Verwacht - november 2003, nr 249

Wilbur wants to kill himself
Na Italian for beginners komt de Deense regisseur Lone Scherfig weer met een film waarin dood en romantiek een grote rol spelen. In Wilbur wants to kill himself gaan de twee nog meer hand in hand. Romantisch en voorspelbaar, aangenaam en treurig. Wilbur (Jamie Sives) is suïcidaal. Niet zo'n beetje ook want zelfs de zelfmoordgroep in het ziekenhuis krijgt genoeg van hem. Hij is de bad boy onder de depressievelingen. Waar Italian for beginners nog een aardige filmstijl had, die van het Deens Dogma, is Wilbur keurig op 'high definition' gefilmd en ziet er uit als elke andere film. Uiteindelijk maakt het, Lars von Triers bedoelingen misschien ten spijt, allemaal niet uit. Want wanneer je goede romantiek wilt filmen, moet je je publiek een bijna fysieke tinteling weten te geven, alsof hij zelf oog in oog staat met het object van verliefdheid. Daarbij is een beweeglijke of stille camera, een lelijker of kleuriger beeld niet het belangrijkste. Zelfs aanzwellende violen kunnen het niet verpesten. Acteurs zijn het enige middel. Het middel om kriebels de bioscoopzaal in te pompen, zo bewijst Wilbur maar weer eens. Acteurs die hun werk goed doen en kunnen doen omdat ze fatsoenlijke dialogen hebben, met veel liefde in beeld worden gebracht en snappen dat romantiek in de film niet begint en ophoudt met het opzichtig steken van een natte tong in iemands mond. (Te zien vanaf 13 november)
Gerlinda Heijwegen

Wilbur, de bad boy onder de depressievelingen.

25 kids & 1 dad
25 kids & 1 dad spelen de hoofdrol in de gelijknamige Chinese familiefilm van acteur en debuterend regisseur Huang Hong. In anekdotische sneltreinvaart passeren de lotgevallen van wees Zhao Ghuang (Huang Hong zelf) de revue. Mislukt als onderwijzer omdat hij geen orde kan houden, schopt hij het als kippenfokker tot succesvol zakenman. Als hij op het punt staat zich te verloven doet hij de onvoorzichtige uitspraak dat hij wel de vader van alle weeskinderen zou willen zijn en zoals wel vaker in sprookjes, wordt zijn wens sneller en onverwachter vervuld dan hij had kunnen dromen. Chinese kinderfilms zijn vaak wat kluchterig, en 25 kids & 1 dad vormt op die regel geen uitzondering. De kleurrijke sketch-achtige scènes waarin door de 25 kinderen vooral kattenkwaad wordt uitgehaald leiden echter met een glimlach tot een happy end. (Te zien vanaf 30 oktober)
Dana Linssen

En la ciudad sin límites (in Nederland onder de Engelse titel City of no limits uitgebracht) combineert een duister familiegeheim met de roerige Spaanse geschiedenis. Het persoonlijke verenigd met het historische, en dat dan weer beverig belichaamd door de oude, ongeneeslijk zieke bourgois-communist Max (Fernando Fernán Gómez) die zijn laatste dagen slijt in een Parijs ziekenhuis. Parijs omdat hij tijdens het Franco-regime namens de communistische partij vanuit deze stad opereerde, en omdat hij er zijn vrouw Marie leerde kennen. Marie, Max en Parijs: een gevaarlijke driehoeksverhouding, zo wordt van de ene onthulling op de andere steeds duidelijker. Spannend wordt de film van regisseur Antonio Hernández nooit, hoezeer de schijn van een thriller ook wordt opgehouden, en als gezinsdrama is de film maar half geslaagd. Het magisch-realistische sfeertje dat de titel, het blitse CinemaScope-camerawerk en de sinistere muziek oproepen krijgen herhaaldelijk visueel vervolg in dromerige panorama's van Parijs en nachtelijke tochten over de Seine, met veel aandacht voor griezelig belichte neoklassieke façades. (Te zien vanaf 23 oktober)
Kevin Toma

En la ciudad sin límites: Gevaarlijke driehoeksverhouding.

