Video & DVD - november 2001, nr 227
Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films (opnieuw) uitgebracht op DVD.
It was an accident
Metin Hüseyin
Dat er na Guy Ritchie's Lock, stock & two smoking barrels (1998) meer Londense gangsterfilms zouden verschijnen, lag voor de hand. Zo varieerde Jonathan Glazers bioscoopfilm Sexy beast onlangs nog op het genre met een uitstapje naar de Spaanse kust waar de Londense penose het vervroegde pensioen uitbundig vierde. Door Ray Winstone en Ben Kingsley recht tegenover elkaar te zetten - niet alleen als twee totaal verschillende Londense gangsters, maar ook als twee totaal verschillende Britse acteurs - wist Jonathan Glazer een aardige troef uit te spelen. Evenals Ritchie promoveerde Glazer van clip- naar speelfilmregisseur, hetgeen in de vormgeving van beide films duidelijk tot uitdrukking kwam.
Metin Hüseyins qua vormgeving veel minder aantrekkelijke It was an accident varieert met een opvallende etnische component eveneens op het genre. Het zijn hoofdzakelijk Aziaten en Afrikanen die de Londense wijk Walthamstow in hun greep houden. Ruzies tussen de overwegend zwarte boevenbendes onderling en ruzies met het overwegend blanke politiekorps werpen voorzichtig een maatschappelijk vraagstuk op. Ook wijst regisseur Hüseyin op de geringe kansen die er zijn om je aan het criminele milieu te onttrekken en je muzikaal begaafde zoontje een degelijke opleiding te geven. Bevriende boeven duiken steeds weer op in het leven van de zojuist uit de gevangenis ontslagen Nicky (gespeeld door de met schattige 'dreadlocks' gezegende Chjewetel Ejiofor) en zijn grote liefde Noreen (gespeeld door de Brits-Zimbabwaanse MI:2-ster Thandie Newton). Het wordt gebracht als een charmante klucht, met opvallend Amerikaans geïnspireerde sentimenten, waarvan alleen de opmerkelijk goed getroffen straattaal je bijblijft.
Belinda van de Graaf
Te huur op video (A-Video)
It was an accident: Klucht over boevenbendes.
Les morsures de l'aube (Love bites)
Antoine de Caunes
'Nooit slapen of nooit meer opstaan; dat is de kwestie', luidt het filosofisch dilemma van laattwintiger Antoine (Guillaume Canet) in Les morsures de l'aube (vrij vertaald: De beet van de dageraad). Professionele uitvreter Antoine krijgt tijdens een van zijn bietsexpedities door het luxe Parijse nachtleven van een overheidsdeskundige in sektes en paranormale zaken het aanbod om voor een miljoen francs de mysterieuze Jordan op te sporen. Samen met kameraad Étienne (Gérard Lanvin, Le goût des autres), uitbater van de groezelige nachtclub Les Milles-et-une-Nuits en ronselaar van meisjes voor pornovideo's, gaat Antoine op speurtocht. Van die speurtocht hebben scenarist/dialoogschrijver Laurent Chalumeau en regisseur Antoine de Caunes, met een roman van auteur Tonino Benacquista als uitgangspunt, iets aparts gemaakt. Chalumeau schreef voor tv-presentator, beroepscauseur, columnist, acteur en ex-gastheer van het jaarlijkse Césars-gala De Caunes al vele teksten en de Canal+-tandem blijkt ook met het speelfilmformaat raad te weten. Les morsures de l'aube (onder de stupide titel Love bites helaas direct naar de Nederlandse videoschappen verbannen) manoeuvreert tussen zwarte komedie, erotische thriller en vampierfilm, een jazzy soundtrack begeleidt Antoines witte nachten. Visueel neemt De Caunes geen halve maatregelen en hij kan met acteurs overweg. Zo weet hij de wilde Asia Argento (dochter van giallo-regisseur Dario) goed in de hand te houden als kinky clubvleermuis met verzamelaarsspecialisme oude lingerie, en houdt rijzende Franse ster Canet gedurende de gehele film de drive vast van zijn personage. Spijtig dat uiteindelijk het fantastische element te laat arriveert om geloofwaardig te zijn binnen dat wat in de voorafgaande negentig minuten het verhaalkader was. Voor lak- en leerfetishisten, gothics en frequente bezoekers van sm-clubs is Les morsures een leuk verzetje, voor het Videoland-publiek komt die ene plasscène vast wat cru over. 1-0 voor De Caunes.
Oliver Kerkdijk
Te huur op video (Dutch FilmWorks)
Volavérunt
Bigas Luna
De Spaanse premier kijkt verrast wanneer hem een blik tussen de dijen van de hertogin van Alba gegund wordt. "Ze noemen het ontharen", zo verklaart ze, "het is de nieuwste mode in Frankrijk". Niet veel later maakt de adellijke vamp de man deelgenoot van het koosnaampje voor haar geslacht naar Frans model, en dan blijkt de merkwaardige filmtitel toch nog ergens voor te staan. Volavérunt (1999) is de veertiende film van de Catalaanse regisseur José Juan Bigas Luna, die zijn voornamen meestal onvermeld laat en de geschiedenis in dreigt te gaan als de ontdekker van Penélope Cruz. Ze maakte haar debuut in Jamón jamón (1992), de vermakelijke zedenkomedie die Luna's oeuvre enige tijd leek te definiëren. De regisseur is op zijn best wanneer hij het mediterrane machismo op de hak neemt, zoals ook in de opvolger Huevos de oro (1993), en niet wanneer hij de geschiedenisboeken induikt en feiten met fictie probeert te vermengen. Hij doet het met Volavérunt voor de derde keer in vier jaar tijd, en dat kwam hem in eigen land op vernietigende kritieken te staan. De film koppelt een obligaat thrillerplotje aan de geschiedenis achter het beroemde vrouwenportret 'La Maja desnuda' van Francisco Goya. Die Maja is hier een combinatie van de geschoren hertogin, broeierig gespeeld door Aitana Sánchez-Gijón, en een boerendeerne, ietwat vlak vertolkt door la Cruz. Met de perverse slangenkuil van de Spaanse adel anno 1802 als middelpunt begeeft de film zich op terrein verwant aan dat van Dangerous liaisons en Ridicule, maar Stephen Frears en Patrice Leconte beschikten over een beter scenario dan Luna, die er zowaar in slaagt een roemrucht figuur als Goya tot een saaie figurant te degraderen. Enige compensatie voor het gebrek aan spanning en historisch inzicht wordt geboden door het fraaie uiterlijk van de film, maar daar blijft in deze beeldvullende videoversie niet veel van over.
Bart van der Put
Te huur op video (A-Video)
