Video & DVD - december 2001, nr 228

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films (opnieuw) uitgebracht op DVD.


All the pretty horses
Billy Bob Thornton
'All the pretty pictures' werd de tweede regie van acteur Billy Bob Thornton (na Sling blade) wel genoemd in de Amerikaanse pers na zijn première vorig jaar. De Nederlandse bioscopen bereikte de film niet eens. Thornton en scenarioschrijver Ted Tally (The silence of the lambs) bewerkten een in Amerika populair boek over een introverte boerenzoon, die na de verkoop van de Texaanse ranch van zijn grootvader met een vriend naar Mexico trekt om daar de onomheinde verten te ontdekken die hij in het Amerika van 1949 mist. All the pretty horses is schatplichtig aan een soort cowboy-romantiek die eind jaren veertig al bijna niet meer bestond en daarom dubbel nostalgisch. Voice-overs en meer beschrijving dan handeling beklemtonen nog eens extra die weemoedige atmosfeer. Nou is Matt Damon toch al niet het soort acteur dat actief en ingeleefd emoties kan vertolken en overdragen. Ook nu weer is hij de bleke toeschouwer van zijn eigen leven, die er zelfs moeite mee lijkt te hebben dat het script voorschreef dat het mooiste meisje van de cast (Penélope Cruz lacht een extra rij tanden bloot) in de film verliefd op hem mag worden. Idioot is zelfs een episode in een Mexicaanse gevangenis, waarin Damon er in zijn bajespak meer uitziet alsof hij net zijn gestreepte pyjama uit het cellofaan heeft gehaald. All the pretty horses mist het gevoel van onderhuids onbehagen dat Thornton zo sterk in zijn regiedebuut heeft weten op te roepen. Met name in het tweede deel van de film als een eerder verlaten verhaallijn over een jonge, vermeende paardendief weer wordt opgepakt en zijn beslag krijgt, is daar wel aanleiding toe. Het gladgestreken westernjargon van wijde horizonten en extreme close-ups van lasso's en de steigerende paarden uit de titel hebben elk drama dan echter al in slaap gesust. Gelegenheid om achter Thorntons gedachten over deze film te komen, biedt de dvd-uitgave van de film niet: er staan geen noemenswaardige extra's op.
Dana Linssen
Te huur en te koop op video en dvd (Columbia TriStar Home Entertainment)

All the pretty horses: Matt Damon onwennig in zijn bajespak.


The godfather dvd collection
Francis Ford Coppola
De recente hermontage van
Apocalypse now bracht Francis Ford Coppola weer even in herinnering als een filmmaker wiens genialiteit slechts geëvenaard werd door zijn grootheidswaanzin, een beeld dat deels berust op de beruchte totstandkoming van zijn ambitieuze oorlogsfilm. Op het audiocommentaar van de drie Godfather-films, in deze sublieme dvd-box aangevuld met een schijf vol fascinerend bonusmateriaal, laat Coppola zich van een verrassend bescheiden kant horen. "Alles wat The godfather zo goed maakt, komt uit het boek van Mario Puzo", zegt hij herhaaldelijk. Coppola heeft voor iedereen die aan de drie Godfather-films heeft meegewerkt niets dan lof en reduceert zijn eigen aandeel tot "het uitkiezen van de juiste elementen". Nu zijn The godfather en het eerste vervolg voorbeelden bij uitstek van films die meer zijn dan de som der delen, dus Coppola's bijdrage mag niet worden onderschat. Dat het 'uitkiezen' sowieso geen lichte taak was, blijkt uit de documentaire op de bonusschijf. Voor de twee belangrijkste rollen, die van Al Pacino als Michael Corleone en die van Marlon Brando als de patriarch van de maffia-familie, moest Coppola strijd leveren met de studio. Die verhalen zijn bekend, maar toch is het leuk om ze 'straight from the horse's mouth' te horen. Over paarden gesproken: ja, dat was een echt paardenhoofd, door Coppola persoonlijk uitgezocht bij een fabrikant van hondenvoer. De inmiddels 62-jarige filmmaker praat met aangename nuchterheid over de filmtrilogie maar verliest zijn beheersing wanneer de kritiek op zijn dochter Sofia, die in de derde film een belangrijke bijrol speelde, ter sprake komt: "Net als in de film werd Sofia neergeschoten met kogels die voor haar vader bedoeld waren. Er is geen ergere manier om te boeten voor je zonden dan wanneer je kinderen worden betrokken in de bestraffing." Geen genie zonder een scheut waanzin. Gelukkig maar.
Roel Haanen
Te koop op dvd (Paramount Home Entertainment)