Alien - the director's cut, een duidelijkere titel viel niet te bedenken voor de opgekalefaterde bioscoopversie die Ridley Scott maakte van zijn klassieke monsterfilm uit 1979. Anders dan bij de ingrijpende director's cut die hij in 1992 maakte van de sf-mijlpaal Blade runner, liet Scott ditmaal de vertelstructuur van het origineel ongemoeid. Behalve digitaal opgepoetst beeld en geluid is de belangrijkste toevoeging een ooit al op dvd uitgebracht gruweltafereeltje, waarin de door Sigourney Weaver vertolkte heldin Ripley op twee ernstig gehavende en om euthanasie smekende strijdmakkers stuit. Ook snoeide de regisseur in de zijns inziens te lange opkomsten van zijn personages. "Ik werd destijds verblind door de prachtige decors", zegt de eerder dit jaar geridderde Sir Ridley nu over zijn beslissing om de met een Oscar bekroonde decors minder prominent in beeld te laten komen. De fans van de Zwitserse visionair H.R. Giger hebben het nakijken. (Te zien vanaf 23 oktober)

Zulaika, of zoals de oorspronkelijke titel luidt Zulaika, kobra ta duru, is de eerste Papiamento gesproken jeugdfilm. Debutante Shurmaily Martina levert mooi natuurlijk spel als het tienjarige meisje Zulaika. Wonend bij haar grootmoeder in Curaçao krijgt ze de nodige volwassen problemen voor de kiezen. Zo moet ze het op de pof leverende nerinkje van oma na een spoedcursus boekhouden omturnen tot een winstgevende onderneming. Bovendien dreigt ze van school te worden gestuurd omdat ze haar schoolgeld niet kan betalen. Regisseur Diederik van Rooijen stapelt alle ellende iets te hoog op, maar als portret van een meisje dat voor het eerst haar lot in eigen hand neemt is de film prima geslaagd. (Te zien vanaf 23 oktober)

8 1/2 staat al sinds 1963 te boek als de ultieme film over het maken van films. In de spiksplinternieuwe kopie van het Filmmuseum heeft het door Marcello Mastroianni vertolkte alter ego van Federico Fellini nog altijd moeite om zijn nieuwe film te voltooien. Bijna gelijktijdig komt Homescreen, de videodochter van distributeur Cinemien, met een serie van vier klassieke Fellini-films op dvd. Behalve van het regisseursgepieker in 8 1/2 kan men zodoende vanuit de luie stoel kennis nemen van mediterrane groeipijnen in I vitelloni, de lotgevallen van een groep circusartiesten in La strada en de seksuele emancipatie van een Italiaanse dame in Giulietta degli spiriti. (Te zien vanaf 30 oktober)

8 1/2: Droombeelden in kuuroord.

Jeepers creepers 2 kon niet uitblijven na het verrassende succes van deel 1. Waar de voorganger nog garant stond voor een uur lang mooi opgebouwde suspense, gaat het in dit vervolg meteen van dik hout zaagt men planken. Horrorspecialist Victor Salva mocht opnieuw zorg dragen voor scenario en regie, maar kon de in dit genre zo gevreesde ziekte sequelitis niet voorkomen. Het onoverwinnelijke gevleugelde monster dat in de vorige film nog spanningsverhogend in de schaduwen verbleef mag nu meteen in actie komen om een voorspelbaar bloedbad aan te richten in een bus vol tieners. (Te zien vanaf 30 oktober)

The matrix revolutions komt ter wereld met de reclameslogan 'everything that begins has an end'. Dat is nog eens wat anders dan het 'wordt vervolgd' waarmee de kijkers een half jaar geleden naar huis werden gestuurd door The matrix: reloaded. De filmende broertjes Andy & Larry Wachowski beloven dat ze in het slotdeel van hun lucratieve sciencefictiontrilogie over de Platonische schijnwereld die de matrix heet alle losse eindjes aan elkaar zullen knopen. We zijn er pas echt gerust op als we de woorden 'The End' ook daadwerkelijk over het doek zien rollen. In de volgende Filmkrant vertellen we er meer over. (Te zien vanaf 5 november)

