Verwacht - december 2001, nr 228

Serendipity
De ideale toeschouwer van Serendipity beschikt over een klaargestoomd geloof in de ware liefde. Deze romantische komedie is in elk geval geen film voor verstokte bèta's die zich niks kunnen voorstellen bij een groot, ondoorgrondelijk plan, dat middels ondubbelzinnige tekens de liefde doet triomferen over de willekeur. Uitgangspunt voor Serendipity vormt de toevallige (?) ontmoeting tussen Jonathan (John Cusack) en Sara (Kate Beckinsale) tijdens het kerstinkopen voor hun geliefde. Enkele blikken heen en weer en het is duidelijk dat twee wederhelften elkaar gevonden hebben. En toch, na acht gelukzalige uren keren ze gewoon terug naar hun vertrouwde leventje. Het lot zal wel een handje helpen als ze echt voor elkaar bedoeld zijn, zo redeneneren ze. Twee jaar later staat ieder voor zich op het punt om te trouwen, maar die ene mooie kerstavond knaagt nog steeds. De dag voor hun huwelijk besluiten Jonathan en Sara dan ook zich nog één keer aan het lot over te geven. Van tragedie tot tienerhorror, van
Los amantes del círculo polar tot The discovery of heaven, steeds weer kunnen filmmakers de verleiding niet weerstaan om even voor almachtige te spelen. Zo ook Marc Klein, de scenarist achter Serendipity. Hij laat de wanhopig zoekende personages tot aan het einde ronddwalen, hoe dicht ze ook bij elkaar in de buurt komen door alle aanwijzingen van boven. De overdaad aan gelichte sluiertipjes suggereert dat Klein en regisseur Peter Chelsom (Hear my song, The mighty) zelf ten volste geloven in lotsbestemming, en zo kwistig als deze goden zijn, wordt een happy end nagenoeg onvermijdelijk. Met een minder soepele ontwikkeling had de film de magische realiteit van alledag stukken beter benaderd. Iedere huis- tuin- en keukendeterminist weet immers hoe ondoorgrondelijk de handleiding kan zijn die je van gene zijde krijgt aangereikt. Soms lijken bepaalde dingen je iets te willen zeggen, terwijl ze dat helemaal niet doen. De personages van Serendipity kennen die ervaring nauwelijks. Hun kaarten blijven overzichtelijk gelegd en daarmee ontstijgt de plot nooit zijn doordachte, voorspelbare structuur. De film wordt gered door het ongedwongen acteerwerk van Cusack, enkele prachtige bijrollen en vooral ook door de frisse stijl. Op enkele kitscherige plaatjes na weet de vormgeving precies de juiste sfeer van intimiteit te treffen. Serendipity maakt zowaar een oprechte, gemoedelijke indruk. Evenwel: een al te sceptisch hart zal er niet van smelten. (Te zien vanaf 20 december)
Kevin Toma

Serendipity: John Cusack begrijpt de handleiding.


3000 miles to Graceland, een gewelddadige actiefilm van videoclipregisseur Demian Lichtenstein, bood Kurt Russell de gelegenheid om ruim twintig jaar na zijn hoofdrol in John Carpenters tv-biopic Elvis het showpak van The King weer uit de kast te halen. Russell en Kevin Costner maken deel uit van een boevenbende die in Las Vegas een casino wil beroven. Tijdens de Internationale Elvis Week nog wel. Hun vermomming laat zich raden. Costner en Russell kregen na de opnames onenigheid over de 'final cut', waarna beide acteurs een versie mochten monteren die aan testpublieken werden voorgelegd. Russells versie legde naar verluidt meer nadruk op karakterontwikkeling, maar het was Costners versie die het testpubliek wist te behagen. Desondanks ontlokte de combinatie van bruut geweld en pogingen tot humor aan de meeste Amerikaanse recensenten kwalificaties als 'gemeen', 'verachtelijk' en 'vulgair'. (Te zien vanaf 6 december)

3000 miles to Graceland: Elvis lives!


Bandits van Barry Levinson (Rain man, Wag the dog) is wat de Amerikanen noemen een 'quirky comedy' over de door Bruce Willis en Billy Bob Thornton gespeelde 'sleepover bandits', die zo heten vanwege hun werkwijze: de avond voor de kraak nemen ze de familie van de bankdirecteur in gijzeling, ze blijven gezellig overnachten en gaan samen met de directeur voor kantooruren de kluis leeghalen. Cate Blanchett speelt een verveelde huisvrouw die door de bandieten wordt meegenomen en onderweg op beide verliefd wordt. Een schrijver van het Amerikaanse internetmagazine Salon.com omschreef de door Twin Peaks-scenarist Harley Peyton geschreven film als 'Butch Cassidy and the Sundance Kid en Jules et Jim'. Gek genoeg bedoelde hij het niet echt als een compliment. (Te zien vanaf 13 december)


Don't say a word is gemaakt 'volgens de succesformule van de bekende film Seven', aldus de persmap. Dat was regisseur Gary Fleders vorige film, Kiss the girls, ook al! Dit keer echter geen jacht op een seriemoordenaar maar op een serie cijfertjes die in het hoofd zitten van de lethargische patiënt van psychiater Michael Douglas. Om hem onder druk te zetten de code aan zijn patiënt te ontfutselen, ontvoert een snoodaard Douglas' schattige dochtertje. Gebaseerd op de roman van Andrew Klavan ('True crime'). (Te zien vanaf 13 december)


