Video & DVD - september 2003,nr 247

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


Narc
Joe Carnahan
Tamelijk verrassend gaat de derde
Mission: impossible-film niet door een zwaargewicht van het kaliber John Woo geregisseerd worden, maar door betrekkelijke nieuwkomer Joe Carnahan. Dit zal zeker te maken met de aanvaringen die ster Tom Cruise had met de eigengereide Woo. Maar Cruise's keuze voor Carnahan is meer dan opportunistisch, hij is oprecht fan. Toen Cruise diens Narc te zien kreeg, besloot hij gelijk als producent op te treden om de film een behoorlijke release te geven. Benieuwd wat Carnahan gaat toevoegen aan de kille effectenfranchise M:I, want zijn hart ligt duidelijk bij een persoonlijker en realistischer cinema. Narc is daar het indrukwekkende bewijs van, een snoeiharde politiefilm in de traditie van Serpico en The French connection. In de film keert de gedesillusioneerde undercover-agent Nick Tellis (Jason Patric) terug in het korps om de moord op politieman Calvess te helpen onderzoeken. Daarbij wordt hij geholpen door diens partner Henry Oak (Ray Liotta). Oak is van het type 'eerst meppen, dan praten', en lijkt meer dan alleen professionele belangen te hebben bij het vinden van de daders. Tellis moet op zijn hoede zijn, omdat met Oak in de buurt de kogel zowel van links als van rechts kan komen Narc is niet het soort film dat je rustig een kopje koffie laat inschenken voor de actie op gang komt. Met een adrenalineverhogende achtervolging gooit Carnahan je in de wereld van de drugsbestrijding, en fraai is het niet wat we te zien krijgen. Patric, toch niet de meest memorabele acteur van zijn generatie, maakt hier beslist indruk met zijn intense portrettering van een smeris op het randje. āver het randje is Liotta, die hier de rol van zijn leven neerzet. Zijn Henry Oak past in de geest van Richard Gere's corrupte smeris in Internal affairs en Harvey Keitels Bad lieutenant, dienders met een geheel eigen opvatting over recht en onrecht. Carnahan waakt ervoor hem als karikatuur neer te zetten, zodat zowel Oak als Narc blijven boeien tot het krachtige einde. Karig extra-menu bevat slechts interviews uit de presskit.
Mark van den Tempel
Te huur en te koop op video en dvd (Bridge)

Narc: Snoeiharde politiefilm in de traditie van Serpico en The French connection.


And now... ladies and gentlemen
Claude Lelouch
Op de vlucht voor hun verleden en op zoek naar een toekomst stranden twee mooie mensen in Fez, Marokko. Zwoele zangeres Jane zingt droevige liedjes achter de piano van een treurig-chique hotelbar, meesterdief en charmeur extraordinaire Valentin strandt er vanwege panne met zijn zeiljacht. Beide eenzame zielen leiden aan een onverklaarbare vorm van geheugenverlies en lijken daarom voor elkaar voorbestemd. Dan zit er al een uur film op over hun afzonderlijke levens in Londen en Parijs, en volgt er een nog langere tweede helft, waarin Jane en Valentin door de woestijn wandelen en praten over het vergaan van de tijd. Het eenvoudige verhaal springt dan steeds vaker heen en weer tussen heden en verleden en van herinnering naar droom. Regisseur, schrijver, producent en romanticus Claude Lelouch (Un homme et une femme, Les uns et les autres) moet een soort melancholische en toch luchtige versie van To catch a thief voor ogen hebben gehad. Maar de sprankelende lichtheid van die Hitchcock-klassieker verzandt bij hem tot een pretentieus en warrig avontuur in de zongeblakerde Marokkaanse woestijn. De cocktail van misdaad, melancholie en romantiek, gemixt met willekeurige tijdsprongen en een incidenteel doodlopende subplot, slaat volkomen dood. Aan de acteurs ligt het niet, die doen hun best. Jeremy Irons, wiens laatste goede film ook door de vergetelheid lijkt opslokt (Die hard: with a vengeance), geeft zijn getormenteerde gentleman-dief zowel charme als waardigheid. En de debuterende Patricia Kaas, zelf succesvol jazz-zangeres, kijkt mysterieus voor zich uit en mag veel klagend-zwoele nachtclubliedjes zingen. Maar met geforceerde dialogen als "het leven is een diepe slaap en liefde slechts een droom" komt hun liefde niet tot leven. En door de erbarmelijke nasynchronisatie (zelfs Irons dubt soms zijn eigen Engels opnieuw - en asynchroon) verdwijnt het laatste restje sfeer.
Rik Herder
Vanaf 16 september te huur op video en dvd (Dutch FilmWorks)


