Video & DVD - november 2001, nr 227

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films (opnieuw) uitgebracht op DVD.


It was an accident
Metin Hüseyin
Dat er na Guy Ritchie's
Lock, stock & two smoking barrels (1998) meer Londense gangsterfilms zouden verschijnen, lag voor de hand. Zo varieerde Jonathan Glazers bioscoopfilm Sexy beast onlangs nog op het genre met een uitstapje naar de Spaanse kust waar de Londense penose het vervroegde pensioen uitbundig vierde. Door Ray Winstone en Ben Kingsley recht tegenover elkaar te zetten - niet alleen als twee totaal verschillende Londense gangsters, maar ook als twee totaal verschillende Britse acteurs - wist Jonathan Glazer een aardige troef uit te spelen. Evenals Ritchie promoveerde Glazer van clip- naar speelfilmregisseur, hetgeen in de vormgeving van beide films duidelijk tot uitdrukking kwam. Metin Hüseyins qua vormgeving veel minder aantrekkelijke It was an accident varieert met een opvallende etnische component eveneens op het genre. Het zijn hoofdzakelijk Aziaten en Afrikanen die de Londense wijk Walthamstow in hun greep houden. Ruzies tussen de overwegend zwarte boevenbendes onderling en ruzies met het overwegend blanke politiekorps werpen voorzichtig een maatschappelijk vraagstuk op. Ook wijst regisseur Hüseyin op de geringe kansen die er zijn om je aan het criminele milieu te onttrekken en je muzikaal begaafde zoontje een degelijke opleiding te geven. Bevriende boeven duiken steeds weer op in het leven van de zojuist uit de gevangenis ontslagen Nicky (gespeeld door de met schattige 'dreadlocks' gezegende Chjewetel Ejiofor) en zijn grote liefde Noreen (gespeeld door de Brits-Zimbabwaanse MI:2-ster Thandie Newton). Het wordt gebracht als een charmante klucht, met opvallend Amerikaans geïnspireerde sentimenten, waarvan alleen de opmerkelijk goed getroffen straattaal je bijblijft.
Belinda van de Graaf
Te huur op video (A-Video)

It was an accident: Klucht over boevenbendes.


Les morsures de l'aube (Love bites)
Antoine de Caunes
'Nooit slapen of nooit meer opstaan; dat is de kwestie', luidt het filosofisch dilemma van laattwintiger Antoine (Guillaume Canet) in Les morsures de l'aube (vrij vertaald: De beet van de dageraad). Professionele uitvreter Antoine krijgt tijdens een van zijn bietsexpedities door het luxe Parijse nachtleven van een overheidsdeskundige in sektes en paranormale zaken het aanbod om voor een miljoen francs de mysterieuze Jordan op te sporen. Samen met kameraad Étienne (Gérard Lanvin,
Le goût des autres), uitbater van de groezelige nachtclub Les Milles-et-une-Nuits en ronselaar van meisjes voor pornovideo's, gaat Antoine op speurtocht. Van die speurtocht hebben scenarist/dialoogschrijver Laurent Chalumeau en regisseur Antoine de Caunes, met een roman van auteur Tonino Benacquista als uitgangspunt, iets aparts gemaakt. Chalumeau schreef voor tv-presentator, beroepscauseur, columnist, acteur en ex-gastheer van het jaarlijkse Césars-gala De Caunes al vele teksten en de Canal+-tandem blijkt ook met het speelfilmformaat raad te weten. Les morsures de l'aube (onder de stupide titel Love bites helaas direct naar de Nederlandse videoschappen verbannen) manoeuvreert tussen zwarte komedie, erotische thriller en vampierfilm, een jazzy soundtrack begeleidt Antoines witte nachten. Visueel neemt De Caunes geen halve maatregelen en hij kan met acteurs overweg. Zo weet hij de wilde Asia Argento (dochter van giallo-regisseur Dario) goed in de hand te houden als kinky clubvleermuis met verzamelaarsspecialisme oude lingerie, en houdt rijzende Franse ster Canet gedurende de gehele film de drive vast van zijn personage. Spijtig dat uiteindelijk het fantastische element te laat arriveert om geloofwaardig te zijn binnen dat wat in de voorafgaande negentig minuten het verhaalkader was. Voor lak- en leerfetishisten, gothics en frequente bezoekers van sm-clubs is Les morsures een leuk verzetje, voor het Videoland-publiek komt die ene plasscène vast wat cru over. 1-0 voor De Caunes.
Oliver Kerkdijk
Te huur op video (Dutch FilmWorks)


