Verwacht - september 2002, nr 236

L'auberge Espagnole
Verliefd geraakt op Audrey Tautou in Le fabuleux destin d'Amélie Poulain? Dat wordt dan afkicken in L'auberge Espagnole van Cédric Klapisch, want daarin blijft van de suggestie dat Tautou met haar bambi-ogen een Franse Julia Roberts is weinig over. Knap werk van Jean-Pierre Jeunet die van Tautou de lieveling van vrouwen ('arm kind') en mannen ('lekker ding') wist te maken. Filmmaker Cédric Klapisch dacht dat Tatou ook kan acteren en castte haar in L'auberge Espagnole. Het blijkt een misverstand, want ze is als actrice niet beter dan uw buurmeisje. Voor de film valt de schade mee, want Tautou heeft een bijrol. Ze is de keurige vriendin van een Parijse student, die een jaartje in Barcelona mag studeren. Hij vindt er een appartement, dat hij deelt met een handvol, uit alle Europese windstreken afkomstige, studenten. Zeg studentenhuis en Klapisch roept: wie doet de afwas? Alle vertrouwde studentenperikelen komen langs, maar Klapisch maakt er geen groot drama van. Ook het doodbloeden van de relatie van de student met zijn in Parijs achtergebleven vriendin behandelt hij niet als een tragedie. Ze overvalt hem met de mededeling dat ze een nieuwe vriend heeft, hij slikt even, maar we hoeven niet bang te zijn dat hij zich opknoopt. Het geeft de film een aangename losheid, die het handelsmerk is van Klapisch. Zie zijn beste film Chacun cherche son chat (1995) en het hilarische familiedrama Un air de famille (1996). Toch werkt het-leven-is-een-kabbelende-stroom idee in L'auberge Espagnole tegen de film. Dat Klapisch groot drama vermijdt, is prijzenswaardig, maar een fictieve reality soap in een studentenhuis zorgt niet voor blozende wangen van opwinding. Tenzij u ruzies over wie het eten uit de koelkast heeft gejat spannend vindt.
(Te zien vanaf 5 september)

Jos van der Burg

Gezellige boel.

Austin Powers in goldmember is de derde film rond superspion Austin Powers (Mike Myers), een persiflage op geheim agenten als James Bond en Harry Palmer, van wie Powers zijn zware, zwarte brilmontuur leende. Palmer werd destijds in The Ipcress file (1965), Funeral in Berlin (1966) en The billion dollar brain (1967) gespeeld door Michael Caine. Hij duikt ditmaal op als Austins vader Nigel Powers, een spion die door schurken Dr. Evil en Goldmember (allebei gespeeld door Myers) wordt ontvoerd naar de jaren zeventig. Dat geeft regisseur Jay Roach de mogelijkheid om dat decennium dus ook maar op de hak te nemen met een naar 'blaxploitation'-iconen Pam Grier en Tamara Dobson gemodelleerd personage Foxy Cleopatra (Beyoncé Knowles). Een reeks cameo's van beroemdheden van Britney Spears tot Tom Cruise moet het feest van herkenning compleet maken. Filmmaatschappij MGM spande overigens een zaak aan om het gebruik van de titel Goldmember tegen te gaan. Dat leek te veel op hun Bondfilm Goldfinger. Een inderhaast getroffen schikking hield onder andere in dat de trailer van de nieuwe Bondfilm Die another day gratis zou worden vertoond voorafgaand aan Goldmember. Waarom, zo vraag je je vervolgens af, zijn er dan geen Bond-trailers te zien bij films als Jane Bond meets Octopussy, Jane Bond meets the man with the golden rod en Jane Bond meets Thunderballs?
(Te zien vanaf 29 augustus)

Austin Powers heeft zijn mojo weer.

The abduction club is een romantische komedie gesitueerd in het Ierland van de achttiende eeuw. Byrne en Strang zijn lid van de 'abduction club' een geheim genootschap van jonge armlastige aristocraten die jonge maagden uit rijke families het hof maken en op een gegeven ogenblik kidnappen om hen te huwen nog voordat de ouders bezwaar kunnen maken. Byrne en Strang hebben hun zinnen gezet op twee zusjes, die zich echter niet zo makkelijk laten inpakken door de jonkheren. Achtervolgd door het leger en een rivaal in de liefde, slaat het viertal op de vlucht. Regisseur Stefan Schwartz maakte vijf jaar geleden de contemporaine romantische komedie Shooting fish, die ook al een tweetal vrijbuiters als protagonisten had.
(Te zien vanaf 29 augustus)

Toch nog verliefd.

