Verwacht - maart 2002, nr 231

Verblindende lichtshow
Bij de eerste berichten over een Franse productie genaamd Belphégor begonnen kenners van de Europese fantastiek al onrustig op hun stoel te draaien. Het ging immers om een ruim gebudgetteerde speelfilmversie van de gelijknamige televisieserie, die een sensatie in Frankrijk teweegbracht en ook met veel succes in andere landen werd uitgezonden. In maart 1965 startte de reeks van dertien heerlijke afleveringen. Regisseur Claude Barma vertelde met een fijn tempo - waarbij personages goed werden uitgediept en interessante zijpaden werden bewandeld - het verhaal van de mysterieuze fantoom Belphégor, die in het Egyptische gedeelte van het Louvre spookt en lukraak mensen vermoordt. Voor de nieuwe versie werd er behoorlijk van de originele opzet afgeweken: nu onderhoudt een elektricien (Frédéric Diefenthal uit Taxi) een nogal kwakkelende relatie met schoonheid Lisa (Sophie Marceau), die een opvallende interesse voor de mummies in het Louvre aan de dag legt. Ondertussen spookt het in het museum, worden suppoosten omgebracht en probeert een excentrieke inspecteur (Michel Serrault) uit te snuffelen waarom dit allemaal gebeurt. Na een fraaie opening die Edgar P. Jacobs' klassieke stripverhaal 'Het geheim van de Grote Pyramide' en de Vlaamse fantastische verhalen van Jean Ray in herinnering brengt, zakt de film in als een plumpudding, want Salomé begaat een kapitale blunder. Barma hulde de identiteit van Belphégor in lang nevelen. Salomé maakt juist meteen en op nogal platte wijze duidelijk wie het fantoom is. Vervolgens is het een heen-en-weer geren tussen het appartement van Marceau en het Louvre, terwijl enkele acteurs elkaar in het schmieren proberen te overtreffen. Uiteindelijk gaat de hoofdprijs naar Julie Christie: wie zich verheugt op een nieuwe kennismaking met de gelauwerde veterane staat een ijskoude douche te wachten. De verbijstering die de kijker aanvankelijk overvalt door de doorzichtige intrige en de bespottelijke dialogen die Serrault uitkraamt maakt gaandeweg plaats voor ergernis. Salomé laat alle open kansen liggen om ouderwetse rilrug-fantastiek te scheppen en gaat over op het hanteren van een erg botte bijl met veel ontploffende lampen, hard geknetter en een hoop CGI-effecten. Zo verwordt een in potentie spannende film tot een gedrocht, waarbij een piepkleine gastrol van Juliette Greco (die in de serie schitterde) zout in de wonden wrijft. De liefhebbers pinken een traantje weg en verliezen zich graag in een dagdroom waarin Jean Rollin of Christophe Gans, Franse cineasten bij wie de ware fantastiek door de aderen vloeit, de teugels in handen hadden genomen. Zeker weten: dan had alleen al de fladderende schaduw van Belphégors eminente lijkwade een fonkeling op de ogen getoverd. (Te zien vanaf 14 maart)

Op zoek naar Franse mummies.

Mike Lebbing

The Royal Tenenbaums is de derde samenwerking tussen regisseur Wes Anderson en zijn schrijfpartner Owen Wilson (de blonde acteur uit o.a. Zoolander, Shanghai noon en Behind enemy lines). Eerder maakten de oud-studiegenoten Bottle rocket uit 1996 en de even briljante als bizarre tragikomedie Rushmore uit 1998. The Royal Tenenbaums draait om een excentrieke New Yorkse familie waarvan de patriarch Royal (Gene Hackman), na jaren gescheiden te hebben geleefd van zijn echtgenote (Anjelica Huston), terug naar huis komt met de mededeling dat hij stervende is. Maar zijn kroost, allemaal voormalig wonderkinderen, wil niets meer met hem te maken hebben. Het scenario van Anderson en Wilson werd genomineerd voor een Oscar en Hackman ontving, naast een aantal prijzen en nominaties van de filmpers, een Golden Globe voor zijn rol. Ook de rest van de cast klinkt interessant: Ben Stiller, Gwyneth Paltrow, Danny Glover, Bill Murray, Owen en Luke Wilson en Seymour Cassel. (Te zien vanaf 14 maart)

Gene Royal Hackman Tenenbaum (r.).

