Verwacht - maart 2001, nr 220

Pane e tulipani
Pane e tulipani begint met groepen toeristen die op een ruïne ergens in Italië lopen. Ze gedragen zich als ongeïnteresseerde, verwende nesten. Met flauwe grapjes en bepakt met buiktasjes, videocamera's en fototoestellen zeulen ze achter de gids aan, op weg naar het volgende onderdeel dat op het programma staat.
Onder het reisgezelschap bevindt zich een standaard gezin, vader, moeder en twee puberzoons. In de touringcar worden ze beziggehouden met tupperware-achtige verkoop. De moeder van het gezin is uitgerust met zonneklep, zonnebril, zilverglimmend jasje en natuurlijk de buiktas. Een wat trieste indruk maakt deze Rosalba tussen haar schreeuwende man en zoons, ze wordt letterlijk overstemd.
Door een ongelukkig toeval mist ze bij een rustplaats de touringcar. In eerste instantie merkt niemand dat. Man en kinderen vertrekken doodleuk zonder haar. Zo lang zij zich maar bezighoudt met zorgen voor het gezin, zal niemand ooit rekening met haar houden. Dat had tot haar dood zo kunnen blijven als ze de bus niet had gemist. Iets in haar knapt er als haar man, in plaats van bezorgdheid te tonen, haar enorm afblaft als ze elkaar op de gsm spreken. Rosalba heeft er genoeg van, in plaats van naar huis te gaan, besluit ze naar Venetië af te reizen, waar ze gezellige, lieve en wat eigenaardige vriendschappen opdoet, onder andere met Bruno Ganz, die het leven van Rosalba betekenis geven en haar tot ontplooiing brengen.
Het voortkabbelende Pani e tulipane van Silvio Soldini (Un anima divisa in due, 1993) is geen wonder van een film, zeker filmisch gezien niet. Maar er wordt aanstekelijk gespeeld door Licia Maglietta als Rosalba en natuurlijk door Bruno Ganz. De wendingen in het feelgood-verhaal en de beweegredenen van de personages zijn echter niet altijd even goed doortimmerd. Resoluut is de verdeling tussen goed en slecht, en als een slechterik overloopt naar de goede kant wordt hij meteen door alle goeien in de armen gesloten. Daarop volgt natuurlijk een avondje met een leuk mopje muziek, wat wijn en veel vriendschap. En heel ergens ver verborgen wordt ook nog een lans gebroken voor de Vrouw die uiteindelijk toch voor zichzelf en de liefde durft te kiezen. Dat laatste is met een man als Bruno Ganz niet zo heel moeilijk. (Te zien vanaf 8 maart).

Gerlinda Heywegen

Bevrijd in Venetië.

Costa! katapulteert de soap-acteurs Daan Schuurmans (Westenwind), Katja Schuurman (GTST) en Georgina Verbaan (GTST) van hun Hollandse huiskamers naar de Spaanse kust, alwaar ze halfnaakt en zongebruind een aantal relatieperikelen uitvechten op het hete zand. In de discotheek Costa! wordt er gestreden om de felbegeerde dansbokaal. Regisseur Johan Nijenhuis is gepokt en gemazeld in het soapvak (regie van Westenwind, GTST), net als scenarioschrijver Wijo Koek (Westenwind, Flodder 3), die nu een plot heeft geproduceerd die vooral lijkt op een anderhalf uur durende aflevering van ''t Is hier fantasties!' Het beoogde publiek van de film is net allemaal massaal naar het winterse equivalent van de Costa's getrokken, ergens in de Alpen, en het is voor de filmmakers ook te hopen dat de soapverslaafden zich van hun beeldbuis kunnen losrukken om deze volgens de publiciteitsmachine van distributeur A-Film "hipste romantische komedie van het jaar" te gaan bekijken. (Te zien vanaf 1 maart)

Costa!: Verhitte meisjes.

Chocolat is het nieuwste dieptepunt in de verkitsching van Europa (Tea with Mussolini, La vita è bella). De romantische komedie valt daarnaast in de categorie 'voedselfilm'. Vooral in het marktsegment tussen kunstzinnig en commercieel floreert dit makkelijk te verteren subgenre, waarin voedsel vaak voor sensualiteit staat en er lustig wordt gekoketteerd met de plaatselijke gastronomie. Dat dit tot karikaturen kan leiden bewijst de quasi-arthousefilm Chocolat (uit te spreken op zijn Frans), waarin Oscargenomineerde Juliette Binoche in de winter van 1959 neerstrijkt in een uiterst conservatief Frans dorpje en tegen de wil van burgemeester Alfred Molina in zomaar een winkel in chocolade begint. Uiteindelijk zullen de meeste bewoners, waaronder Lena Olin en Judi Dench, niet geheel verrassend smelten voor deze vrijgevochten dame. De altijd sprankelende, maar nu ook schmierende Johnny Depp als flamboyante vrijbuiter probeert de film nog te redden, maar Lasse Hallström (My life as a dog, What's eating Gilbert Grape, The cider house rules) heeft iets te veel suiker in zijn chocolade gestopt. (Te zien vanaf 8 maart)

Chocolat: Johnny Depp valt met zijn neus in de chocola.

