sfeerbeeld geschetst van een allerschattigst dorpje in Cornwall, dat wordt bevolkt door het soort excentriekelingen waar de makers van Engelse komedies zo dol op zijn. Zo is de vriendelijke dominee verzot op oude griezelfilms uit de Hammer Studio's, en jaagt de onnozele oudere dorpsagent achter vermeende visstropers aan, terwijl er onder zijn ogen allerlei echte wetsovertredingen plaatsvinden. Uiteraard is ook iedereen in de gemeenschap op de hoogte van elkaars zwaktes en gebreken, om ze vervolgens royaal met de mantel der liefde te bedekken. Het vissersdorpje voldoet, kortom, geheel aan het ideaalbeeld dat romantische zielen in de jaren zeventig hadden van het wonen op het platteland.
Voor hoofdpersoon Grace (Brenda Blethyn) komt er een ruw eind aan de idylle als haar echtgenoot plotseling overlijdt na een val uit een vliegtuig. De man blijkt een dubieus dubbelleven te hebben geleid, waarbij hij torenhoge schulden heeft opgebouwd. Het ziet er dan ook naar uit dat de keurige Grace haar prachtige landhuis moet verlaten, aangezien zij alleen maar uitblinkt in het weinig lucratieve kweken en verzorgen van planten. Die vaardigheid komt echter goed van pas als haar Schotse tuinman Matthew (een sterke rol van co-scenarist Craig Ferguson) komt aanzetten met enkele zieltogende cannabisplantjes. Dankzij de groene vingers van Grace groeien de plantjes al gauw uit tot een kas vol eersteklas wiet, genoeg om in één klap uit de financiële problemen te komen. Alles loopt echter in het honderd als de nieuwbakken criminelen in het verdorven Londen hun handelswaar aan de man proberen te brengen.
Het gegeven van een afhankelijke oudere dame die door omstandigheden in de criminaliteit belandt en er uitkomt als een zelfstandige vrouw, had ongetwijfeld tot een aardige komedie kunnen leiden, zeker met het fijne acteursensemble dat debuterend regisseur Nigel Cole om zich heen verzamelde. De tuttige manier waarop in Saving Grace het gebruik van cannabis wordt voorgesteld zorgt echter regelmatig voor kromme tenen. Volwassen mannen roken tijdens een begrafenis (ooh!) met dichtgeknepen ogen een jointje waarbij ze bijna worden betrapt door de onnozele dorpsagent (nou, nou!) en oude dametjes zetten thee van cannabisbladen en worden apestoned (tsjongejonge!). Veel storender is het feit, dat de filmmakers uiteindelijk niet het lef hebben om een standpunt in te nemen over het strenge Britse softdrugsbeleid. In plaats daarvan komen ze met een geforceerd moralistisch slot waarin misdaad toch niet blijkt te lonen, terwijl de hoofdpersonen nog lang en gelukkig leefden. Maar eigenlijk gaat het ver voor dat einde al mis door het zwakke scenario waarin af en toe personages worden opgevoerd die uitsluitend dienen om het verhaal voort te stuwen, zoals de geheime minnares van Grace's dode echtgenoot. Ook wordt de karakterontwikkeling regelmatig opgeofferd aan komisch bedoelde plotwendingen. Met name de episode waarin Grace naar Londen gaat om haar verboden waar te slijten wordt hierdoor ongeloofwaardig. Zoals ze al bewees in
Secrets and lies is Brenda Blethyn een prachtige actrice, maar zelfs zij kan de vele tegenstrijdigheden in haar personage niet aan elkaar breien. (Te zien vanaf 7 september)
Fritz de Jong

Saving Grace: Tsjongejonge, wiet!


Romeo must die windt er qua titel en inhoud geen doekjes om: dit is een film waarin flink wat robbertjes worden gevochten. De Hongkongse martial arts-ster Jet Li draaide in het sensationele Fong Sai-Yuk (1993) al springend en trappend een gat in de lucht, en ook in Romeo must die, van debutant en voormalig cameraman Andrzej Bartkowiak, schieten zijn voeten veelvuldig richtingen op die buiten het bereik van gewone stervelingen liggen. Filosofische diepgang moet worden verkregen dankzij de link met Shakespeares 'Romeo and Juliet', die voor deze gelegenheid bestaan uit een Chinese wreker (Jet Li) en de dochter van een zwarte gangster (zangeres Aaliyah). Resultaat is een film waarin hiphop uit de boxen schalt, Jet Li vanwege zijn gebrekkige Engels vooral zwijgend probeert te imponeren en röntgenstralen ons letterlijk de gebroken beenderen van de tegenstander onthullen. (Te zien vanaf 24 augustus)

Romeo must die: Jet Li geeft ze van katoen.


