Video & DVD - april 2001, nr 221

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


The third miracle
Agnieszka Holland
The third miracle van de Poolse cineaste Agnieszka Holland (Total eclipse, Europa, Europa) stamt uit 1999, een jaar waarin reli-horrorfilms als
Stigmata en End of days het geloof in de uitverkoop gooiden. Dat de rooms-katholieke kerk vanwege de ritus en een heel scala aan heiligen doet denken aan een poppenkast, was voor de makers van voornoemde films reden om met het hele onderwerp een loopje te nemen. Maar juist het theatrale karakter vormt voor velen de grootste aantrekkingskracht van de katholieke kerk. Sommige mensen hebben nou eenmaal behoefte aan wonderen, aan heiligen en aan exaltatie. Dat is waar Hollands film onder meer over gaat, en is het niet typisch dat een mooie en doordachte film als deze, die het onderwerp serieus behandelt, twee jaar op de plank ligt terwijl kolderfilms door iedereen gezien konden worden? Frank Shore (Ed Harris in een ijzersterke rol) is postulator, een door het Vaticaan aangestelde priester die wonderen onderzoekt en moet beoordelen of iemand in aanmerking komt voor heiligverklaring. De kerk is daar niet kwistig mee en verhalen over wonderen worden derhalve het liefst ontzenuwd. Sinds Shore de heiligverklaring van een alom geliefde priester effectief blokkeerde, heeft de kerkleiding alle vertrouwen in hem, maar de zaak leidde bij hem zelf tot een geloofscrisis. Wanneer een kerkelijke gemeenschap in Chicago vraagt om de heiligverklaring van een overleden kloosterlinge, die verantwoordelijk zou zijn voor de miraculeuze genezing van een doodziek meisje en op wier sterfdag het Mariabeeld voor de kerk bloed weent, ziet Shore daarin een kans zijn geloof te hervinden. Als portret van een man die zich in een zaak vastbijt om tot persoonlijke verlossing te komen, roept The third miracle herinneringen op aan Sidney Lumets The verdict, hoewel een eenduidige apotheose zoals in die film hier ontbreekt. Dat zou ook niet in overeenstemming zijn met Agnieszka Hollands realisme. Zo behoeft de afwerking van de romantische subplot ook geen gezwollen dialogen of 'love ballad' van Elvis Costello en spreekt de film juist door wonderen te suggereren enorm tot de verbeelding.
Roel Haanen
Buena Vista Home Entertainment

The third miracle.


The Stendhal syndrome
Dario Argento
Na de slecht ontvangen Amerikaanse uitstapjes Two evil eyes (1991) en Trauma (1993) keerde de Italiaanse horrormaestro Argento terug naar zijn vaderland en maakte The Stendhal syndrome (1996). Argento's fascinatie voor kunst en geestesziekten, en het verband ertussen, is ditmaal verweven in een thriller waarin een moordende verkrachter (Thomas Kretschmann) Rome en Florence onveilig maakt. De labiele inspecteur Anna Manni (Asia Argento) onderzoekt de moorden en wordt ontvoerd door de dader. Die is geobsedeerd door Anna omdat zij lijdt aan het Stendhal-syndroom, het verliezen van het bewustzijn bij het bezichtigen van overweldigende kunstwerken. Anna weet te ontsnappen, schiet haar kwelgeest neer en werpt hem in een rivier. Na enige verontrustende incidenten raakt ze er echter van overtuigd dat hij nog steeds leeft. The Stendhal syndrome kent enkele briljante scènes en een buitengewoon intrigerend verhaal, maar de film is slechts ten dele geslaagd. De dialogen zijn krukkig, in de bijrollen wordt matig geacteerd en de gruwelijke verkrachtingsscènes vallen moeilijk te verteren. Maar de gloedvolle Mediterraanse fotografie van Giuseppe Rottuno (Il gattopardo, Satyricon) maakt van enkele scènes een feest voor het oog. En die visuele grandeur komt op deze vlijmscherpe dvd goed tot zijn recht, al is het beeld een tikkeltje donker. Als belangrijkste extra is de ruim een uur lange documentaire 'Dario Argento's world of horror' toegevoegd. De door Michele Soavi (Dellamorte dellamore) gemaakte film biedt interessante interviews met de meester, die zich als een Italiaanse Edgar Allan Poe presenteert. De documentaire bevat tevens setopnamen van enkele Argento-films, zoals die van de vliegende camera over het magnifiek uitgelichte Königsplatz-plein in München voor Suspiria (1977). De gesprekken en archiefbeelden bieden een goed inzicht in 's mans methodes om zijn publiek te verrassen met bizarre plotwendingen en ongebruikelijke cameratechnieken, en vormen zodoende een ideale dvd-extra voor fans én nieuwkomers.
Mike Lebbing
Te huur en te koop op dvd (Dutch Film Works)


