Video & DVD - november 2003, nr 249

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


He loves me, he loves me not
Laetitia Colombian
Een film die opent met bossen rode rozen met als stralende middelpunt het blije gezicht van Audrey Tautou, de elfjesachtige hoofdrolspeelster van de megahit
Amélie: dat belooft romantiek! À la folie... pas du tout, uitgebracht onder de titel He loves me. He loves me not, is een thriller, die zich geniepig verschuilt achter onze romantische verwachtingen. Tautou speelt de schattige kunstenares Angelique die een affaire heeft met de stoere en getrouwde cardioloog Loïc (Samuel le Bihan, Le pacte des loups). Ze blijft geloven dat Loïc zijn hoogzwangere vrouw voor haar zal verlaten, ook al lijkt hij een stuk minder gepassioneerd. Als hij, halverwege de film, niet komt opdagen voor een romantisch tripje naar Florence neemt de film een radicale wending. Het schattige meisje, dat Audrey Tautou zo overtuigend neerzet, blijkt een duistere kant te hebben. Meer kan niet worden gezegd zonder al teveel te verraden. Dat komt niet alleen omdat de plottwist zo verrassend is, maar vooral omdat er na die verrassing zo weinig volgt. Debuterend regisseuse Laetitia Colombian mist de flair om een spannende thriller te brouwen van het bij vlagen knap geconstrueerde scenario, dat ook nogal wat ongeloofwaardigheden kent. Het is de doodssteek voor elke thriller als je je te vaak afvraagt waarom niemand de politie belt. En de truc om een verwrongen geest te verstoppen achter de kinderlijke blik en guitige mond van Angelique's personage werkt niet, omdat het Tautou niet lukt duistere emoties te suggereren. Zelfs als ze met een stanleymes een bruidsjurk aan flarden snijdt is ze schattig.
Rik Herder
Nu te huur op video en dvd (Dutch Film Works)


Lovely & amazing
Nicole Holofcener
Nicole Holofcener maakte in 1996 haar debuut als speelfilmregisseur met het lichtvoetige comedy-drama Walking and talking, waarbij ze werd geprezen als een 'vrouwelijke Woody Allen'. In de tijd die ze nodig had om de opvolger van de grond te krijgen, kwam ze aan de kost als regisseur van onder andere de tv-serie Sex & the city. Ook in het door een sterke cast gedragen Lovely & amazing gaat het om vier vrouwen die overhoop liggen met zichzelf, hun uiterlijk en de mannen in hun leven, met als voornaamste verschil dat de moeder en drie dochters in deze film de zon heel wat minder fel in het water zien schijnen dan de personages uit eerder genoemde tv-serie. Treffend is bijvoorbeeld de scène waarin de door Emily Mortimer gespeelde middelste zus na afloop van een vrijpartij haar naakte lichaam laat keuren door haar nieuwe minnaar. Als hij haar lubberende bovenarmen mist, is ze pas tevreden nadat ze hem er zelf op heeft gewezen en hij haar in haar overtuiging heeft bevestigd. Ondertussen laat moeder (Brenda Blethyn) tien pond vet wegzuigen, is het huwelijk van de oudste dochter (Catherine Keener) zo slecht dat ze zich in de armen van een zeventienjarige jongen (Jake Gyllenhaal) werpt en blijkt de jongste dochter een geadopteerd meisje, dat zich zorgen maakt om haar zwarte huidskleur. In handen van een minder begaafde regisseur zouden dergelijke typeringen en de verwikkelingen die eruit voortvloeien makkelijk 'soapy' kunnen worden, maar Holofceners karakteriseringen zijn zo precies en de liefde voor haar personages is zo evident dat de film zijn levensechte indruk tot vlak voor het iets te zoete einde weet vast te houden.
Oene Kummer
Nu te huur op video en dvd (Paradiso Home/Movie Affairs)


No good deed
Bob Rafelson
Bob Rafelson heeft het geluk dat hij lang kan teren op Five easy pieces (1970) en The postman always rings twice (1981). Hij hééft ook iets met de neo-film noir, met die filmisch fascinerende mix van spanning en verwarring, cynisme en romantiek. Maar hij leeft in de verkeerde tijd. Niet dat het genre is uitgeput, maar hij grijpt tegenwoordig (uit nostalgie of gemakzucht?) te vaak terug op net niet de goede verhalen van de schrijvers die de hardboiled private eye stem en hoed gaven. In 1998 was er Poodle Springs, naar het laatste onvoltooide boek van Raymond Chandler, nu is er No good deed, naar een obscuur, kort verhaal van Dashiell Hammett (The house on Turk Street uit 1924, lange tijd de werktitel van de film). Samuel L. Jackson als cellospelende politieagent met suiker die een droomweekend met Yo-Yo Ma aan zijn neus voorbij laat gaan om de weggelopen dochter van een vriendin van de straat te plukken en dan gegijzeld wordt door gangsterliefje Milla Jovovich die een carrière als concertpianiste heeft laten lopen, het is allemaal nét iets te bedacht. De humor van die situatie ligt er al bij voorbaat te dik bovenop, dus wat moet je dan als acteur nog? Een lekker stereotypetje neerzetten? Het lijkt wel alsof daar bij de casting van deze routinematige B-film al rekening mee is gehouden: de buitenaardse Jovovich, met blond femme fatale-kapsel, Stellan Skarsgard als misdadiger uit de buitenlandse accentensectie en Jackson-altijd-goed zelfs op de automatische piloot.
Dana Linssen
Nu te koop op dvd (Dutch Film Works)

No good deed: altijd goede clichés.