Volavérunt
Bigas Luna
De Spaanse premier kijkt verrast wanneer hem een blik tussen de dijen van de hertogin van Alba gegund wordt. "Ze noemen het ontharen", zo verklaart ze, "het is de nieuwste mode in Frankrijk". Niet veel later maakt de adellijke vamp de man deelgenoot van het koosnaampje voor haar geslacht naar Frans model, en dan blijkt de merkwaardige filmtitel toch nog ergens voor te staan. Volavérunt (1999) is de veertiende film van de Catalaanse regisseur José Juan Bigas Luna, die zijn voornamen meestal onvermeld laat en de geschiedenis in dreigt te gaan als de ontdekker van Penélope Cruz. Ze maakte haar debuut in Jamón jamón (1992), de vermakelijke zedenkomedie die Luna's oeuvre enige tijd leek te definiëren. De regisseur is op zijn best wanneer hij het mediterrane machismo op de hak neemt, zoals ook in de opvolger Huevos de oro (1993), en niet wanneer hij de geschiedenisboeken induikt en feiten met fictie probeert te vermengen. Hij doet het met Volavérunt voor de derde keer in vier jaar tijd, en dat kwam hem in eigen land op vernietigende kritieken te staan. De film koppelt een obligaat thrillerplotje aan de geschiedenis achter het beroemde vrouwenportret 'La Maja desnuda' van Francisco Goya. Die Maja is hier een combinatie van de geschoren hertogin, broeierig gespeeld door Aitana Sánchez-Gijón, en een boerendeerne, ietwat vlak vertolkt door la Cruz. Met de perverse slangenkuil van de Spaanse adel anno 1802 als middelpunt begeeft de film zich op terrein verwant aan dat van Dangerous liaisons en
Ridicule, maar Stephen Frears en Patrice Leconte beschikten over een beter scenario dan Luna, die er zowaar in slaagt een roemrucht figuur als Goya tot een saaie figurant te degraderen. Enige compensatie voor het gebrek aan spanning en historisch inzicht wordt geboden door het fraaie uiterlijk van de film, maar daar blijft in deze beeldvullende videoversie niet veel van over.
Bart van der Put
Te huur op video (A-Video)