Groove
Greg Harrison
'Het feest is niet afgelopen voordat de laatste plaat is gedraaid.' Zo luidt een van de leukere wijsheden in Groove, een film over de Amerikaanse rave-scene, waarvan het voornaamste pluspunt bestaat uit een redelijk genietbare, vooral met (progressive) house gevulde soundtrack. Dat de tieners en twintigers die erin voorkomen de diepgang van de gemiddelde flyer hebben, is tot daar aan toe, erger is dat het regiedebuut van Greg Harrison wordt gekenmerkt door het totale ontbreken van iets dat op een eigen visuele stijl lijkt. En dat kan niet alleen aan het zichtbaar lage budget liggen. In Groove is iedereen echter zo lief voor elkaar dat je nauwelijks boos om dit soort dingen durft te worden. In het San Francisco van Harrison kom je op vrijdagavond met vijftig van je beste vrienden en vriendinnen samen in een verlaten pakhuis, voor een feest dat wordt georganiseerd door een promotor met louter charitatieve bedoelingen (toegangsprijs: twee dollar). Wie zich desondanks niet helemaal happy voelt, vraagt gewoon de volgende raver om een knuffel. En krijgt die ook nog. Het probleem van een vrijwel plotloze film als Groove (en de vergelijkbare maar betere documentaire Better living through circuitry) is dat men dramatisch gezien niet verder komt dan het preken voor eigen parochie: raves zijn oké en drugs ook, zolang je maar weet hoe je er mee om moet gaan. De soms geslaagde pogingen tot zelfspot worden onmiddellijk weer tenietgedaan door gouden tips als 'eerst warm eten voordat je begint met drugs nemen' en 'altijd veel water drinken'. Groove ontleent enige curiositeitswaarde aan een optreden van John Digweed, een grote naam in de wereld van de progressive house, maar uiteindelijk slaagt de film er vooral in om een paar hardnekkige vooroordelen ten opzichte van Amerikanen te bevestigen: ze begrijpen niks van drugs en ze begrijpen al helemaal niks van dance. In vergelijking met housefilms uit Nederland (
Naar de klote!), Frankrijk (La petite Lola/Clubbed to death) en Groot-Brittannië (het vorige maand besproken Human traffic) is Groove verreweg de zwakste van het stel.
Oene Kummer
Columbia TriStar Home Entertainment


Sleepless town (Fuyajo)
Lee Chi Ngai
De Japanse duvelstoejager Takashi Miike baseerde zijn City of lost souls op werk van schrijver Hase Seyiu. Lee Chi Ngai (1949), Hongkong-auteur van het hartenbrekende 'Lost and found', dook echter in 1998 al met 'Sleepless town' in Seyiu's modern-literaire schemerzone van kleine gangsters en grote verliezers. Daarin wordt de Taiwanees-Japanse halfbloed Kenichi (Takeshi Kaneshiro) geconfronteerd met de terugkeer van een voormalige broeder in de misdaad én met de mysterieuze schone Natsumi (Mirai Yamamoto) in diens kielzog. In de nachtwereld van Kabukicho (de notoire uitgaanswijk van Tokio), waar de kettingrokende Kenichi handelt in "alles behalve kinderorganen", staan triaden en yakuza-clans al met één been in de nieuwe tijd van het globale denken. Terwijl sommigen nog de oude codes en territoria respecteren, delen anderen de kaart der invloedssferen slinks opnieuw in; Kenichi behoort tot de uitstervende eerste categorie. Lee toont vooral de marginaliteit van Kenichi's bestaan, de diepe zielswonden van deze illegale immigrant, en maakt onmiskenbaar duidelijk dat geen oorsprong - hoe ver weg in jaren en kilometers ook - ooit kan worden verloochend. Al krijgt het onnodig verwarrende scenario (waarschijnlijk het gevolg van troebele communicatie tussen Japanners en Chinezen bij deze coproductie) een onvoldoende, Lee's film scoort een klinkende negen voor noir. De sombere synthesizerklanken en de vloeiende fotografie fluisteren fatalisme en leegte, en wanneer Kenichi en Natsumi elkaar voor het eerst in de ogen zien, weet je: daar komen ongelukken van. Rondom hen dansen gangsters en gauwdieven als marionetten in het neonlicht, om in de shoot out van de voorlaatste scène vrijwel allemaal het leven te laten. En Kenichi? Die steekt vlak voor de eindtitels zijn zoveelste sigaret op. Sterven gunnen de goden hem nog niet.
Oliver Kerkdijk
Te koop op dvd (Ocean Shores, import; letterboxed; Japans en Chinees gesproken, Engels ondertiteld)