Francis Ford Coppola op de set van The godfather part III.


Time and tide
Tsui Hark
Afgezien van John Woo werken de meeste Hongkong-regisseurs in het westen ver onder hun capaciteit. Neem Ringo Lam, die in zijn geboortstad dijken van films heeft afgeleverd, zoals Full alert (die hier beperkte aandacht kreeg) en The suspect (die helaas niet werd opgepikt). Momenteel maakt de goede man derderangs videovehikels voor Jean-Claude van Damme, zoals Replicant en het te verwachten The monk. Doodzonde. Lams vakbroeder Tsui Hark draaide ook al twee films voor de Belgische bottenbreker, te weten
Double team en Knock off, maar keerde daarna gelukkig weer terug naar Hongkong waar hij vorig jaar Time and tide afleverde, een film die glashelder laat zien waarom deze filmmakers überhaubt naar het westen worden gelokt. Time and tide is het spreekwoordelijke ritje in de achtbaan, een aaneenschakeling van opwindende actiescènes en stilistische hoogstandjes. De film draait om goedbedoelende stuntelaar Tyler (Nicholas Tse), die na een avondje stappen met een lesbische politieagente bij haar een kind verwekt. Hoewel geen van beide zich daar iets van kan herinneren en zij niets met hem te maken wil hebben, besluit Tyler dat hij zijn vaderlijke verantwoordelijkheid moet nemen. Hij neemt een baan bij een malafide bewakingsbedrijf dat betrokken raakt bij een oorlog tussen een Aziatische en een Zuid-Amerikaanse drugsbende. Naar beproefd John Woo-recept is Tylers tegenstander, huurmoordenaar Jack (Wu Bai), een zielsverwant die bovendien in een zelfde situatie verkeert: ook hij probeert zijn aanstaande vaderschap te financieren. Halverwege de film markeert een lang uitgesponnen vuurgevecht in een flatgebouw het hoogtepunt, waarbij de camera even flexibel lijkt als de stuntmannen die aan brandslangen langs het gebouw slingeren. Het quasi-existentialistisch plotje en het hoogdravende georakel van de voice-over aan begin en slot over de zeven dagen van de schepping blijven bij mij grotendeels onbegrepen, maar beoordeeld op stijl en virtuositeit is deze actiefilm absoluut superieur aan wat Hongkong-regisseurs in het westen produceren.
Roel Haanen
Te huur op video en dvd (Columbia TriStar Home Entertainment)