A map of the world
Scott Elliott
Je zou bijna denken dat Oprah Winfrey een persoonlijk belang heeft in A map of the world. Zo is een van de nevenpersonages in de film verslaafd aan Oprahs spirituele prietpraatshow, terwijl eerder de roman van Jane Hamilton, die aan het drama ten grondslag ligt, de hemel werd ingeprezen door Winfrey's invloedrijke boekenclub. En toen de film begin 2000 in de Amerikaanse bioscopen verscheen mocht Sigourney Weaver nog eens uitvoerig bij Oprah komen uitleggen hoe dankbaar ze was om een hoofdrol te mogen spelen in dit warme drama over gewone mensen. Alle aandacht van Oprah ten spijt kreeg de onafhankelijk gedraaide film in de VS slechts een bescheiden roulement met tien kopieën, en in ons land moet hij het zelfs stellen met een videorelease. Onterecht is dat niet, want A map of the world is in wezen weinig meer dan een veredeld televisiedrama. Sigourney Weaver speelt een niet zo gelukkige vrouw die nauwelijks overweg kan met haar drukke dochtertje, terwijl haar door David Strathairn vertolkte echtgenoot een slapjanus blijkt te zijn die maar niet wil toegeven dat zijn boerenbedrijf geen toekomst heeft. Door een reeks melodramatische gebeurtenissen - het verdrinken van een kind, een aanklacht wegens kindermishandeling, een verblijf in een vrouwengevangenis en een rechtzaak - belandt Weaver tot over haar oren in de penarie, maar ondanks haar permanent schuldbewuste en vreugdeloze gelaatsuitdrukking komt ze uiteindelijk uit de strijd als een geestelijk niet kapot te krijgen vrouw. Afgezien van een sterke, zeer realistisch gefilmde beginsequentie doet de trage regie van de uit de theaterwereld afkomstige Scott Elliott de film geen goed, vooral doordat hij zijn acteurs regelmatig laat acteren voor de achterste rijen. De grootste makke van de film is echter het spel van Sigourney Weaver, een actrice die wij graag zien als actieheldin (Alien), comédienne (Galaxy quest) of desnoods als dierenactiviste (Gorilla's in the mist), maar die in dramatisch opzicht domweg te kort schiet. Weavers veel sensibelere tegenspeelster Julianne Moore was wellicht een veel beter keuze geweest om de film te dragen. Maar ook zij had uiteindelijk niet kunnen verhullen dat A map of the world in zijn diepste wezen een melodramatische draak is.
Fritz de Jong
Te huur op video (Dutch FilmWorks)

Julianne Moore met pop in de draak A map of the world.


Un flic (dvd)
Sebastian Schipper
Un flic (1972) werd de zwanenzang van Parijzenaar Jean-Pierre Grumbach, alias Jean-Pierre Melville (americanofiel J-P drukte met de pseudonieme achternaam zijn respect uit voor 'Moby Dick'-auteur Herman Melville). Scenariotechnisch gezien mag deze thriller over een geslaagde bankroof met fatale nasleep dan iets achterblijven bij Le samouraï (1967) of Le cercle rouge (1970), personages en vormgeving zijn essentieel Melvilliaans. De kille gangster Simon (Richard Crenna) en zijn handlangers, de cynische commissaris Coleman (Alain Delon), de schone doodsengel Cathy (Cathérine Deneuve) die tussen hen in staat - het zijn louter schimmen van mensen, vluchtend van schemering naar schemering en kwetsbaar, verloren ogend bij daglicht. Walter Wottitz' camera volgt hen op hun pad door deze Griekse tragedie vermomd als film noir, door de mist in het desolate kustplaatsje Saint-Jean-des-Monts waar de hold-up plaatsvindt, door lantaarn- en neonverlicht Parijs. Bankfiliaal en politiebureau, uitgaansgelegenheden, gangsterverblijven en straten worden in Melvilles visie een vervreemdend stadslabyrint waar de rustelozen alleen de hoognodige woorden met elkaar wisselen. In de stijl van Jacques Beckers Le trou (1960) en Jules Dassins Du rififi chez les hommes (1955) is de openingssequentie met de bankroof zelfs een bijna dialoogvrije film-in-de-film. En geheel volgens Melvilles eigen cinema-codex en pessimistische kijk op de wereld verschillen wetshandhaver en wetsovertreder nauwelijks van elkaar. Un flic (werktitel: Nuit sur la cité) volgt de laatste gang van hen die alle illusies hebben achtergelaten, maar uit instinct hun weg vervolgen in het permanente besef van een aangekondigde dood. Ondanks een gedeeltelijk met schaalmodellen gefilmde en derhalve wat naïef aandoende sequentie in de Nachtexpress Parijs-Lissabon blijft deze symfonie in grijstonen het passend slotakkoord van een compromisloos cinema-auteur. Jean-Pierre Melville overleed op 3 augustus 1973 in een Japans restaurant aan een hartaanval. Zijn laatste project, Contre-enquête, bleef een papieren idee.
Oliver Kerkdijk
Te koop als import-dvd (Anchor Bay, regio 1, Frans met Engelse ondertitels, letterbox)