En verder:

Punch-drunk love (Columbia)
Het bonusmenu op de tweede schijf van Punch-drunk love is net zo enigmatisch en verwarrend als Paul Thomas Andersons romantische komedie, alleen niet zo briljant. Een verzameling verwijderde scènes, liedjes, montagesequenties en psychedelische 'scopitones' (oorspronkelijk in de jaren zestig voor de juxebox gemaakte muziekkleurenfilmpjes, als voorlopers van de moderne videoclip), en alles zonder enige toelichting. (Roel Haanen)
(Te koop op dvd)

Gonin 2 (Mo asia/De filmfreak)
Bloed, kogels, weemoed en fatalisme zijn de belangrijkste ingrediënten van dit superieure vervolg op Takashi Ishii's droevige yakuza-thriller, die in feite hetzelfde verhaal vertelt, zij het dat het hier geen vijf mannen zijn maar vijf vrouwen die hun eigenwaarde herwinnen door de Japanse georganiseerde misdaad te bestelen. (Roel Haanen)
(Te koop op dvd)

In China they eat dogs (A-Film)
Lasse Spang Olsen zou de Deense Guy Ritchie genoemd kunnen worden, maar daarmee doe je hem tekort. Zijn misdaadkomedie In China they eat dogs (I Kina spisser de hunde) en de prequel Old men in new cars (reeds eerder in Nederland op video en dvd uitgebracht) zijn even zwartgallig, hip en cynisch als Snatch of Lock, stock and two smoking barrels van zijn Engelse vakbroeder. Het verschil zit 'm in Olsens vermogen het alledaagse te combineren met surrealistische of absurdistische vondsten. In Old men in new cars (waarvan een Nederlandse remake in ontwikkeling is) is het bijvoorbeeld de ontsnapping uit de gevangenis waarbij gebruik wordt gemaakt van een gigantisch elastiek om de gevangenen over de muur te katapulteren. Ook hier getuigen de capriolen van de norse gangster annex traiteur Harald (de bonkige Kim Bodnia) van een zelfde aanstekelijke waanzin, terwijl de quasi-religieuze finale
(Roel Haanen)

Auto focus (Columbia)
De carrière van Paul Schrader gaat nog steeds niet over rozen. Onlangs werd hij nog ontslagen als regisseur van het derde Exorcist-vervolg omdat de film niet eng genoeg zou zijn. Zijn voorlaatste film, Auto focus, is net op dvd verschenen en op het commentaar maakt Schrader geen geheim van zijn verwantschap met het hoofdpersonage van de film, de seksverslaafde tv-acteur Bob Crane: "Het is een interessant fenomeen: iemand werkt zijn hele leven keihard om een carrière op te bouwen en gooit het op een dag allemaal weg vanwege een particuliere obsessie. Zo'n personage, daar houd ik van, elke dag, de hele dag." Andere extra's op deze fijne schijf zijn commentaar van acteurs Greg Kinnear en Willem Dafoe, commentaar van de scenarioschrijvers, verwijderde scènes en een docu over de moord op Bob Crane. (Roel Haanen)
(Te koop op dvd)

Society (A-Film)
Zoals iedere puber heeft Billy het gevoel dat hij anders is. Het zijn echter zijn steenrijke ouders en verwende Beverly Hills klasgenoten die vreemd zijn. En vies. Ze blijken allemaal te behoren tot een decadente en perverse sekte met een eeuwenoude traditie van misselijkmakende uitbuiting. De briljante highschool-horror Society (1989) begint subtiel vervreemdend maar eindigt heerlijk over the top in een onvergetelijke, feestelijk-vieze finale die een geheel nieuwe invulling geeft aan het begrip uitzuigers. Van de Amerikaanse regisseur Brian Yuzna verscheen recentelijk ook Beyond re-animator op dvd, de tot nu toe de beste film van zijn Spaanse horrorlabel Fantastic Factory. Bevat geen extra's. (Rik Herder)
(Te koop op dvd)


Charlie Chaplin dvd-box

De Kubrick van zijn tijd

Eindelijk gerechtigheid: het moeilijk verkrijgbare oeuvre van Charlie Chaplin is uitgebracht in een pracht van een dvd-box met karrenvrachten extra's.

Charlie Chaplin in de montagekamer tijdens het monteren van Limelight (1950).