Angel eyes van de Mexicaanse regisseur Luis Mandoki (Message in a bottle) is een film met een imagoprobleem. Wekt de trailer nog de indruk dat we hier met een Sixth sense-achtige thriller van doen hebben, in werkelijkheid blijkt het een romantisch drama dat zich ongetwijfeld te langzaam ontvouwt voor kinderen die in Jennifer Lopez de voornaamste reden zien om de film te gaan bekijken. Lopez, in de hitlijsten beter bekend als J.Lo, speelt een politieagente die zich aangetrokken voelt tot de mysterieuze Catch (Jim Caviezel) die haar leven redde. (Te zien vanaf 13 december)

Angel eyes: J.Lo en J.Ca.


Zoolander is de naam van een onnozel mannelijk supermodel, een typetje dat Ben Stiller ooit bedacht ter gelegenheid van een Fashion Awards-uitreiking. Nu is er dan de door Stiller zelf geregisseerde film, waarin Derek Zoolander wordt gehersenspoeld om een aanslag te plegen op de minister-president van Maleisië die kinderarbeid in de textielindustrie wil tegengaan. Een soort kruising dus tussen Austin Powers en Prêt-a-porter (met minstens zo veel cameo's van beroemdheden). Stiller, die eerder de geslaagde tv-satire The cable guy maakte, werd in de pers aangevallen vanwege zijn beslissing om vlak voor de première van zijn film op 28 september de Twin Towers uit de achtergrondbeelden te laten weghalen. (Te zien vanaf 6 december)


Blue velvet lokte bij zijn oorspronkelijke release in 1986 een controverse uit; de één vond de film abject vanwege het brute, seksuele geweld, de ander was gecharmeerd van David Lynch' bijzondere mix van genres, zijn gedurfde visuele stijl en gevoel voor ironie. In al die opzichten heeft Blue velvet, door het Filmmuseum uitgebracht in een gloednieuwe kopie, de afgelopen vijftien jaar navolging gehad, niet in de laatste plaats van Lynch zelf, wiens films (afgezien van The Straight story) steeds verder afwijken van traditionele vertelvormen. Zijn nieuwste Mulholland Drive, begin volgend jaar in Nederland te zien, schijnt daarin de overtreffende trap te zijn. Maar hoe choquerend of vervreemdend Wild at heart of Lost highway ook mogen zijn, Blue velvet blijft uniek, al is het maar omdat de wereld van David Lynch zich daarin voor het eerst in al zijn bedrieglijkheid en wonderlijkheid openbaarde. (Te zien vanaf 13 december)

Nieuwe kopie van Blue velvet: gruwelen nog helderder op celluloid.


The princess diaries is een Walt Disney-film over een tienermeisje uit San Francisco dat erachter komt eigenlijk de prinses van het fictieve Europese staatje Genovia te zijn. Julie Andrews speelt de koningin die het pubermeisje klaarstoomt voor haar koninklijke toekomst. Regisseur van dit sprookje is Garry Marshall die zich in dit genre heeft bekwaamd met films als Overboard (1987) en Pretty woman (1990). Toen Marshall zijn terrein wilde verleggen met Exit to Eden (1994), een flauwe 'kinky comedy', en The other sister (1999), een sentimentele draak over de liefde tussen twee geestelijk gehandicapten, resulteerde dat in de grootste flops van zijn carrière. Met The princess diaries, door Amerikaanse critici zowel gehekeld als geliefd vanwege zijn honingzoete en oubollige karakter, gaat hij elk risico uit de weg. (Te zien vanaf 13 december)


Normaal - Ik kom altied weer terug doet met de Achterhoekse rockband van Bennie Jolink wat André Hazes - Zij gelooft in mij deed met Hazes. Regisseur Frank van den Engel toont dat Bennies 'ruige imago niet zonder persoonlijke worsteling wordt hoog gehouden', aldus het programmaboekje van het IDFA, waar de film zijn wereldpremière beleeft. (Te zien vanaf 6 december)


The lord of the rings: The fellowship of the ring is het langverwachte eerste deel van een verfilming in drie delen van J.R.R. Tolkiens wereldberoemde en veelgelezen fantasy-epos. De volgende twee delen, The two towers en The return of the king, zijn tegelijk opgenomen maar worden na post-productie in 2002 en 2003 uitgebracht. Aan het roer van dit peperdure project staat de Nieuw-Zeelandse filmmaker Peter Jackson (Brain dead, Heavenly creatures, The frighteners). Hij lijkt de juiste man voor klus, maar zeker weten doen we dat nog niet. De film was met het ter perse gaan van dit nummer nog niet aan de pers vertoond. Exclusieve persconferenties tijdens het Filmfestival Cannes en zorgvuldige gedoseerde voorvertoningen van een zogeheten showreel moesten de pers (na legitimatie en inlevering van mobiele telefoons) nog nieuwsgieriger maken dan de grote schare Jackson- en Tolkien-fans. Volgende maand komen we hier uitgebreid op terug. (Te zien vanaf 20 december).

Roel Haanen

Naar boven