Video & DVD - april 2001, nr 221
Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.
The third miracle
Agnieszka Holland
The third miracle van de Poolse cineaste Agnieszka Holland (Total eclipse, Europa, Europa) stamt uit 1999, een jaar waarin reli-horrorfilms als Stigmata en End of days het geloof in de uitverkoop gooiden. Dat de rooms-katholieke kerk vanwege de ritus en een heel scala aan heiligen doet denken aan een poppenkast, was voor de makers van voornoemde films reden om met het hele onderwerp een loopje te nemen. Maar juist het theatrale karakter vormt voor velen de grootste aantrekkingskracht van de katholieke kerk. Sommige mensen hebben nou eenmaal behoefte aan wonderen, aan heiligen en aan exaltatie. Dat is waar Hollands film onder meer over gaat, en is het niet typisch dat een mooie en doordachte film als deze, die het onderwerp serieus behandelt, twee jaar op de plank ligt terwijl kolderfilms door iedereen gezien konden worden?
Frank Shore (Ed Harris in een ijzersterke rol) is postulator, een door het Vaticaan aangestelde priester die wonderen onderzoekt en moet beoordelen of iemand in aanmerking komt voor heiligverklaring. De kerk is daar niet kwistig mee en verhalen over wonderen worden derhalve het liefst ontzenuwd. Sinds Shore de heiligverklaring van een alom geliefde priester effectief blokkeerde, heeft de kerkleiding alle vertrouwen in hem, maar de zaak leidde bij hem zelf tot een geloofscrisis. Wanneer een kerkelijke gemeenschap in Chicago vraagt om de heiligverklaring van een overleden kloosterlinge, die verantwoordelijk zou zijn voor de miraculeuze genezing van een doodziek meisje en op wier sterfdag het Mariabeeld voor de kerk bloed weent, ziet Shore daarin een kans zijn geloof te hervinden.
Als portret van een man die zich in een zaak vastbijt om tot persoonlijke verlossing te komen, roept The third miracle herinneringen op aan Sidney Lumets The verdict, hoewel een eenduidige apotheose zoals in die film hier ontbreekt. Dat zou ook niet in overeenstemming zijn met Agnieszka Hollands realisme. Zo behoeft de afwerking van de romantische subplot ook geen gezwollen dialogen of 'love ballad' van Elvis Costello en spreekt de film juist door wonderen te suggereren enorm tot de verbeelding.
Roel Haanen
Buena Vista Home Entertainment
The third miracle.
The Stendhal syndrome
Dario Argento
Na de slecht ontvangen Amerikaanse uitstapjes Two evil eyes (1991) en Trauma (1993) keerde de Italiaanse horrormaestro Argento terug naar zijn vaderland en maakte The Stendhal syndrome (1996). Argento's fascinatie voor kunst en geestesziekten, en het verband ertussen, is ditmaal verweven in een thriller waarin een moordende verkrachter (Thomas Kretschmann) Rome en Florence onveilig maakt. De labiele inspecteur Anna Manni (Asia Argento) onderzoekt de moorden en wordt ontvoerd door de dader. Die is geobsedeerd door Anna omdat zij lijdt aan het Stendhal-syndroom, het verliezen van het bewustzijn bij het bezichtigen van overweldigende kunstwerken. Anna weet te ontsnappen, schiet haar kwelgeest neer en werpt hem in een rivier. Na enige verontrustende incidenten raakt ze er echter van overtuigd dat hij nog steeds leeft.
The Stendhal syndrome kent enkele briljante scènes en een buitengewoon intrigerend verhaal, maar de film is slechts ten dele geslaagd. De dialogen zijn krukkig, in de bijrollen wordt matig geacteerd en de gruwelijke verkrachtingsscènes vallen moeilijk te verteren. Maar de gloedvolle Mediterraanse fotografie van Giuseppe Rottuno (Il gattopardo, Satyricon) maakt van enkele scènes een feest voor het oog. En die visuele grandeur komt op deze vlijmscherpe dvd goed tot zijn recht, al is het beeld een tikkeltje donker. Als belangrijkste extra is de ruim een uur lange documentaire 'Dario Argento's world of horror' toegevoegd. De door Michele Soavi (Dellamorte dellamore) gemaakte film biedt interessante interviews met de meester, die zich als een Italiaanse Edgar Allan Poe presenteert. De documentaire bevat tevens setopnamen van enkele Argento-films, zoals die van de vliegende camera over het magnifiek uitgelichte Königsplatz-plein in München voor Suspiria (1977). De gesprekken en archiefbeelden bieden een goed inzicht in 's mans methodes om zijn publiek te verrassen met bizarre plotwendingen en ongebruikelijke cameratechnieken, en vormen zodoende een ideale dvd-extra voor fans én nieuwkomers.
Mike Lebbing
Te huur en te koop op dvd (Dutch Film Works)
Groove
Greg Harrison
'Het feest is niet afgelopen voordat de laatste plaat is gedraaid.' Zo luidt een van de leukere wijsheden in Groove, een film over de Amerikaanse rave-scene, waarvan het voornaamste pluspunt bestaat uit een redelijk genietbare, vooral met (progressive) house gevulde soundtrack. Dat de tieners en twintigers die erin voorkomen de diepgang van de gemiddelde flyer hebben, is tot daar aan toe, erger is dat het regiedebuut van Greg Harrison wordt gekenmerkt door het totale ontbreken van iets dat op een eigen visuele stijl lijkt. En dat kan niet alleen aan het zichtbaar lage budget liggen. In Groove is iedereen echter zo lief voor elkaar dat je nauwelijks boos om dit soort dingen durft te worden. In het San Francisco van Harrison kom je op vrijdagavond met vijftig van je beste vrienden en vriendinnen samen in een verlaten pakhuis, voor een feest dat wordt georganiseerd door een promotor met louter charitatieve bedoelingen (toegangsprijs: twee dollar). Wie zich desondanks niet helemaal happy voelt, vraagt gewoon de volgende raver om een knuffel. En krijgt die ook nog. Het probleem van een vrijwel plotloze film als Groove (en de vergelijkbare maar betere documentaire Better living through circuitry) is dat men dramatisch gezien niet verder komt dan het preken voor eigen parochie: raves zijn oké en drugs ook, zolang je maar weet hoe je er mee om moet gaan. De soms geslaagde pogingen tot zelfspot worden onmiddellijk weer tenietgedaan door gouden tips als 'eerst warm eten voordat je begint met drugs nemen' en 'altijd veel water drinken'. Groove ontleent enige curiositeitswaarde aan een optreden van John Digweed, een grote naam in de wereld van de progressive house, maar uiteindelijk slaagt de film er vooral in om een paar hardnekkige vooroordelen ten opzichte van Amerikanen te bevestigen: ze begrijpen niks van drugs en ze begrijpen al helemaal niks van dance. In vergelijking met housefilms uit Nederland (Naar de klote!), Frankrijk (La petite Lola/Clubbed to death) en Groot-Brittannië (het vorige maand besproken Human traffic) is Groove verreweg de zwakste van het stel.
Oene Kummer
Columbia TriStar Home Entertainment