Once upon a time in America
Sergio Leone
Een dvd-uitgave van Sergio Leone's meesterwerk liet lang op zich wachten, waardoor ongeduldige fans dure Portugese importschijfjes bestelden die achteraf inferieur bleken. Maar die ergernis valt natuurlijk in het niet bij de weg die Leone zelf moest afleggen om zijn droomproject te realiseren. Al na The good, the bad and the ugly (1966) wilde de regisseur de autobiografie 'The hoods' van de New-Yorkse ex-gangster Harry Goldberg verfilmen, maar het schrijven van het scenario bleek een heidens karwei en pas in 1984 kwam Once upon a time in America in de bioscopen. Leone werd diep vernederd toen voor de Amerikaanse markt bijna negentig minuten uit zijn film werd gesneden, het restant in chronologische volgorde werd gemonteerd en de kritieken van een onbegrijpelijk werk spraken. Buiten de VS omarmde men Leone's eigen versie, die 220 minuten lang tussen drie verschillende tijdsvakken heen en weer schakelt om de vriendschap en het verraad tussen twee joodse gangsters (Robert De Niro en James Woods) uit de New-Yorkse Lower East Side te tonen. Time Magazine-recensent en filmhistoricus Richard Schickel verdedigt op het boeiende commentaarkanaal een bekende maar omstreden these: de film moet worden opgevat als een opiumdroom van De Niro. Dat verklaart de verwarrende structuur, het dromerige ritme en enkele ronduit bizarre sleutelscènes, zoals de 'verdwijning' van Woods achter een vuilniswagen. Volgens Schickel koos Leone zo bewust voor een sterke ambiguïteit: men ziet niet alleen een meeslepend drama dat toont hoe de georganiseerde misdaad de fundering voor het moderne Amerika legde. Maar de film kan ook worden gelezen als een droom over verloren gegane liefde en vriendschap. Helaas is de als andere extra bijgevoegde 'documentaire' slechts een uitsnede van het eerder door de NPS uitgezonden Once upon a time Sergio Leone. Leone-fans opgelet: de ondergewaardeerde spaghetti-western A fistful of dynamite is zojuist in Engeland op dvd uitgebracht, en Once upon a time in the west verschijnt begin oktober in Nederland.
Mike Lebbing
Te koop op dvd (Warner)

Once upon a time in America: Opiumdroom van Robert De Niro?


Focus
Neal Slavin
Focus is gebaseerd op de gelijknamige, uit 1945 stammende debuutroman van Arthur Miller, die een paar jaar later zou doorbreken met het toneelstuk 'Death of a salesman'. Toen Neal Slavin deze parabel over raciale intolerantie begin jaren zestig op de universiteit las, was hij zo onder de indruk dat hij besloot om er ooit een film van te maken. Een kleine veertig jaar later kreeg de als fotograaf beroemd geworden Slavin eindelijk zijn kans. Hoewel zijn oog voor compositie hem ook nu niet in de steek laat en zijn eerste speelfilm tal van prachtige shots bevat, is het een statisch geheel, dat vaak meer aan verfilmd toneel dan aan echte cinema doet denken. Het verhaal bevat niettemin de nodige zeggingskracht. Zo speelt Willam H. Macy een glansrol als een zich altijd zo neutraal mogelijk opstellende kantoorbediende, die er na de aanschaf van een bril achterkomt dat de wereld hem plotseling anders ziet. Omdat hij nu een vagelijk joodse indruk maakt, verliest hij zijn baan en sociale status. "Ik laat me niet zomaar voor jodin uitmaken", briest zijn door Laura Dern gespeelde vrouw dan ook een stukje verderop in de film, daarmee onbedoeld de eigen antisemitische gevoelens van het echtpaar blootleggend. Focus herinnert ons eraan dat ook in de Verenigde Staten jodenhaat nooit een onbekend fenomeen was, zelfs niet tijdens de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog. Niet alleen benadrukt de film dat wat in nazi-Duitsland gebeurde overal had kunnen gebeuren, Focus vindt ook weerklank in een stukje recente geschiedenis. Het onrecht dat een joodse winkelier (David Paymer) in de film wordt aangedaan, is vergelijkbaar met datgene wat sommige al lang in Amerika wonende moslims overkwam toen ze na de aanslagen van 11 september 2001 plotseling in het verdomhoekje kwamen te zitten. In The crucible (1956) zou Arthur Miller de thema's van Focus beter en dieper uitwerken, maar dat neemt niet weg dat de boodschap van Slavins kleine maar waardevolle film nog altijd relevant is.
Oene Kummer
Te huur op video en dvd (Buena Vista)