Quills vertelt het gekuiste levensverhaal van Markies de Sade, die een groot deel van zijn leven in de gevangenis doorbracht vanwege zijn scandaleuze manuscripten en dito gedrag. Geoffrey Rush, Oscarwinnaar voor de draak Shine en Vincent Price-imitator in House on haunted hill, speelt de duistere De Sade met veel overgave, net als Kate Winslet, Joaquin Phoenix en Michael Caine. Regisseur Philip Kaufman (The right stuff, The unbearable lightness of being) stelt daarnaast de vrijheid van meningsuiting aan de orde, door de autonomie van kunst tegenover de conventies in de maatschappij te plaatsen. Provocerend is de film niet te noemen, want Kaufman heeft de duivelse markies op maat gesneden voor het Amerikaanse grote publiek. (Te zien vanaf 15 maart)

Miss Congeniality steekt de draak met Miss-verkiezingen. Sandra Bullock speelt een FBI-agente die moet infiltreren bij een schoonheidswedstrijd, maar zo onhandig blijkt te zijn op het vrouwelijke vlak dat ze bijscholing nodig heeft. Bullock begeeft zich op vertrouwd terrein: opnieuw speelt ze een onhandige, onzekere meid die verandert in een aantrekkelijke vrouw, net als in While you were sleeping, The net en Speed. Regisseur Donald Petrie begaf zich eerder onder gerimpelde acteurs in Grumpy old men, zodat zijn overstap naar een set vol mooie Missen gerust een promotie mag worden genoemd. (Te zien vanaf 22 maart)

The wedding planner koppelt 'steamy' Jennifer Lopez aan de brave Matthew McConnaughey. Lopez bewees met Out of sight dat ze kan vlammen in een romantische komedie, maar in de film van Adam Shankman springt de vonk tussen haar en McConnaughey niet over. Bewonderenswaardig zijn wel de verwoede pogingen om ons van hun brandende liefde te overtuigen: ze kijken films in het park, wisselen blikken en voeren diepzinnige gesprekken. Er komt een kink in de kabel als blijkt dat hij verloofd is met een steenrijke dame, toevallig een cliënt van Lopez, die werkzaam is als organisator van huwelijken. The wedding planner bewijst dat niet elke film met 'wedding' in de titel een succes wordt, iets wat na Muriel's wedding, Four weddings and a funeral, The wedding singer en My best friend's wedding een garantie leek. (Te zien vanaf 15 maart)

Remember the Titans heeft een aanklacht tegen racisme in het makkelijk zittende jasje van het sportfilmgenre gestopt. Denzel Washington speelt na The Hurricane opnieuw een sportman die moet zien te overleven in een door racisme gedomineerde maatschappij. In 1971 begint de integratie van blanke en zwarte scholen en de tirannieke Washington wordt in de staat Virginia aangesteld als footballcoach, maar moet zijn blanke assistent van zijn talent overtuigen. Regisseur Boaz Yakin maakte een aantal jaren geleden het uitstekende drama Fresh, over een zwart jongetje dat twee bendes tegen elkaar uitspeelt, en steekt zijn engagement ook nu niet onder stoelen of banken. Producent annex krachtpatser Jerry Bruckheimer zorgt voor de nodige feelgoodmomenten. (Te zien vanaf 15 maart)

Proof of life verenigt Russell Crowe en Meg Ryan, die ook buiten de set op elkaar vielen, in een drama dat draait om het zogenaamde K & R-team, het Kidnap & Rescue-team. Crowe is een expert in het onderhandelen over losgeld en moet de gekidnapte echtgenoot van Ryan levend zien terug te brengen, maar wordt in plaats daarvan verliefd op haar. David Morse (laatst nog te zien in Dancer in the dark) is de ongelukkige ontvoerde die in de jungle van Latijns-Amerika voor zijn leven vecht, en heeft dezelfde getergde blik als Crowe. Regisseur Taylor Hackford (The devil's advocate, Dolores Claiborne) huurde de cameraman van Kieslowski in, Slawomir Idziak, die zich te buiten gaat aan een grote hoeveelheid kleurenfilters en scheve hoeken om de tragedie kracht bij te zetten. (Te zien vanaf 1 maart)

Body shots reconstrueert een wilde nacht tussen twee twintigers die uitmondt in een nachtmerrie. De vrouw beschuldigt de jongen van verkrachting, maar het is niet zeker wat er precies is gebeurd. In een documentaire stijl krijgen we beide versies van de gebeurtenissen te horen: de jongen ontkent en heeft zo zijn eigen verklaring voor haar woede-uitbarsting. Daarnaast exploreert de film de grens tussen lust en liefde: alle personages lijken seks te prefereren boven een relatie, maar worstelen desondanks met hun eenzaamheid. Het scenario is geschreven door David McKenna (American history X), die nu geen rassenstrijd maar de strijd tussen de seksen onder de loep neemt. Regisseur Michael Cristofer schreef eerder het script voor The bonfire of the vanities en castte voor zijn regiedebuut een aantal jonge acteurs, waaronder Tara Reid (American pie) en Ron Livingstone (Office space). (Te zien vanaf 1 maart)

Mariska Graveland

Naar boven