Verwacht - oktober 2000, nr 215

Deep in the woods begint als een uiterst stijlvolle horrorfilm, maar eindigt als een goedkope slasherfilm, wat leuker klinkt dan het is. Deze Franse variant op het aloude boshut-bloedvergieten speelt zich af in een macaber kasteel in het woud, waar een rare baron samen met zijn nog vreemdere zoontje de tijd probeert te verdrijven door een toneelgezelschap uit te nodigen. De vier knappe jonge acteurs hebben al op de autoradio gehoord dat er een massamoordenaar rondwaart in het gebied, maar dat weerhoudt hen er niet van om een nachtelijk kijkje te nemen in het omringende bosschage. Debuterend regisseur Lionel Delplanque is duidelijk fan van Dario Argento, maar weet zijn adoratie niet om te zetten in daden en kiest liever voor de tongue-in-cheek benadering. (Te zien vanaf 19 oktober)

The road home van Zhang Yimou won een Zilveren Beer op het Filmfestival Berlijn en bestaat uit één lange flashback, in gang gezet door de begrafenis van een leraar. Zijn weduwe staat erop dat de kist wordt gedragen langs de weg waarop hij altijd aan kwam lopen toen ze nog jong waren. De rest van de film vertelt het verhaal van hun prille liefde, in geromantiseerde herfst- en winterkleuren, omringd door weidse landschappen. Hoofdrolspeelster Zhang Ziyi ziet eruit als de jongere Gong Li, in een film waarin vooral kleine gebeurtenissen, zoals het serveren van de lunch, van grote betekenis zijn. (Te zien vanaf 5 oktober)

The road to El Dorado heeft geheel andere wandelaars, maar het doel is hetzelfde: het vinden van het eeuwige geluk. Deze animatiefilm uit de studio van DreamWorks pakt de menselijke queeste op een ietwat luchtigere manier aan, in de vorm van twee Spaanse belhamels die in de zestiende eeuw als verstekeling aan boord van het schip van ontdekkingsreiziger Hernando Cortes belanden, op weg naar Zuid-Amerika. Daar worden ze door de inheemse bevolking aangezien voor goden, maar dat weerhoudt hen er niet van om op zoek te gaan naar de Stad van Goud, onderwijl ruziënd met de stemmen van Kevin Kline, Kenneth Branagh en Rosie Perez. De film is historisch totaal incorrect - Cortes die zonder bloedbad de kust van de Nieuwe Wereld verovert - maar dat zal regisseurs Bibo Bergeron, Will Finn en Don Paul, allen eerder werkzaam bij Disney, een worst wezen, want deze film is vooral gemaakt om lekker weg te kijken. (Te zien vanaf 12 oktober)

The road to El Dorado: Goudkoorts.

The skulls valt in die prachtige categorie 'idiote films tegen wil en dank'. Deze onbedoeld hilarische thriller probeert een tweede The firm te zijn, wat maar niet wil lukken door de totale onlogica van het verhaal en de modepopjes die moeten doorgaan voor acteurs. De schedel uit de titel slaat op een geheim studentengenootschap met leden die zijn doorgedrongen tot de hoogste regionen van de macht. De jongens laven zich aan strakke sportwagens en dito prostituees, maar moeten zich wel aan strikte regels houden. Een jongen van de straat die uitblinkt op de universiteit wordt via een duister ritueel toegelaten tot dit bolwerk, maar ontdekt tot zijn grote schrik dat er moorden worden gepleegd door het genootschap. Regisseur Rob Cohen (Dragon: The Bruce Lee story, Daylight) haalde zijn inspiratie uit de studentenvereniging 'Skull and bones' van de Yale universiteit, waar Bush jr. en sr. lid van waren, maar daar is elke connectie met de werkelijkheid wel mee afgedaan. (Te zien vanaf 12 oktober)

The skulls: Acteurs wachten tevergeefs op regieaanwijzingen.

Nutty professor II: The Klumps kon flink besparen op de lonen van de cast door de meeste personages door één man te laten spelen: Eddie Murphy vertolkt maar liefst acht verschillende karakters in deze komedie over een goeiige dikzak met een kwaadwillend alter ego. Meervoudige-persoonlijkheidssyndromen zijn al in zwang sinds Dr. Jekyll and Mr. Hyde, en zijn nog immer populair als komisch uitgangspunt (zie Me, myself & Irene en Big Momma's house). In dit vervolg van de hit uit 1996 probeert de professor zijn alter ego uit zijn lichaam te verbannen door een deel van zijn DNA weg te halen, maar de vuilspuitende Buddy Love laat zich niet zo makkelijk wegjagen en gebruikt het DNA van een hond om zich te herstellen. Doldwaas dus, deze met vulgariteiten gedempte verkleedpartij onder regie van Peter Segal (Naked gun 33 1/3), die mede geschreven is door Paul en Chris Weitz (American pie). (Te zien vanaf 5 oktober)

Nutty professor II: Acht maal Eddie Murphy voor de prijs van één.