Huurvideo kort

Wounds (De Filmfreak)
Waar Emir Kusturica zijn Underground met banaliteiten doorspekte maar tegelijk een episch verhaal over de Balkan vertelde, concentreert regisseur Srdjan Dragojevic zich met Wounds (1998) op de loopbaan van twee brute jeugdcriminelen in het krankzinnige Belgrado rond 1994. De film bezit zeker een visuele vindingrijkheid, maar de overvloed aan post-Tarantino platitudes en het gebrek aan aansprekende personages maakt de film net zo leeg als het uitverkochte Servië dat het aan de kaak probeert te stellen. (ML)

Ticker (Universal)
Steven Seagals comeback naar het witte doek is van korte duur gebleken. Na het slappe Exit wounds verschijnt zijn nieuwste gewoon weer direct in de videotheek. Seagal speelt de leider van de 'bomb squad'. Samen met de uitgebluste politieman Tom Sizemore jaagt hij op IRA-terrorist Dennis Hopper, die zo nu en dan zijn Ierse accent vergeet. Voor wie geïnteresseerd is legt Seagal uit hoe zenboeddhisme helpt bij het ontmantelen van explosieven. Ticker is een onvervalste B-film. De regie was dan ook in handen van pulpveteraan Albert Pyun. (RH)

Verder:
Beautiful creatures
The blade
Diary of a sex addict
Dr. T and the women
The hole
Intimacy
The legend of Bagger Vance
State and Main


DVD kort

La vérité si je mens! 2 (Warner)
Meer dan zeven miljoen Franse bioscoopgangers zagen de tweede ronde avonturen van het kwintet gezworen kameraden annex entrepreneurs uit de Parijse confectiewijk Le Sentier. Wat groffer in de mond dan zijn voorganger, krijgt deze ouderwetse Franse volkskomedie met hartverwarmende slotscène de lachers op zijn hand. De leuke oplichtersplot herinnert aan The sting, kleurrijk zijn de beelden van cameraman Robert Alazraki en José Garcia brilleert als flierefluiter Serge. Vele extra's, waaronder audiocommentaar van regisseur Thomas Gilou en zeven weggelaten scènes. (OKe)

Game of death (Hong Kong Legends)
Game of death (1978), vijf jaar na Bruce Lee's dood voltooid, is een combinatie van oude scènes en nieuwe opnamen. De film is geen topper, maar deze dubbel-dvd is grandioos. Naast een haarscherpe CinemaScope-print en bijzonder informatief audiocommentaar worden er uren aan extra materiaal geboden. Het hoogtepunt wordt gevormd door veertig minuten aan onlangs ontdekt filmmateriaal dat werd gemonteerd volgens Lee's nagelaten aanwijzingen. Verplichte kost voor Lee-adepten en seventies-freaks! (ML)

Unbreakable (Buena Vista Home Entertainment)
Naast een vlekkeloze presentatie van de hoofdfilm bevat deze dvd aardig wat bonusmateriaal, zoals een interessante 'making of' en zeven verwijderde scènes, stuk voor stuk uitgebreid toegelicht door Shyamalan. De openhartige en heldere uitleg van de regisseur over waarom dit gedeeltelijk zeer sterke materiaal moest sneuvelen, biedt meer inzicht in de finesses van het scheppen van filmdrama dan menig academisch boekwerk. (ML)

Verder:
Ben Hur
Big trouble in Little China (2 disc-set)
Cape fear (1962)
Cape fear (1991)
Central do Brasil
The Doors
Dr. Zhivago
Forrest Gump
Heaven can wait
Little Nicky
Love and sex
Met grote blijdschap
My name is Joe
On the waterfront
Reindeer games
Rosemary's baby
Terms of endearment

Sommige niet-besproken titels zijn eerder gerecenseerd in de Filmkrant. Zie voor meer informatie onze zoekpagina.

Naar boven