Verwacht - juni 2001, nr 223


Pearl Harbor is voorbestemd om een van de blockbusters van deze zomer te worden. De nieuwe film van producent Jerry Bruckheimer en regisseur Michael Bay kan kort en bondig worden omschreven als 'Titanic met bommen'. De verrassingsaanval van de Japanse luchtmacht op Hawaii in de vroege uren van 7 december 1941, waardoor de Verenigde Staten bij de Tweede Wereldoorlog betrokken raakten, fungeert als achtergrond voor een romantische liefdesdriehoek, waarbij twee door Ben Affleck en Josh Hartnett gespeelde piloten strijden om de gunsten van Kate Beckinsale. Vooral de ruim een half uur durende aanval op Pearl Harbor is door Bay op indrukwekkende manier in beeld gebracht. Het grootste deel van de film gaat echter op aan de romantische verwikkelingen. De makers wilden per se ook de vrouwelijke kijkers naar de bioscoop te lokken die van Titanic zo'n succes maakten. Voor het oog van de internationale pers beleefde de film haar wereldpremière op een voor de gelegenheid speciaal naar Hawaii gevaren vliegdekschip van de Amerikaanse marine. De twee miljoen dollar die dit geintje de marine (lees: de Amerikaanse belastingbetaler) kostte, valt echter in het niet bij het prijskaartje van 145 miljoen dollar dat aan de film hangt. Veel zorgen hoeven Bruckheimer en Bay zich vooralsnog niet te maken: hun vorige samenwerking was de meteorietenfilm Armageddon, met een opbrengst van 554 miljoen dollar wereldwijd de best bezochte film van 1998. Pikant detail is dat de versies van Pearl Harbor die in Japan en Duitsland in de bioscoop gaan draaien het zonder de patriottische slotspeech van Beckinsale moeten stellen, waarin haar personage in niet mis te verstane bewoordingen met Amerika's vijanden afrekent. Dit om de gevoelens te ontzien van de inwoners van deze heden ten dage zo belangrijke marktgebieden. Twintig procent van de totale opbrengst van Titanic kwam uit Japan. Het is zeer de vraag of dat met Pearl Harbor ook zal lukken. (Te zien vanaf 28 juni)

Pearl Harbor: Titanic met bommen.


Exit wounds laat zien dat Joel Silver opnieuw het gat in de markt heeft gevonden. Nadat de producent van The matrix in Romeo must die al de erkende vechtsportexpert Jet Li had gekoppeld aan de succesvolle r&b-zangeres Aaliyah, paart hij in zijn nieuwste actieproduct martial arts-meester Steven Seagal aan de in Amerika zeer populaire rapper DMX. Zo paait de geslepen veteraan actiefans uit meerdere demografische groepen en rinkelt de kassa weet wat harder. Beide films werden overigens geregisseerd door de als cameraman begonnen Andrzej Bartkowiak. In een komische bijrol zien we Anthony Anderson, die in Me, myself & Irene furore maakte als een van de drie (zwarte) zonen van Jim Carrey. Voor Seagal betekent Exit wounds de in ieder geval tijdelijke terugkeer uit het videothekencircuit, waarin zijn vorige film The patriot rechtstreeks beland was. (Te zien vanaf 7 juni)


Cherry Falls corrumpeert een van de basisregels van het horrorgenre die zegt dat personages die het einde van de film willen halen zich maar beter niet met seks bezig kunnen houden. Als het conservatieve dorpje Cherry Falls door een maniak met een mes op stelten wordt gezet, blijkt echter dat deze het alleen op maagden heeft voorzien. De oplossing ligt dan voor de hand. Jammer genoeg werkt Geoffrey Wright, de Australische regisseur van het omstreden Romper stomper, zijn pleidooi voor een liberale seksuele moraal op een teleurstellende manier uit, waardoor er voor de uit Brittany Murphy, Michael Biehn en Jay Mohr bestaande cast weinig eer valt te behalen. (Te zien vanaf 21 juni)

Cherry Falls: De hangende maagd.


Spot draaide in Amerika onder de iets langere titel See Spot run in de bioscoop. Spot is de naam van de hond naar wie deze komedie van de hiervoor als tv-regisseur aan de kost komende John Whitesell is vernoemd. Spot is ook wat deze bastaardkruising tussen de hondenfilm Beethoven en het Adam Sandler-vehikel Big daddy ten deel viel toen de Amerikaanse critici hun tanden erin zetten. De uit Scream bekende David Arquette is de komiek van dienst, die niet alleen met een door de maffia met de dood bedreigde FBI-hond wordt opgescheept, maar ook als oppas mag fungeren van het zoontje van de alleenstaande moeder op wie hij heimelijk verliefd is. De keus om deze familiepuzzel (hoe krijgen man, vrouw, hond & kind elkaar?) met veel melige ongein à la The Farrelly Brothers in te vullen, pakt op sommige momenten beter uit dan op andere. De voor zijn rol in The green mile nog met een Oscarnominatie gewaardeerde Michael Clarke Duncan zal vermoedelijk hopen dat zijn ondankbare bijrol als Spots FBI-trainer niet al te veel opvalt. Zo kan het gebeuren dat de ook al in Exit wounds opduikende Anthony Anderson opnieuw met de leukste scènes aan de haal gaat. (Te zien vanaf 7 juni)