The rules of attraction
Roger Avery
Een van de moeilijkste opdrachten voor een regisseur is om een film te maken over louter onsympathieke, lege personages. Het grootste deel van het publiek zoekt houvast aan iemand die op de een of andere manier bewondering of fascinatie oproept. In The rules of attraction is van geen van beide sprake. Roger Avery begaf zich met zijn manisch gefilmde debuut
Killing Zoe (1994) al op oninteressant terrein (een gewelddadige bankoverval), maar met The rules of attraction heeft hij het nog radicaler aangepakt. In zijn verfilming van de gelijknamige roman van Bret Easton Ellis volgt hij drie studenten op een campus in New England die hun dagen slijten met orgies, coke en xtc. Een van hen is het jongere broertje van Patrick Bateman, de moordende Wall Street-handelaar uit Easton Ellis' 'American psycho'. De weken slepen zich voort: weer een leraar die gepijpt wil worden, weer een studente die in een kittig pakje op bed ligt te wachten, weer een snuifje wit, weer een Neuk Bal met naakte meisjes. Het verveelt al in de eerste scènes maar gaandeweg wordt duidelijk dat hier van studentenkolder geen sprake is. Het is Avery wel degelijk menens, ook al doen de herhaalde 'excessen' anders vermoeden. De drie studenten waar het om draait, een maagd, een drugsdealer en een biseksueel, leiden een wezenloos leven. Ze zijn verdoofd en lullen maar wat uit hun nek, zoals een van hen zegt in een zeldzaam moment van zelfreflectie. Avery, die binnenkort ook Easton Ellis' 'Glamorama' gaat verfilmen, heeft zijn film gelardeerd met splitscreens en achterstevoren afgespeelde scènes waarin voetstappen in de sneeuw verdwijnen en de zonnebrandolie in de handpalm terugkeert. Vooral de supersnel gemonteerde sequentie waarin een 'Let's go Europe'-reis wordt samengevat (Londen, Amsterdam, Parijs en Rome in sneltreinvaart) past wonderwel in een film die zo hol wil zijn.
Mariska Graveland
Vanaf 16 september te huur op video en dvd (H.O.M Vision)


En verder:

The right stuff (Warner)
Vier Oscars won The right stuff (1982), maar het mocht niet baten. De film was een flop toen hij uitkwam en kan twintig jaar later hooguit buigen op een cultstatus. Kennelijk is ruimtevaart alleen sexy als er buitenaards leven ontdekt wordt, of als er volop met de Amerikaanse vlag gewapperd kan worden. The right stuff gaat over patriottisme en heroïek, maar is het zelf geen van beide. Het verhaal van de Mercury-astronauten zet de VS even vaak in het zonnetje als in het hemd. Wellicht dat de dvd een herwaardering kan bewerkstelligen, want veel beter dan dit komen ze niet uit Hollywood. Boordevol extra's op deze Special Edition: vier documentaires, dertien gesneuvelde scènes, klassieke NASA-beelden. (MvdT)
(Te koop op dvd)

An Amsterdam tale (World Wide Cinema)
Omdat de film nooit officieel in de bioscoop werd uitgebracht, genoot het uit 1999 stammende regiedebuut van Dorna van Rouveroy de status van een goed bewaard geheim. Niet alleen speelt het verhaal over de lotgevallen van een pooier (Joe Maruzzo) en een prostituee (Ellen ten Damme) zich af in de Amsterdamse rosse buurt, er mochten zelfs opnamen worden gemaakt in de vermaarde seksclub Yab Yum. Maar zelfs de aanwezigheid van Sylvia Kristel kan niet verhullen dat An Amsterdam tale in alles tekortschiet: dramatisch dun, technisch pover en ook al niet bijster erotiserend. (OK)
(Te huur op video)

Antwone Fisher (Fox)
Antwone Fisher werd geboren in een vrouwengevangenis, groeide op in tuchthuizen, meldde zich aan bij de marine, werd veroordeeld wegens geweldpleging en kwam uiteindelijk met zichzelf, en zijn verleden, in het reine. Met zijn regiedebuut speelt Denzel Washington op safe door dit waargebeurde verhaal, hartverwarmend in de beste Oprah Winfrey-traditie, over de spirituele triomf van een kansarme zwarte man, te verfilmen. Washington speelt een sterke rol als psychiater, maar het is debutant Derek Luke in de titelrol die de meeste indruk maakt. De echte Antwone Fisher schreef het scenario en komt uitgebreid aan het woord in het bonusmenu. (RH)
(Te huur en te koop op dvd)

The hitcher (RCV)
The hitcher, nu uitgebracht op een met extra's afgeladen dubbel-dvd, blijft één van Rutger Hauers leukste rollen, voordat hij wegzakte in het circuit van direct-to-video werk. Op het audiocommentaar van The room, de korte film die hij samen met Erik Lieshout maakte en die als extraatje op deze schijf is gezet, mijmert Hauer: "Dit is waar ik thuishoor (...) Ik heb altijd geloofd dat ik een betere regisseur kan zijn dan acteur. Maar eerst zien of ik het kan bewijzen. Ik wacht mijn tijd af en gooi mezelf niet in de uitverkoop." (RH)
(Te koop op dvd)

Naar boven