Revelation komt tot ons dankzij de inspanningen van het christelijke marketing- en evenementenbureau Gospelbar. Vooral voor de bijbelvasten onder ons zal het goed nieuws zijn dat het boek Openbaring door regisseur André Van Heerden in een modern jasje is gehesen. In deze christelijke propagandafilm wordt de antichrist opgeschrikt door terroristen en een computerdisk met geheime boodschappen, en weigert zoals vanouds te geloven dat er een hogere macht aan de touwtjes trekt. Het acteursensemble bestaat uit minder goden als Jeff Fahey en Nick Mancuso. Jezus als onderwerp van een actiefilm, het supermodel Carol Alt als blinde vrouw en een computernerd in een rolstoel: Gods wegen zijn nog steeds ondoorgrondelijk. (Te zien vanaf 4 september)

Revelation: Halleluja, actie!


Big Momma's house probeert handig in te spelen op de hernieuwde waardering voor grappen over onze lichaamsopeningen. De film denkt zijn steentje bij te dragen door een 350 pond wegende vrouw met diarree op te voeren, maar regisseur Raja Gosnell (Never been kissed) heeft niet goed afgekeken van de gebroeders Farrelly. In de beste traditie van Hollywood zijn er twee eerder succesvolle films samengevoegd tot een nieuw product: Mrs. Doubtfire meets The nutty professor in een film waarin 'would be'-komiek Martin Lawrence zich als de topzware oude vrouw Big Momma verkleedt, ondertussen zijn oog laat vallen op een sensuele schone en daarnaast ook nog wat onbeholpen karatetrappen uitdeelt en in een basketbalnetje blijft steken. Dat belooft lachen, gieren, brullen te worden. Martin Lawrence probeerde zijn rol nog wat cachet te geven door luid te verkondigen dat hij tijdens zijn voorbereidingen oververhit raakte en een aantal dagen in coma lag. Of hij er ooit is uitgekomen, is de grote vraag die nu rondzoemt in Hollywood. (Te zien vanaf 14 september)


Road trip wil ook een graantje mee te pikken van de Farrelly-hype en het succes van American pie, wat hen in Amerika geen windeieren legde. De puberale seksgrappen zijn niet van de lucht in deze komedie waarin een universiteitsstudent een naar zijn vriendin opgestuurde videotape met een seks-avontuurtje probeert te onderscheppen. Regisseur Todd Phillips probeert zijn publiek te shockeren en te amuseren met een vieze kok, een prostaatmassage en veel vrouwelijk bloot. Opmerkelijk is dat Phillips zeven jaar geleden debuteerde met de documentaire Hated over de explosieve, zelfmutulerende G.G. Allen, voorman van de band The Murder Junkies. Het is geen grote stap van een zanger die zijn eigen poep opeet naar de voet-fetisjisten en de oude man met een gigantische erectie in Road trip. (Te zien vanaf 21 september)


Himalaya bedient de liefhebber van Tibetaanse zoutmannen weer eens op zijn wenken. De Franse speelfilm van Eric Valli volgt een groep Tibetaanse yak-herders uit het district Dolpo, die twee weken lang op pad zijn om zout tegen gerst te ruilen. De spectaculaire achtergronddecors waren gratis en de acteurs werden vooral gerecruteerd uit de plaatselijke bevolking. Himalaya draait nu al maanden met succes in Kathmandu, maar zal daar hoogstwaarschijnlijk vooral hordes toeristen trekken. De film belooft ons humor, tradities en waarheidsgetrouwe personages, waarbij een Engels blad opmerkte dat de film nogal wat overeenkomsten vertoonde met een John Ford-film, zodat we getuige zijn van de geboorte van een nieuw genre: de ijle western. (Te zien vanaf 14 september)

Himalaya: Zouteloze herders.


Maybe baby werd door de producent omschreven als 'Four weddings and a funeral with balls and a vagina'. Dit mag worden verwacht van regisseur Ben Elton die eerder scenario's schreef voor 'The young ones' en 'Blackadder'. In Maybe baby onderneemt een echtpaar (Hugh Laurie en Joely Richardson) vruchteloze pogingen om een kind te krijgen, daarbij geadviseerd door een new age-goeroe (Emma Thompson) en een naargeestige dokter (Rowan Atkinson). Verdere cameo's zijn er van Joanna Lumley als lesbische theateragent en Dawn French als hysterische verpleegster op de IVF-afdeling. De verfilming van Ben Eltons eigen roman 'Inconceivable' neemt de autobiografische tendens in films en literatuur op de hak: de kinderloze hoofpersoon is een schrijver van de BBC die ook achter de typemachine weinig potentie aan de dag legt, maar eindelijk weer eens scoort door de zwangerschapsperikelen uit zijn eigen leven te exploiteren. (Te zien vanaf 14 september)

Mariska Graveland

Naar boven