Video & DVD - juli/augustus 2003,nr 246

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


Sunshine state
John Sayles
Het was in 1999 dat er voor het laatst een film van voormalige Roger Corman-scenarist John Sayles in de Nederlandse bioscopen werd gedistribueerd.
Men with guns (1997) was zo oncompromisloos in zijn weemoedige engagement met de guerrillastrijd in Latijns-Amerika (en trok zo weinig bezoekers) dat men het met zijn volgende Limbo (1999) maar niet eens meer probeerde. En ook Sunshine state (de Amerikaanse bijnaam voor Florida) wordt direct op video en dvd uitgebracht. Weer overheerst de weemoed. Sunshine state is een Faulkneriaans epos van het Zuiden, wiens 'As I lay dying' door de Sarah Bernardt van Lincoln Beach in het dorpstheater wordt opgevoerd met ontspoorde jongeren. Sayles onderzoekt hoe Amelia Island (Plantation Island in de film) in Florida van een voormalig planterseigendom is uitgegroeid tot een sjiek vakantieoord met golfbanen en luxe hotels (die toekomst ligt buiten de film). Daartussenin ligt een interessante episode in de jaren vijftig van de vorige eeuw waarin zwarten hun eigen strand hadden waar zij, hoewel gescheiden van de witte bevolking, hun eigen vakantie-economie draaiende hielden. Volgens een van de hoofdpersonen van de film, de oude dokter Lloyd, waren ze toen vrijer, omdat de zwarten in Florida nu helemaal niets meer bezitten. Sayles voornaamste interesse geldt dat soort raciale kwesties, in sociologische en historische zin. Zijn standpunt is duidelijk, maar terughoudend in zijn uitwerking: zwart en wit leven ook nu nog gesegregeerd. De historische component van de film wordt tot leven gewekt door hem te verpakken in twee parallelle verhaallijnen over moeders en dochters. Maar Sayles heeft het zich noch narratief (véél verhaallijnen en informatie) noch stilistisch (de film is zowel theatraal als bedachtzaam) gemakkelijk gemaakt. Toch is Sunshine state een van die films waarvan het eeuwig zonde zou zijn als het vermogen en de mogelijkheid om ook naar dit soort kleine onafhankelijke auteurscinema te kijken in Nederland door doekentekort, of distributieangst, of wat dan ook, zou verdwijnen.
Dana Linssen
Vanaf 22 juli te huur op video en dvd (Columbia TriStar)


Ted Bundy
Matthew Bright
Hollywood houdt van seriemoordenaars. De levens van beruchte gekken als Henry Lee Lucas en Ed Gein dienden al als basis voor een aantal ijzingwekkende en succesvolle films, om niet te spreken van de lawine van op fictie gebaseerde thrillers die loskwam na The silence of the lambs. Wat dat betreft wekt het enige verbazing dat uitgerekend de intrigerende Ted Bundy, voor wie volgens deze film als eerste de term 'serial killer' werd gebruikt, nooit het onderwerp was van een speelfilm (afgezien van de tv-productie 'The deliberate stranger' uit 1986). Bundy was immers een knappe man, een charmeur die vrouwen om zijn vinger wond. Voor de buitenwacht was hij een sociaal bewogen mens: als vrijwilliger actief voor de Republikeinse partij en een gewaardeerde kracht bij een telefonische hulpdienst. Maar dat was de buitenkant, van binnen was Bundy een sadist en manipulator. Dat hij voor de buitenwereld een rol speelde, is meteen duidelijk in de beginscène, waarin Bundy zijn vriendelijke grijns oefent voor de spiegel. Als kijker weet je niet of je moet grinniken of griezelen en het is niet voor het laatst dat regisseur en co-scenarist Matthew Bright deze verwarring schept. Bundy wordt met griezelige intensiteit vertolkt door Michael Reilly Burke, een getalenteerde nieuwkomer die net als Michael Rooker destijds in
Henry: portrait of a serial killer niet de ballast van bekende films met zich meedraagt. Anders dan Henry is Ted Bundy geen kale karakterstudie. Bright ziet kans de seriemoordenaar op te voeren als product van een schijnheilige en onverschillige samenleving, wat wordt geïllustreerd met de scène waarin Bundy een in een deken gewikkeld lijk naar zijn auto sleept in het zicht van een stel nonchalante passanten. Ook de wrange slotscènes zijn pakkend: archiefbeelden van lachende en feestende mensen die in 1989 buiten de gevangenis de executie van Bundy vieren. Ze tonen dat plezier in moorden ook respectabele burgers niet vreemd is.
Mike Lebbing
Te huur op video en dvd (Paradiso Home Entertainment)