Hamlet
Michael Almereyda
Een catatonische Hamlet die zijn beroemde monoloog opdreunt tussen de schappen van een videotheek. Kan het slapper? De scène is tekenend voor de wijze waarop regisseur Michael Almereyda het koningsdrama van Shakespeare in een hedendaags jasje heeft gestoken. Mensen die hameren op een authentieke, zeventiende-eeuwse aanpak van het stuk zullen hun gelijk wel weer bewezen zien. Een modernisering van Shakespeare's werken kan wel degeljk relevant zijn, mits de juiste stilistische vertaling gevonden wordt. Dat wordt afdoende geïllustreerd door een film als Baz Luhrmanns
Romeo + Juliet. Maar Hamlet vraagt met al zijn zielestorm en menselijke twijfel om een expressionistische aanpak die Almereyda niet kan of wil bieden. Daarvoor is hij te zeer verliefd op TL-licht en heeft hij teveel naar Godard gekeken. Zijn stijl blijft vaal en uitdrukkingsloos, en biedt weinig meer dan mooifilmerij van exclusieve New-Yorkse locaties. Betekenis wordt hier en daar gesuggereerd door video-effecten, blitse camerastandpunten en found footage-collages, maar een werkelijk verband met de tekst blijft uit. Soms pikken de beelden wat gevoel mee van de soundtrack, waarop onder meer Brahms' eerste symfonie als een soort leitmotiv functioneert. Postmodern eclecticisme als lokkertje voor een nieuw (en heel erg hip) publiek, moet Almereyda gedacht hebben. In een meer dan ongelukkige knieval naar dat publiek vervangt Almereyda het koninkrijk Denemarken door de vage Denmark Cooperation, en daarmee begaat hij zijn grootste blunder. Hamlet wordt zo gereduceerd tot een ordinaire soap over multinational-gekissebis. Denk de tekst weg en je zit te kijken naar een arthouse aflevering van Dynasty. Capabele acteurs als Ethan Hawke, Kyle MacLachlan en Bill Murray kunnen er dan ook niks belangwekkends of actueels meer van maken. Voor wie het toch nog wil uitproberen: de videoversie doet geen recht aan het oorspronkelijke beeldformaat.
Kevin Toma
Te huur op video (RCV)


Too much flesh
Jean-Marc Barr en Pascal Arnold
Terwijl de Dogma-filmers van het eerste uur hun bijdrage aan de stroming tot één film hebben beperkt, heeft de Franse acteur Jean-Marc Barr maar liefst drie Dogma-films geregisseerd. De eerste, Lovers (1999) is geruisloos aan Nederland voorbijgegaan, de tweede, Too much flesh, wordt nu op video uitgebracht en de laatste uit de trilogie, Being light, is nog in productie. Lars von Trier-acteur Jean-Marc Barr (Europa,
Breaking the waves, Dancer in the dark) speelt zelf de hoofdrol in Too much flesh, een erotische verhandeling over seksuele repressie. De insteek van het verhaal is ietwat vergezocht: Lyle heeft nog nooit seks gehad met zijn echtgenote (Roseanna Arquette) omdat een dellerig klasgenootje ooit een roddel over hem heeft verspreid: zijn penis zou zo groot zijn ('too much flesh') dat hij vrouwen pijn doet. Hij en zijn vrouw berusten in hun lot, totdat een Franse schone (Élodie Bouchez) zijn woonplaats Rankin, Illinois binnenwandelt. Onwetend van zijn vermeende handicap verleidt ze hem onmiddellijk, tot groot genoegen van Lyle die er zo achterkomt dat hij toch normaal geschapen is. Naast deze ongeloofwaardige premisse valt er ook nogal wat aan te merken op de slordige verteltrant en ongeïnspireerde cinematografie. Pas tegen het eind van de film, na vele landerige, doelloze scènes, wordt enigszins duidelijk wat Barr en co-regisseur Pascal Arnold aan de kaak hebben willen stellen: de hypocrysie van de geloofsgemeenschap, bestaande uit woedende boeren die het overspel niet tolereren. Rednecks en roddelende dorpslui zijn een dankbaar onderwerp om tegen te fulmineren, maar zelden is dat zo simplistisch gedaan als in Too much flesh. Élodie Bouchez (La vie rêvée des anges, Louise (take 2)) heeft nagenoeg niets te doen, afgezien van een aantal erotische scènes, die dankzij de digitale camera ongekunsteld hadden moeten overkomen maar die je geen enkel moment in haar passie doen geloven. Amerika is op dit moment koploper met negen geproduceerde Dogma-titels, waarvan alleen julien donkey-boy in Nederland te zien is geweest. Nu halen alleen nog toegankelijke Dogma-films als Italian for beginners onze bioscopen. Wil de Dogma-beweging nog enige rol van betekenis spelen, dan wordt het hoog tijd dat meer getalenteerde regisseurs dan Barr de handschoen oppakken.
Mariska Graveland
Te huur op video (Dutch FilmWorks)


