Verwacht - januari 2002, nr 229

The anniversary party
The anniversary party, het gezamenlijke regiedebuut van acteurs Jennifer Jason Leigh en Alan Cumming, is gecentreerd rond het verjaardagspartijtje van een turbulent zesjarig huwelijk en speelt zich af in een wereld die ze goed moeten kennen. De meeste van de ruim tien ten tonele gevoerde personages zijn acteurs of schrijvers of mensen die iets in de onafhankelijke Amerikaanse film doen, maar er wel net welgesteld genoeg van zijn geworden om zich een air aan te meten. Zij worden gespeeld door acteurs die weten waar ze het over hebben: vrienden van Cumming en Leigh die het samen met hen aandurfden om in nauwelijks drie weken deze variant op het moderne relatiedrama op te nemen, grotendeels improviserend voor een digitale camera (zagen alle dv-films er maar zo uit!). Gwyneth Paltrow, Kevin Kline, Phoebe Cates, John C. Reilly, Parker Posey en Jennifer Beals horen tot de gasten die op een luie namiddag in het glazen huis in Hollywood Hills van Joe (Cumming) en Sally (Leigh) Therrian komen binnendruppelen. Cadeautjes worden gretig uit hun handen gerukt (Joe: "Ik ben dol op cadeautjes") of achteloos terzijde gelegd (Sally: "Dit is zó overbodig"). Aan het einde van de middag zijn in de goed gekozen locatie ook dat soort kleine ergernisjes voor niemand meer geheim. De flinterdunne plotlijn volgt de schrijver Joe, die niet eens van film houdt, maar de regie van zijn succesvolle laatste boek op zich mag nemen, en zijn pogingen om de succesvolle aankomende actrice Skye Davidson (Paltrow) voor de hoofdrol te strikken. Ondertussen is Sally zich er pijnlijk van bewust dat deze jonge giechelmeid haar jongere alter ego moet gaan spelen, wat haar weer met haar voor Hollywood onmogelijke leeftijd van dertig plus confronteert. Maar de films is nergens scherp of bitter genoeg om ook Hollywood eens met dit gegeven te confronteren (er zitten meer aardige dertig plus dames in deze film: van indie-queen Parker Posey horen we ook steeds minder). Het hele huis hangt vol met foto's die Joe's ex-vriendin Gina (Beals) van de beide echtelieden samen en afzonderlijk maakte. Dat er hier een spiegel wordt voorgehouden moge duidelijk zijn. Hoewel de film niet helemaal ontsnapt aan wat hij aan de kaak wil stellen (het verveelde en neurotische gedrag van een hele generatie dertigers) en veel te veel grote dingen over het leven op een terloopse manier wil zeggen, is de door John Cassavetes en Robert Altman geïnspireerde aanpak, waarin geestige dialogen en schijnbaar nutteloze handelingen in een pijnlijke richting meanderen, goed gekozen en onderhoudend om naar te kijken. (Te zien vanaf 10 januari)
Dana Linssen

Jennifer Jason Leigh en Alan Cumming spelen acteurs met een air.

Gimme shelter is de concertfilm van de Rolling Stones die het einde van het hippie-tijdperk inluidde. Vier maanden nadat love & peace het Woodstock-concert hadden beheerst, sloeg bij het gratis concert van de Stones de vlam in de pan: een concertbezoeker werd doodgeslagen en -gestoken door de leden van een motorbende die naar verluidt waren gevraagd om de orde te handhaven. Schokkender is misschien het feit dat de Stones na de uitbarsting van geweld bleven doorspelen. De film van Albert en David Maysles en Charlotte Zwerin is zowel een registratie van de angst en verwarring die tijdens het concert heersten als van zinderende live-performance van de Stones. Het maakt van Gimme shelter een ambivalente filmervaring. George Lucas was één van de cameramannen. (Te zien vanaf 10 januari)

D-tox heette voorheen The outpost, daarna Detox, vervolgens Eye see you en nu dus weer D-tox. Na een jaar op de plank te hebben gelegen beleeft de film nu tamelijk onopgemerkt zijn wereldpremière in West-Europa. Dat is een veeg teken voor de staat waarin Sylvester Stallone's carrière zich bevindt. Na de slecht ontvangen remake van Get Carter en het tegenvallende Driven is Sly hard aan een nieuwe hit toe, maar gezien het gebrek aan vertrouwen dat de studio in de film heeft, valt het sterk te betwijfelen of D-tox daarvoor zal zorgen. In de thriller van de Britse regisseur Jim Gillespie (I know what you did last summer) speelt Stallone een getraumatiseerde rechercheur die in een afkickcentrum voor politiepersoneel geconfronteerd wordt met een reeks moorden. (Te zien vanaf 17 januari)

D-Tox: Sly op een van zijn mindere dagen.