Thirteen ghosts is de tweede remake van een William Castle-film door de speciaal daarvoor in het leven geroepen productiemaatschappij Dark Castle van Robert Zemeckis, Gilbert Adler en Joel Silver. De eerste was het nogal slappe The house on haunted hill uit 1999, en Zemeckis is momenteel zelf druk bezig met een nieuwe versie van Castle's Macabre. In deze film van debuterend regisseur Steve Beck erft een gezin een enorm glazen huis waarin de geesten uit de titel door vreemde inscripties in de glazen wanden gevangen worden gehouden. Maar voor hoe lang? Hoofdrollen worden gespeeld door Tony Shalhoub, F. Murray Abrahams en Embeth Davidtz. (Te zien vanaf 14 maart)

The time machine is de tweede verfilming van H.G. Wells' gelijknamige roman over een Victoriaanse wetenschapper die met een tijdmachine 800.000 jaar in de toekomst reist. Daar blijkt de mensheid zich te hebben geëvolueerd tot twee verschillende soorten: de mooie, beschaafde Elois en de Morlocks, een bruut onderaards volk. De eerste verfilming, van George Pal uit 1960, was vooral memorabel vanwege de imponerende special effects, waarvoor de film ook een Oscar won. In deze nieuwe versie worden de hoofdrollen gespeeld door Guy Pearce, als de wetenschapper, en Jeremy Irons, als de opper-Morlock. Regisseur Simon Wells, die hiervoor uitsluitend animatiefilms (o.a. The prince of Egypt) had gemaakt, is een directe afstammeling van schrijver H.G. Wells en het is dan ook een mooi gebaar (of een slimme marketingtruc) om hem deze big budget-verfilming van zijn overgrootvaders boek te laten maken. Het project groeide Simon Wells echter boven het hoofd en halverwege de draaiperiode moest hij vanwege ernstige uitputtingsverschijnselen plaats maken in de regiestoel voor Gore Verbinski (The Mexican). (Te zien vanaf 21 maart)

Guy Pierce in zijn tijdmachine.

Une hirondelle a fait le printemps uit 2000 is de eerste lange speelfilm van regisseur Christian Carion, een boerenzoon die later landbouwkundig ingenieur werd en jarenlang voor het Franse ministerie van landbouw werkte. Als filmmaker blijft hij dus dicht bij huis met dit feelgood-drama over een Parijse informatica (Mathilde Seigner) die haar drukke leven vaarwel zegt teneinde haar droom te realiseren: boerin worden. Van een ontgoochelde boer (Michel Serrault) koopt ze een boerderij op voorwaarde dat hij nog een jaar bij haar in mag wonen. Dat gaat natuurlijk botsen. (Te zien vanaf 21 maart)

Venus Boyz is een documentaire over 'drag kings', vrouwen die zich als man verkleden. De film van Gabrielle Baur neemt de Drag King Night van New York als vertrekpunt om de seksuele identiteit van een aantal van deze man-vrouwen te bestuderen. (Te zien vanaf 21 maart)

Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre brengt de titelhelden voor een tweede maal op het witte doek in de gedaanten van Christian Clavier en Gérard Depardieu. De twee Galliërs reizen naar Egypte waar ze architect Numérobis (komiek Jamel Debbouze) helpen een paleis te bouwen voor Cleopatra (Monica Belluci). De regie was in handen van Alain Chabat. (Te zien vanaf 21 maart)

Shallow Hal is een komedie van Bobby en Peter Farrelly, de broers die eerder de grenzen van de goede smaak aftastten (en overschreden) met komedies als Dumb & dumber, There's something about Mary en Me, myself & Irene. In hun nieuwste hebben de allergrofste grollen plaats gemaakt voor de boodschap dat schoonheid van binnen zit. Het hoofdpersonage Hal (gespeeld door Jack Black uit High fidelity) is een oppervlakkige jongen die vrouwen uitsluitend beoordeeld op hun uiterlijk. Na gehypnotiseerd te zijn door een zelfhulp-goeroe ziet hij alleen nog maar hun innerlijk. Zo kan het dat Hal verliefd wordt op de dochter van zijn baas, een meisje zo dik dat ze gedurende de film maar liefst drie keer door een stoel zakt. In Hals ogen is ze echter zo slank en mooi als Gwyneth Paltrow, die dan ook niet toevallig deze rol voor haar rekening neemt. Dat de film grappen maakt ten koste van zwaarlijvigheid is te verwachten, maar voor een film die acceptatie van extra kilo's predikt is het vreemd dat een 'mooi innerlijk' vertaald wordt in het graatmagere lijf van Paltrow. (Te zien vanaf 28 maart)

Van Gwyneth Paltrow wordt zelfs Jack Black vederlicht.

Crossroads markeert het filmdebuut van zingende barbiepop Britney Spears die tijdens een autorit dwars door de USA haar twee jeugdvriendinnen opnieuw leert kennen. De finale heeft plaats tijdens een, u raadt het al, talentenjacht. Amerikaanse critici lieten geen spaan heel van dit stervehikel, dat geregisseerd werd door Tamra Davis. Dat weerhield de film er niet van zijn hele budget tijdens het openingsweekend terug te verdienen. (Te zien vanaf 28 maart)

Britney weet nog niet of ze nog 'one more time' gaat acteren.

The third wheel van Jordan Brady is een romantische komedie waarin Luke Wilson op de avond van een belangrijk afspraakje met Denise Richards een dakloze man aanrijdt. Hoewel de man ongedeerd is, raakt Wilson hem maar niet kwijt en wordt zo het spreekwoordelijke vijfde, pardon, derde wiel aan de wagen tijdens een romantisch avondje. (Te zien vanaf 28 maart)

Roel Haanen

Naar boven