Keizer Kuzco heet in Engelssprekende landen The emperor's new groove. In beide gevallen gaat het om een animatiefilm van het Disney-concern, dat onlangs aankondigde haar tekenaars beduidend minder te gaan betalen vanwege de matige bedrijfsresultaten. Opvallend is dat regisseur Mark Dindal (Cats don't dance) teruggrijpt op de humor en relatief eenvoudige tekenstijl van de oude Warner Bros' looney tunes-cartoons van Chuck Jones en Tex Avery. De positieve moraal die de studio zo graag uitdraagt, is niettemin aanwezig in dit verhaal over een zelfzuchtige Zuid-Amerikaanse monarch, die eerst in een lama moet worden veranderd voordat hij oog krijgt voor de behoeften van zijn volk. De stemmen van David Spade, John Goodman en Eartha Kitt zijn in de Nederlandstalige versie vervangen door onder andere Roeland Fernhout, Simone Kleinsma, Erik van Muiswinkel en Jack Wouterse. (Te zien vanaf 21 juni)

Keizer Kuzco: Monarch wordt lama.


7 days to live kan worden omschreven als een psychologische thriller die zich afspeelt in een spookhuis. In het speelfilmdebuut van de Duitse regisseur Sebastian Niemann trekt een door Amanda Plummer en Sean Pertwee gespeeld echtpaar zich na de tragische dood van hun zoontje terug op het platteland in een huis waarin het sinds de middeleeuwen al niet pluis is. Als Plummers personage tekenen ziet die erop duiden dat ze nog maar zeven dagen te leven heeft, lijkt ze rijp voor het gesticht. Bovendien houdt ze zo haar echtgenoot af van het schrijven van zijn nieuwe bestseller. Misschien moeten we de strijd op leven en dood die de echtelieden binnen de kortste keren met elkaar uitvechten, zien als een alternatieve vorm van rouwverwerking. Misschien ook niet. (Te zien vanaf 7 juni)


Beautiful Joe werd in Amerika alleen op televisie uitgezonden. Dat de debuutfilm van Stephen Metcalfe in een aantal Europese landen (onder andere Frankrijk en Polen) wel een bioscooprelease kreeg, zal vooral te maken hebben met de aanwezigheid van diva Sharon Stone. De Schotse komiek Billy Connolly is een van de lichtpuntjes in een voorspelbaar verhaal over een goede man die een slechte vrouw en haar twee bloedjes van kinderen uit handen van nog veel slechtere criminelen probeert te houden. Terwijl de liefde langzaam opbloeit, kampt de immer sympathieke Billy met een al in de openingsscène geconstateerde tumor. Irritant is het optreden van Stone, die met haar hysterische uitvallen een fletse afspiegeling is van de onvergetelijke Ginger die ze in Martin Scorcese's Casino neerzette. (Te zien vanaf 14 juni)

Sharon Stone en Billy Connolly in Beautiful Joe: zoek de verschillen.


Le secret bewijst dat samenwerken met een regisseur van naam niet automatisch een goed eindresultaat oplevert. De van La vie rêvée des anges bekende Erick Zonca schreef bijvoorbeeld mee aan het regiedebuut van zijn 'artistieke partner' Virginie Wagon, die met haar achterhaalde kijk op zaken als seks en huwelijkse (on)trouw een geestverwante van Catherine Breillat lijkt. Het geheim waar de titel naar verwijst is het overspel dat de nuffige Marie bedrijft met een gespierde neger uit New York, nadat haar saaie echtgenoot François heeft laten weten haar alleen nog maar als veredelde broedkip te zien. De personages zijn stereotiep en de in vrijwel elke scène aanwezige Anne Coesens slaagt er niet in om als Marie een onvergetelijke indruk achter te laten. Een curiositeit is dat de rol van de Amerikaan wordt gespeeld door de uit de Candyman-films bekende Tony Todd. (Te zien vanaf 28 juni)

Deze maand vindt ook de uitgestelde release plaats van de films The yards van James Gray (7 juni) en Angels of the universe van Fridrik Thor Fridrikson (21 juni), die al in een eerdere Filmkrant zijn besproken. Zie voor recensies het Filmkrant-archief.

Oene Kummer

Naar boven