Dark blue is de kleur van de politie-uniformen die Kurt Russell en rijzende ster Scott Speedman zouden dragen, als ze geen speciale agenten in burger waren. Tegen de achtergrond van de affaire Rodney King onderzoeken de smerissen een vierdubbele moord in een zwarte wijk in Los Angeles. De verhaalstof werd aangeleverd door misdaadauteur James Elroy, die met L.A. Confidential al bewees dat hij de Californische metropool door en door kent. Voor sportfilmspecialist Ron Shelton markeert Dark blue de overstap naar het politiegenre. Hierna schreef hij mee aan het scenario van Bad boys II, en regisseerde hij Harrison Ford in de jammerlijk geflopte politiefilm Hollywood homicide. (Te zien vanaf 6 november)

Le mystère de la chambre jaune werd sinds het verschijnen van Gaston Leroux' gelijknamige speurneuzenroman meermalen verfilmd. Regisseur, scenarist en hoofdrolspeler Bruno Podalydès gaat aanvankelijk voortvarend aan de haal met het uit 1907 stammende verhaal, in een virtuoze openingssequentie waarin de kijker de belangrijkste feiten over het mysterie van de gele kamer in telegramstijl op zich krijgt afgevuurd. Later draait de naar Kuifje en Sherlock Holmes lonkende film zich vast in een overdaad aan onnavolgbare plotwendingen. (Te zien vanaf 6 november)

Tears of the sun kreeg van Amerikaanse critici het voordeel van de twijfel, maar het grote publiek liet het afweten, zodat je veilig mag aannemen dat de met Training day doorgebroken regisseur Antoine Fuqua een paar treetjes is gedaald in de Hollywoodse pikorde. Volgens sommigen bleven de Amerikanen weg omdat ze op televisie al overspoeld werden door beelden van de Irak-oorlog, zodat ze geen zin hadden om in de bioscoop ook nog kennis te nemen van Bruce Willis' oorlogsbelevenissen als marinier in den vreemde. Zijn groep commando's wordt naar Nigeria gestuurd, om een door Monica Bellucci vertolkte dokter te redden uit de handen van bloeddorstige moslimrebellen. (Te zien vanaf 13 november)

Secondhand lions schept in zijn reclamecampagne flink op over de Oscars en Bijna-Oscars die eerder bij elkaar werden geacteerd door hoofdrolspelers Robert Duvall, Michael Caine en Haley Joel Osment. De gelauwerde acteurs mogen het van regisseur Tim McCanlies lekker rustig aan doen in deze bezadigde feelgoodfilm over twee mopperende oude plattelandsbewoners, die bezoek krijgen van een timide neefje. Uiteraard leren alle betrokkenen elkaar een aantal wijze levenslesjes, wat bij acteurs en publiek gepaard moet gaan met een lach en een traan. Of de moeizaam aangeleerde 'southern twang' van de als Londense cockney geboren Michael Caine bedoeld is om te lachen of huilen, moet u zelf maar uitmaken. (Te zien vanaf 13 november)

Jeux d'enfants speelt in op de behoefte aan excentrieke Franse fantasietjes in de geest van Le fabuleux destin dÁmélie Poulain. De als animatiefilmer geschoolde Yann Samuel vertelt in zijn speelfildebuut de geschiedenis van een man en een vrouw die elkaar al sinds hun jeugd uitdagen om gevaarlijke spelletjes te spelen. Hun amour fou komt in de film sprankelend tot leven door middel van getekende sequenties, verwijzingen naar cartoons en virtuoos camerawerk. (Te zien vanaf 20 november)

Interstella 5555: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem is de intrigerende titel van een 'japanimated musical', die zijn oorsprong vindt in de samenwerking tussen regisseur Kazuhisa Takenouchi en de Franse electro-band Daft Punk. De tot dik een uur opgerekte videoclip vertelt zonder dialoog het verhaal van een groep blauwe muzikanten die ontvoerd worden door een een sinistere intergalactische muziekpromotor. Dat klinkt als een instant culthit.

Fritz de Jong

Naar boven