Moonlight mile
Brad Silberling
Na de begrafenis van zijn verloofde Diana blijft Joe bij zijn bijna-schoonouders wonen, niet omdat hij ze graag wil helpen bij het verlies van hun dochter maar meer omdat hij geen flauw benul heeft wat hij anders moet. Moonlight mile begint na de moord op Diana en richt zich alleen op het verlies en verdriet van de drie achterblijvers. Susan Sarandon en Dustin Hoffman zijn overtuigend als de ouders die elkaar niet kunnen helpen, juist nu ze elkaar het meest nodig hebben. De fantastische Jake Gyllenhaal (
Donnie Darko) speelt een ontroerende Joe, niet door verdrietig te doen maar door verdoofd en verdwaald naar de buitenwereld te staren. Het ingetogen acteerwerk en het subtiele scenario worden ondersteund door een liefdevol samengestelde soundtrack met herkenbare én zeldzame nummers uit de jaren zeventig (de film speelt zich af in 1973) die het verhaal van een ambivalente, duistere warmte voorzien. Moonlight mile, gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van schrijver-regisseur Brad Silberling wiens vriendin in 1989 werd vermoord, is een prachtige film over rouw, zonder de rituelen en pathos die volgens Hollywood bij de dood horen, maar juist vol eerlijke details. Boos worden als vrienden bellen en even boos worden als ze niet bellen. De meewarig-doordringende blikken van goedbedoeld, onuitstaanbaar mededogen. Verdriet is ongrijpbaar, verdoving en vooral eenzaamheid. Want ook al rouwt iedereen anders, iedereen rouwt alleen. Moonlight mile is minder observerend en aangrijpend dan La stanza del figlio maar eerlijker en minder clichématig dan In the bedroom, twee recente films over het verlies van een kind. Alleen op het einde dringt Hollywood toch nog even binnen, wanneer Joe's getuigenis in de rechtbank tot een zo zwaar mogelijke straf voor de Diana's moordenaar moet leiden. Maar na twee uur droefenis is een hoopvol einde best welkom.
Rik Herder
Vanaf 8 juli te huur op video en dvd (Dutch FilmWorks)

Iedereen rouwt alleen in Moonlight mile.


May
Lucky McKee
'If you can't find a friend, make one', luidt de slagzin voor de horrorfilm May. En dus kan het publiek zich na The Texas chainsaw massacre, Deranged en Silence of the lambs opnieuw gaan opmaken voor een bloedig staaltje 'creatief met mensenvlees'. Laten schieten dus, deze psychoshocker van debuterend regisseur Lucky McKee? Nee, want May toont aan dat McKee een behoorlijk script kan schrijven en een goed acteursregisseur is. Zijn probleem is meer het vinden van de juiste toon. Titelheldin May is een muizig kindvrouwtje dat tijdens haar eenzame jeugd het gezelschap van dieren en speelgoed is gaan prefereren boven dat van de mensen om haar heen. Zo is de belangrijkste persoon in haar leven de pop die ze ooit van haar moeder kreeg. Dat May ietwat afwijkende ideeën over liefde en vriendschap heeft ontwikkeld zal niemand verbazen. Als de jongen op wie ze gek is een komische film maakt waarin twee geliefden elkaar letterlijk het vlees van de botten zuigen, denkt May serieus dat dit de manier is waarop hij met haar de liefde wil bedrijven. Dat hij haar vervolgens afwijst vanwege haar vreemde gedrag, laat zich raden. May besluit daarop haar ideale partner maar zelf te maken. Met naald, draad en een flinke operatiezaag. Tot op dat moment is de film overeind gebleven als psychologisch drama. Je leeft mee met het breekbare meisje dat zo graag liefde wil ontvangen maar de juiste codes niet kent. De voortreffelijke Angela Bettis maakt van haar meer dan een zielige buitenstaander. May kan onder de juiste aandacht opbloeien en zelfs mooi worden. Wanneer regisseur McKee besluit om May rigoreus orde op zaken te laten stellen, botst dat dan ook met wat we daarvoor te zien kregen. Wat opende als een studie in eenzaamheid à la Abel Ferrara's MS. 45 en Roman Polanski's Repulsion gaat stevig over de top als een indy-versie van Carrie. Plotseling kent de vrouw geen twijfels meer, en vallen er slachtoffers bij bosjes. Een teleurstellende ontknoping van een potentieel zeer interessante film. Maar die McKee houden we in de gaten.
Mark van den Tempel
Te huur op video (H.O.M. Vision)