Evil woman is de Europese distributietitel van Saving Silverman, een komedie van Dennis Dugan (Happy Gilmore en Big daddy) over twee jongens die hun vriend Silverman willen redden uit de machtsgreep van zijn boosaardige vriendin. Het voortbestaan van hun Neil Diamond-coverband hangt ervan af. De hoofdrollen worden gespeeld door twee veelbelovende, jonge acteurs: Steve Zahn (de besnorde hippie-boef in Out of sight) en Jack Black, de cultkomiek die de show stal in High fidelity en binnenkort ook te zien is in Shallow Hal van de Farrelly-broers. Hun talenten zijn hier totaal verspild volgens de Amerikaanse critici die geen spaan heel lieten van de film. (Te zien vanaf 17 januari)

Behind enemy lines is een soort kruising tussen Top gun en Rambo en daarmee een terugkeer naar de patriottische, macho actiecinema van de jaren tachtig. Wat dat betreft komt de film op een voor Amerikanen goed moment, vooral omdat hij suggereert dat Navo-bondgenoten alleen maar in de weg staan wanneer Amerikanen oorlog voeren. Owen Wilson speelt een straaljagerpiloot die boven Bosnië wordt neergehaald en achter vijandelijke linie ontelbare kogels moet zien te ontwijken. Gene Hackman is de officier die een reddingsoperatie op touw wil zetten, maar wordt gedwarsboomd door een Franse blauwhelm die niets begrijpt van Yankee pride. Debuterend regisseur John Moore kreeg bij het maken van zijn film alle medewerking van het Amerikaanse ministerie van defensie. (Te zien vanaf 17 januari)

Behind enemy lines: Yankee pride.

Training day is geen sportfilm zoals de titel doet vermoeden maar een grauwe politiethriller met een hoofdrol voor Denzel Washington die van de Amerikaanse critici applaus kreeg voor zijn uitbundige vertolking van een corrupte narcotica-agent die zijn onervaren collega (Ethan Hawke) de fijnere kneepjes van 'police brutality' en het innen van steekpenningen bijbrengt. Regisseur Antoine Fuqua maakte eerder de aardige John Woo-imitatie The replacement killers en de cast wordt aangevuld met Scott Glenn, Tom Berenger en gastoptredens van r&b-zangeres Macy Gray en rappers Snoop Doggy Dog en Dr. Dre. Saillant detail: de Amerikaanse distributeur Warner stelde de release van de film twee weken uit na de aanslagen van 11 september omdat een film over schofterige politiemannen slecht zou kunnen vallen. (Te zien vanaf 31 januari)

Training day: onwelgevallig eerlijk.

Life as a house is een tranentrekker met Kevin Kline als een architect die eigenhandig zijn oude vervallen woning met de grond gelijk maakt en een nieuw huis bouwt. Zodoende herstelt hij ook zijn eigen zelfrespect en de relatie met zijn zoon (Hayden Christensen, later in 2002 te zien in de nieuwe Star Wars-film). Regisseur Irwin Winkler is vooral bekend als producent van onder andere de Rocky-films en scenarist Mark Andrus schreef eerder mee aan As good as it gets. (Te zien vanaf 31 januari)

En beertje dan? & Ikíngut, twee Scandinavische kinderfilms, zijn een alternatief voor kinderen en ouders die een beetje Harry Potter-moe zijn. En beertje dan? is een (Nederlands nagesynchroniseerde) kerstfilm van Åsa Sjöström en Mari Marten-Bias Wahlgren over de zoektocht van het vijfjarig meisje Ina naar haar speelgoedbeer Nonoo. Voor de iets grotere kinderen is Ikíngut van Gísli Snær Erlingsson. De door Fridrik Thór Fridriksson geproduceerde film speelt zich af in een IJslands kustplaatsje in de middeleeuwen waar een Eskimo-kind op een ijsschots aanspoelt. De dorpelingen geven het kind, waarin zij een boze geest zien, de schuld van de strenge winter en ander onheil dat het dorp onlangs heeft getroffen. Behalve de elfjarige domineeszoon Boas, die de jonge Eskimo bevriendt. Ikíngut eindigde tijdens het afgelopen Cinekid-festival tweede in de publieksenquête. (En beertje dan? te zien vanaf heden. Ikíngut te zien vanaf 17 januari)

Ikíngut: Middeleeuws IJsland.

Roel Haanen

Naar boven