Circus
Rob Walker
Nadat Quentin Tarantino met Pulp fiction de Hippe Gangsterfilm Zonder Bodem had uitgevonden, werd de wereld geteisterd door een welhaast bijbelse plaag van kleincriminele filmpatsers in glanzende maatpakken van foute snit. Deze heren van het holle vat debiteerden grappige oneliners tijdens intimidatie, marteling en moord, en oogstten bijval van bioscoopbezoeker en videokijkers rondom de globe. Het waarom is me nooit duidelijk geworden. In het Brits-Amerikaanse Circus wordt driftig voortgeborduurd op Tarantino's commerciële succesformule die zijn langste tijd (hopelijk) heeft gehad: oplichter Leo (John Hannah) heeft een gecompliceerd plan de campagne om samen met wederhelft Lily (Famke Janssen) een voormalige opdrachtgever heel veel centen lichter te maken. Dat kost hoofdbrekens en mensenlevens. Dit is niet alleen de plot, maar tevens de rechtvaardiging van het Circus-bestaan: een leeg, pseudo-geestig traject van moord, doodslag en belazerd gajes als amusementswaarde. Was het grenzeloos oppervlakkige Pulp fiction nog een noviteit als goed geconstrueerd scenario, Circus irriteert alleen nog maar met zijn opeengestapelde verwikkelingen, onleuke dialogen en flutfiguren uit een parallelle onderwereld van uitschot met stand-up comedian-aspiraties. De handeling is zo confuus en vergezocht en de visuele omzetting zo derivatief, dat je de tape van ergernis subiet uit het open raam wilt smijten. En wat zwaarder weegt: het heeft allemaal de aanschijn van bonafide cinema. "Het is net een Griekse tragedie, maar dan zonder de Cycloop!" zegt Hannah triomfantelijk tegen zijn opponent. Dat is enigszins hooggegrepen voor deze ordinaire verkwisting van talent en celluloid.
Oliver Kerkdijk
Te huur als video en dvd (Columbia TriStar)

Lawrence of Arabia.


Video en dvd tips

DVD
Lawrence of Arabia (Columbia TriStar Home Entertainment)
Deze in 1989 door Robert Harris cs. gerestaureerde editie van Davin Leans klassieke, avontuurlijke biopic over T.E. Lawrence is op dvd een lust voor het oog. Puristen zullen roepen dat het witte doek de enige plek is waar... enfin, u kent die verhalen wel. Deze prachtschijven - het zijn er twee - zijn alleen vanwege de film al een must. En dan hebben we het nog niet gehad over de schat aan extra's, waaronder o.a. een documentaire van een uur. (Widescreen, optionele Ned. ondertitels)

American psycho (Dutch Film Works)
De verrassend sterke verfilming van Bret Easton Ellis' controversiële bestseller heeft op dvd een luxe behandeling gekregen met veel extra's, die op de interessante 'deleted scenes' en de lezenswaardige biografieën na echter niet echt veel om het lijf hebben. (Letterboxed, optionele Ned. ondertitels)

Alex Cox collection (ILC Film, import)
Vier los verkrijgbare films van de BBC-cultpromotor, te weten: Highway patrolman/El patrullero, Straight to hell (met 'Making of' en Pogues-clip), Three businessmen (bonus: clip Iggy Pop en Debbie Harry) en Death and the compass. Alleen de eerste twee titels werden eerder in Nederland uitgebracht. De films hebben audiocommentaar van Cox, zijn in de oorspronkelijke beeldratio en in het Engels zonder ondertitels, behalve Highway patrolman. (Spaans gesproken, Engels ondertiteld)

Cross of iron (Studio Canal, import)
Naast Francesco Rosi's Uomini contro en Jean Renoirs La grande illusion blijft 'Bloody' Sam Peckinpahs infernale blik op een gedoemde Duitse legereenheid in Rusland 1943 een van de meest intense (anti-)oorlogsfilms ooit gemaakt. Geen uniek Peckinpah-materiaal werd als bonus toegevoegd, maar na dit cinematografisch totaaloffensief rest er toch alleen de stilte.

Honest (HOM Vision, 10 april)
Drievierde van het gehavende R&B-ensemble All Saints acteert een mopje in Dave A. Stewarts regiedebuut over drie Britse workingclass-zussen in frontale botsing met de plaatselijke criminelen en de sterke arm der wet. Dit amusante flauwekulletje werd in eigen land zonder vorm van proces door de kritiek gefusilleerd. Rare jongens, die Britten.

Verder:
Assassin(s)
Ajax: Daar hoorden zij engelen zingen
L.A. story
Bye bye bluebird

Video
L'été meurtrier (Nouveaux, import)
Heruitgave (als One deadly summer) van Jean Beckers broeierige psychologische thriller, waarin Isabelle Adjani de mannelijke populatie van een Frans stadje om haar vinger windt. Naar de roman van Sebastien Japrisot, met sterke nevenrollen van chansonnier Alain Souchon en François Cluzet. (Frans gesproken, Engels ondertiteld)

De avonden (Prime Time, 17 april)
Voor de moderne middelbare scholier, opgegroeid met visuele leermiddelen en getraind in het 'time-management', vormt het boek vooral een achterhaald medium dat naar eergisteren ruikt. Handig dus, deze re-release van Rudolf van den Bergs mooie Gerard Reve-adaptatie. Ook op dvd, zodat je snel en makkelijk naar een hoofdstuk, pardon: scène kunt springen.

Verder:
Tsatsiki
La veuve de Saint-Pierre
À la verticale de l'été
Une affaire de goût
Taxi 2

De niet besproken titels zijn vrijwel allen eerder gerecenseerd in de Filmkrant. Zie voor meer informatie onze zoekpagina.

Naar boven