Crush proof corrigeert het idyllische beeld van Ierland, het land van de eeuwig groene velden en Guinness-drinkende boeren met petten. Hoofdpersonage in dit door de Nederlander Kees Kasander geproduceerde drama is een ex-gevangene en sociopaat, die eenmaal terug op de straten van Dublin weer steun zoekt bij zijn oude bende. De politie, zijn alcoholistische vader en zijn lesbische moeder maken hem ook nog eens het leven zuur, zodat deze film van Paul Tickell bedoeld is voor mensen die tegen een stootje kunnen. (Te zien vanaf 19 oktober)

Cuba feliz bewijst dat Cuba nog steeds wordt platgelopen door westerse regisseurs die zich op het eiland willen vergapen aan de levenslust van de bewoners. De documentaire van Karim Dridi volgt de 76-jarige zanger en gitarist El Gallo ('De Haan'), een straatarme artiest maar een fenomeen in Havana. Zonder enige lijn aan te brengen reist de regisseur met hem het eiland rond, en geeft onderweg een groot aantal muzikanten de gelegenheid om hun liederen te tokkelen. Hij ontmoet bolerozangers, salsa-sterren, jazzmusici en rappers, waarbij de camera ook oog heeft voor de achterbuurten van dit eiland. (Te zien vanaf 5 oktober)

Cuba feliz: Nostalgia.

Pokémon 2: Op eigen kracht is het langgevreesde vervolg op de onbegrijpelijke avonturen van de grote kindervriendjes. Deze keer is de kloon Mewtoo uit het zicht verdwenen, om plaats te maken voor een excentrieke verzamelaar van Pokémon-parafernalia, die het natuurlijke evenwicht tussen het Vuureiland, het Bliksemeiland en het IJseiland verstoort en zodoende een catastrofe veroorzaakt. De immer moedige Ash is uitverkorene en redt in zijn eentje de wereld þ of hij dat in het echt ook doet zal blijken als de Pokémon-generatie is opgegroeid. Ons medeleven gaat uit naar de ouders, die zich maar ledig moeten houden met het tellen van het aantal levenslessen dat hun koters tijdens het kijken zouden moeten oppikken. (Te zien vanaf 12 oktober)

Pokémon 2: De schrik van de buurt.

Lucky en Zorba is de geanimeerde versie van het pedagogisch verantwoorde kinderboek 'Het verhaal van de kleine zeemeeuw en de kat die haar leerde vliegen', waarmee de plot mooi is samengevat. In deze Italiaanse tekenfilm landt een met olie bevlekte zeemeeuw in de tuin van kat Zorba. Ze legt er een ei, en krijgt het voor elkaar om de kat te laten beloven dat hij het niet opeet. Zorba ontfermt zich over de kleine zeemeeuw, maar wordt ondertussen van alle kanten belaagd door de troepen van Big Rat, die de katten tot slaaf wil maken. Regisseur en scenarioschrijver Enzo d'Alò toont zodoende een omgekeerde wereld, waarmee hij "tolerantie en respect" wil kweken voor hen die anders zijn. In de Nederlands gesproken versie herkent u Vera Mann en Hugo Metsers. (Te zien vanaf 5 oktober)

Fantasia 2000 bevat zeven nieuwe muziekstukken en bijbehorende animaties; alleen het beroemdste segment, die van Mickey Mouse in De tovenaarsleerling, is teruggekeerd. Fantasia groeide uit tot het droomproject van Walt Disney zelve, die met de film een ware missie had: klassieke muziek naar de massa brengen. De zendingsdrang van deze Amerikaanse Rick van der Ploeg leidde tot een revolutionaire animatietechniek, het eerste stereogeluid ('Fantasound' genaamd) én een kritische en commerciële flop, de eerste in de geschiedenis van Disney. De abstracte-filmmaker Oskar Fischinger noemde de film "een samenklontering van smakeloosheid", en het zou tot de jaren zestig duren totdat hippies de film herontdekten en hem weer in ere zouden herstellen. In de losstaande verhalen zien we onder andere Donald Duck als de assistent van Noah die alle dieren op de ark moet krijgen, walvissen die gaan vliegen nadat een supernova is geëxplodeerd en een flamingo die aan het jojoën is. (Te zien vanaf 28 september)

Mariska Graveland

Naar boven