Stolen summer
Pete Jones
Het verhaal achter Stolen summer is interessanter dan de film zelf. Debuterend regisseur Pete Jones mocht de film maken nadat hij een door Matt Damon en Ben Affleck georganiseerde scenariowedstrijd had gewonnen en hij van distributeur Miramax als prijs een miljoen dollar kreeg om zijn droom in vervulling te laten gaan. Voorwaarde was wel dat een camerateam van HBO alle gebeurtenissen rond het maken van de film mocht vastleggen voor een 'real life'-serie, die in Amerika onverwacht populair bleek, omdat iedereen nu met eigen ogen kon zien hoeveel drama het maken van een film met zich mee kan brengen. De film zelf is echter een teleurstelling. Stolen summer blijkt een brave kruising tussen een 'coming of age'-film en een 'disease of the week'-movie. Het verhaal over een katholiek jongetje van acht die in het Chicago van 1976 een even oud joods speelkameraadje tot het christendom probeert te bekeren is niet gespeend van enige charme, maar zeker tegen het einde slaat een drakerige sentimentaliteit toe. Bovendien is de regie van de vroeger in het verzekeringsvak zijn brood verdienende Jones veel te vlak om scènes de benodigde dynamiek mee te geven. Het is dat gereputeerde acteurs als Aidan Quinn en Bonnie Hunt (als ouders van het eerstgenoemde jongetje) en Kevin Pollak (als rabbi) bereid waren hun talenten ter beschikking te stellen dat de film nog enigszins genietbaar is, maar het niveau van het recentelijk uitgebrachte en enigszins vergelijkbare The dangerous lives of altar boys wordt bij lange na niet gehaald. Het is mooi dat Damon en Affleck iets terug wilden doen voor alle scenarioschrijvers die dromen van een sprookjesachtige doorbraak à la
Good Will Hunting, maar het is moeilijk te geloven dat met iets van tienduizend ingezonden scenario's om uit te kiezen uitgerekend Stolen summer als beste uit de bus kwam.
Oene Kummer
Te huur op video en dvd (RCV)

Stolen summer: Brave kruising tussen een 'coming of age'-film en een 'disease of the week'-movie.


En verder:

De tweeling (RCV)
De verfilming van de bestseller van Tessa de Loo bleek niet alleen artistiek geslaagd, maar groeide met meer dan 600.000 bezoekers ook uit tot een kassucces, dus je zou verwachten dat met de dvd-release flink wordt uitgepakt. Dat blijkt niet het geval. Het blijft bij zes verwijderde scènes en een standaard feature (23 min.) over het maken van de film. De op zich interessante uitspraken van regisseur Ben Sombogaart en actrices Thekla Reuten, Nadja Uhl, Ellen Vogel en Gudrun Okras smaken naar meer waardoor het gemis van een commentaartrack extra opvalt. Vanwaar toch die Hollandse zuinigheid? (OK)
(Te koop op dvd)

Viola bacia tutti (RCV)
Deze Italiaanse komedie annex roadmovie uit 1998, over drie sukkels en een knappe bankroofster, bereikt ons land pas nu de schoonheid in kwestie, Asia Argento, na films als XxX en Love bites ook buiten haar land is doorgebroken. De grappen zijn flauw en het verhaal is saai, alleen de Italo-connaisseur wordt verrast door een vreemde gastrol van Daria Nicolodi (Asia's echte moeder), die in de jaren zeventig met Asia's vader, regisseur Dario Argento, de horrorklassiekers Profondo rosso en Suspiria maakte. De rest kan rustig verder knikkebollen tijdens de toeristische plaatjes van het fijne Italiaanse leven onder de zon. (ML)
(Te huur op video)

The badge (Buena Vista)
In deze mix van drama en thriller van schrijver/regisseur Robby Henson (Pharaoh's army) speelt Billy Bob Thornton een redneck sheriff die de moord op een transseksueel moet zien op te lossen. Het spelen van een gekweld, alcoholistisch, bekrompen en moreel dubieus personage is een kolfje naar de hand van Billy Bob. In The badge geen onderhuidse emoties zoals in het vergelijkbare Monster's ball, maar ook geen grote, larmoyante uitbarstingen. Wanneer Patricia Arquette het lijk van de transseksueel komt identificeren en aan Thornton verklaart zijn/haar echtgenote te zijn, proest de provinciale politieman het uit. Het is een bizar maar eerlijk moment in een film die helaas te veel tegelijk wil zijn: een karakterstudie, een politieke thriller en een traktaat over verdraagzaamheid. Geproduceerd voor de bioscoop, maar in de VS uiteindelijk op kabel-tv in première gegaan. (RH)
(Te huur op video)

Once upon a time in America (Warner)
Sergio Leone's magnum opus verschijnt in juli dan toch eindelijk op dvd, een dubbelaar nog wel met audiocommentaar van filmcriticus Richard Schickel. Bij het ter perse gaan van dit nummer was de schijf nog niet beschikbaar, maar in het volgende nummer komen we er uitgebreider op terug. (RH)
(Vanaf 9 juli te koop op dvd)

Solaris (Fox)
De vraag waarom Steven Soderbergh zijn nek uitstak om een remake te maken van Tarkovski's veelgeprezen sf-meesterwerk blijft ook op de dvd grotendeels onbeantwoord, hoewel de regisseur en producent James Cameron zich op het audiocommentaar wel buigen over de verschillen tussen de twee films en tussen de films en de roman van Stanislav Lem. Het enige zinnige antwoord dat uit hun bespiegelingen valt te destilleren is: de heren vinden het gewoon een ijzersterk verhaal. Voor wie Soderberghs interpretatie nog eens op zijn gemak wil nalezen is zijn scenario integraal op de dvd gezet. Verder bevat de schijf twee featurettes. (RH)
(Vanaf 22 juli te huur en te koop op dvd)

Naar boven