Huurvideo kort

Sista kontraktet/The last contract (C-Sales)
Sista kontraktet, een Zweedse variant op JFK uit 1998, gaat uit van een internationaal complot tegen premier Olof Palme, resulterend in de aanslag op 28 februari 1986. De makke van Kjell Sundvalls thriller is niet de vergezochte samenzweringstheorie maar het kleurloze uiterlijk van de film dat ondanks een beeldformaat van 1:2,35 sterk aan een tv-productie doet denken. Regisseur Sundvall en hoofdrolspeler Mikael Persbrandt kennen elkaar dan ook van de serie tv-films rondom de Zweedse speurder Beck. (RH)

Verder:
Beautiful creatures
La bûche
The contender
Just visiting
The king is alive
The legend of Bagger Vance
Lijmen/Het been
Save the last dance


DVD kort

Lord of the rings (Warner)
Inhakend op de hype rondom The fellowship of the ring, het eerste deel van Peter Jacksons Ring-trilogie, brengt Warner nu de tekenfilmversie uit 1978 van animatiepionier Ralph Bakshi (Fritz the cat, Heavy traffic) op de markt. Maar wees gewaarschuwd: de film stopt middenin Tolkiens verhaal en Bakshi heeft nooit een vervolg gemaakt. Wie dat manco voor lief neemt kan genieten van een boeiende animatiefilm, waarvan de psychedelische decors en de combinatie tussen live action en tekeningen een charmante jaren zeventig-sfeer uitstralen. (ML)

Mother's day/Rabid grannies (Japan Shock)
Naast gruwelwerk uit Japan brengt de Nederlandse distributeur Japan Shock onder het label Italian Shock ook klassiekers uit de Italiaanse genrecinema op dvd. Nu komen daar European Shock en American Shock bij. Voor de eerste worp heeft de distributeur de Nederlandse rechten verworven van twee titels uit de catalogus van Troma, het New-Yorkse filmbedrijf dat gespecialiseerd is in lowbudget fantastiek, te weten: Rabid grannies, een Belgische splatterfilm uit 1989 van eenmalig regisseur Emmanuel Kervyn, en Mother's day (1980), een zwart-komische variant op The Texas chainsaw massacre van regiseur Charles Kaufman. (RH)

Rosemary's baby (Paramount)
Roman Polanski's occulte thriller uit 1968 bezorgt nog steeds rillingen. Hetzelfde geldt voor het merkwaardige, 20 minuten durende filmpje Mia and Roman in het bonusmenu. (zie ook Videovorser in Filmkrant 215). (RH)

Cape Fear (1962)/Cape Fear (1991) (Columbia Tristar)
Sommigen verkiezen J. Lee Thomspons elegante thriller uit 1962 boven Martin Scorsese's gezwollen remake uit 1991 vol Schuld en Boete-symboliek. Wij niet. Daarom zijn we blij met die twee uur aan bonusmateriaal op de extra schijf. Voornaamste blikvanger: een documentaire van 80 minuten. De terugblikkende docu bij het origineel duurt een half uurtje maar is leerzaam en degelijk van opzet, zoals altijd bij distributeur Columbia. (RH)

Ben Hur
William Wylers verfilming van dit bijbelse epos duurt ruim drieënhalf uur. Je vraagt je af hoe Charlton Heston die tijd op het audiocommentaar vol zal kletsen. Dat doet hij niet; zelfs een oude baas als Heston is op een gegeven ogenblik wel door zijn anekdotes heen. Gelukkig biedt deze voortreffelijke schijf de mogelijkheid om de leemtes in het commentaar over te slaan. Daarnaast is er een doorwrochte documentaire van een uur die de film uitstekend in zijn tijd plaatst. De film zelf tenslotte, geschoten op 70mm, ziet er in zijn oorspronkelijke beeldformaat van 1:2,70 kraakhelder uit. (RH)

Verder:
Almost famous
Caligula
La dolce vita
Forrest Gump
The Milagro beanfield war
Play Misty for me
Tootsie

Sommige niet-besproken titels zijn eerder gerecenseerd in de Filmkrant. Zie voor meer informatie onze zoekpagina.

Naar boven