Resident evil is gebaseerd op the gelijknamige computerspelletje dat op zijn beurt weer geënt was op de zombiefilms van George A. Romero (Night of the living dead, Dawn of the dead en Day of the dead). Diezelfde Romero maakte in 1998 een commercial voor de tweede editie van het computerspel en werd eveneens aangetrokken om de verfilming te realiseren. Nadat de zesde versie van zijn scenario door de productiemaatschappij, het Duitse Constantin Films, werd afgewezen, maakte Romero plaats voor de veel jongere Paul Anderson. Nee, niet de Anderson van Magnolia en Boogie nights, maar zijn naamgenoot van Soldier en Mortal kombat (eveneens een verfilming van een computerspel.) Anderson gooide plot overboord, haalde ex-fotomodel Milla Jovovich binnen, joeg er een technobeat doorheen en maakte aldus een 'vette' shoot-em-up.
(Te zien vanaf 12 september)

K-19: the widowmaker wekte de woede van voormalige bemanningsleden van de Russische kernonderzeeër die in 1961 bijna een nucleaire ramp en een Derde Wereldoorlog veroorzaakte. De oude zeebonken zagen zichzelf in de film geportretteerd als luidruchtige zuiplappen en dat, zo beweerden zij, was niet de werkelijkheid. Het feit dat Hollywood een popcornfilm maakt die een verhaal volledig uit het perspectief van Sovjets vertelt, met grote sterren als Harrison Ford en Liam Neeson (mét Russisch accent!), bewijst dat de Koude Oorlog definitief voorbij is. Maar voor een cultureel stereotype uit dat tijdperk is blijkbaar nog steeds plaats. Volgens de Amerikaanse critici heeft regisseur Kathryn Bigelow nochtans een technisch perfecte en broeierige film afgeleverd. Bigelow, de ex-echtgenote van James Cameron, maakte eerder spierballenfilms als Near dark (1987), Point break (1990) en Blue steel (1990). De arthouse-pretenties van haar voorlaatste film, The weight of water (2000), heeft ze met K-19 blijkbaar laten varen.
(Te zien vanaf 19 september)

Possession is gebaseerd op de gelijknamige roman van A.S. Byatt en vertelt een liefdesverhaal in een liefdesverhaal. In het heden ontdekt de Amerikaanse student Roland (Aaron Eckhart) een brief van 19de-eeuwse hofdichter Randolph Henry Ash (Jeremy Northam) aan zijn vermeende minnares Christabel LaMotte (Jennifer Ehle), een feministe en lesbienne. Roland en een Engelse Ash-deskundige (Gwyneth Paltrow) gaan de gangen van het onwaarschijnlijke koppel na, terwijl ze langzaam maar zeker gevoelens voor elkaar gaan koesteren. Regisseur Neil LaBute maakte eerder de gitzwarte komedies In the company of men en Your friends and neighbours, maar bewees met zijn laatste film Nurse Betty zijn cynisme te kunnen ontstijgen. Volgens de Amerikaanse critici ook zo met dit romantische literaire detectiveverhaal.
(Te zien vanaf 19 september)

Reign of fire plaatst de mens tegenover de draak in een post-apocalyptisch Engeland. Bij graafwerkzaamheden in Londen stuit men op een nest vuurspuwende draken dat zich in rap tempo vermenigvuldigt en binnen een mum van tijd de hele aarde in as legt. Twintig jaar later binden een Amerikaanse militair (belachelijke rol van Matthew McConaughey) en de leider van een afgelegen Engelse woongemeenschap (Christian Bale uit American psycho) de strijd aan met hun gevleugelde tegenstanders. Ridicule monsterpulp van Rob Bowman (The X-files) wordt niet gered door dure cgi-effecten.
(Te zien vanaf 19 september)

Reign of fire: Draak.

The chateau is een komedie over twee geadopteerde Amerikaanse broers, de één blank en nietsnut (Paul Rudd) de ander een succesvolle zwarte zakenman (Romay Malco), die een kasteel erven van een ver Frans familielid. De twee reizen naar het Franse platteland waar ze hun pasverworven fortuin meteen in euro's willen omzetten. Maar het personeel heeft andere plannen. Regisseur Jesse Peretz filmde zijn klucht over culturele verschillen geheel met hand-held digitale video.
(Te zien vanaf 12 september)

Roel Haanen

La route betekent voor Darezjan Omirbajev (1958) een heel andere weg dan zijn op Robert Bresson geïnspireerde en veelgeprezen Killer (1998). De Kazachse filmer blijft dicht bij huis in het aan alle filmmakers in Kazachstan opgedragen relaas van een regisseur die tijdens een reis door zijn stoffige en uitgebleekte land nadenkt over de mogelijkheden om daar een film (over) te maken. Niet de karatefilms die het publiek graag ziet hebben zijn voorkeur, maar meanderende beeldoverpeinzingen. Die zijn in La route minder in de realiteit geworteld dan in Omirbajevs eerdere films. Eigenaardige tijdswisselingen, ontmoetingen met (droom)vrouwen die allemaal op zijn stervende moeder lijken, bepalen de stijl van dit filmische pamflet. (Dana Linssen)
(Te zien vanaf 19 september)

La route: Vrouw in het water.

Naar boven