Sir Charles Spencer Chaplin (1889-1977) is de grootste komiek aller tijden en staat tevens bekend als 'het eerste genie van de cinema'. Een status die sinds het einde van zijn carrière in schril contrast staat met de verkrijgbaarheid van zijn werk en de beeldkwaliteit ervan. Daar is nu eindelijk verandering in gekomen. In samenwerking met de erven Chaplin zijn er van zijn speelfilms gloednieuwe digitale transfers gemaakt, die in een box zijn samengebracht. Of eigenlijk boxen, want men kan het werk in twee verschillende pakketten tot zich nemen. De 'essential giftpack' biedt Modern times, The great dictator, The gold rush (de versies uit 1925 en 1942), City lights en de recente documentaire Charlie: the life and art of Charles Chaplin. Dat is een fraaie verzameling lachvoer waar niks mis mee is, maar de ware fan gaat voor de grote box. Die bevat naast de voornoemde titels ook nog eens The kid, The circus, Monsieur Verdoux (curieuze seriemoordenaarkomedie), A woman of Paris (stijlvol zwijgend drama), A king in New York (bijtende satire) en zijn filmische testament Limelight. Iedere film staat in een haarscherpe nieuwe print op de schijf en er zijn extra dvd's met bonusmateriaal toegevoegd. Dat betekent in het geval van de grote box een totaal van maar liefst achttien schijven.
En de extra's liegen er niet om. Wie alle weggelaten scènes, nooit eerder vertoonde setopnames, home movies met beroemdheden als Lord Mountbatten en Winston Churchill, contemporaine reportages, trailers, foto- en posterverzamelingen, documentaires en allerhande historische filmpjes wil bekijken, kan zich het beste een paar dagen in huis opsluiten. Elke film wordt bovendien vergezeld door een documentaire uit de reeks Chaplin today. Hierin vertellen hedendaagse cineasten over de desbetreffende film, die favoriet is of hun werk sterk heeft beïnvloed. Komisch genoeg vallen de ondervraagden duidelijk in twee kampen te verdelen. Regisseurs als Bernardo Bertolucci, Emir Kusturica, de gebroeders Dardenne en Abbas Kiarostami wijden bloedserieus uit over Chaplins genialiteit, waarbij vooral Bertolucci zich in bombast verliest. Aan de andere kant houden Claude Chabrol, Jim Jarmusch en de Afrikaanse filmmaker Idrissa Ouedraogo de boel kort en verfrissend eenvoudig. Vooral een setbezoek aan Ouedraogo's nieuwe film is een verademing. We zien beelden van schoolkinderen die in Burkina Faso voor het eerst The gold rush zien en volledig uit hun dak gaan. Hoe bizar: in de versuffende Afrikaanse hitte kijken naar een zwijgende film over een stel blanken, die in een ijswoestijn naar goud en rijkdom zoeken. Dat laat de kinderen echter volledig koud. Het zijn de surrealistische taferelen en de puurheid van het tragikomische verhaal die bijna tachtig jaar na dato nog steeds sterk tot de verbeelding spreken. En voor stevige dijenkletsers zorgen.

Vrouwenverslinder
Dan naar het paradepaardje van de box: de documentaire Charlie: the life and art of Charles Chaplin van criticus Richard Schickel. Met medewerking van een aantal Chaplin-biografen en beroemdheden als Martin Scorsese, Richard Attenborough, Milos Forman en Woody Allen wordt hier een hoogst informatief en meeslepend portret geschetst, waarbij de fijne vertelstem wordt verzorgd door Sydney Pollack. Men heeft getracht niet alle open deuren te opzichtig in te trappen (Chaplin stond immers in werk en leven voortdurend garant voor spektakel) en ook zijn minder verheffende prestaties, zoals de beruchte affaires met jonge en zelfs minderjarige meisjes, blijven niet onvermeld. Maar hoe je het wendt of keert, sommige zaken maken anno 2003 nog steeds grote indruk. Al in de jaren tien van de vorige eeuw wordt Chaplin met de Keystone-slapstickfilmpjes in drie jaar wereldberoemd en miljonair, laat zijn eigen studio bouwen en krijgt bij de hoge filmbazen volledige artistieke vrijheid. Het is een prestatie die nooit meer is geëvenaard. De documentaire staat natuurlijk ook uitgebreid stil bij Chaplins pionierswerk en zijn aan waanzin grenzende perfectionisme. Met het drama A woman of Paris (1923) maakte Chaplin naam als een zeer vernieuwende regisseur, die de grenzen in acteursregie en camerawerk opzocht en zelfs verlegde. Men noemt hem 'de Kubrick van zijn tijd', hoewel er minstens één groot verschil bestaat: Chaplin filmde alleen met zijn eigen geld. Daarnaast staan zijn zwijgende films nog steeds garant voor ironische en pseudo-filosofische bespiegelingen. Het blijft fascinerend te zien hoe acteur Chaplin als de straatarme zwerver nooit de meisjes krijgt die hij zo begeert, terwijl hij in het echte leven stinkend rijk was en met recht de grootste vrouwenverslinder van Hollywood werd genoemd.

Koud
Met de langzame teloorgang van zijn loopbaan wordt de scheidslijn tussen zijn leven en werk, die soms al moeilijk te ontwaren viel, steeds schimmiger. In Limelight, waarin zijn grote angst voor de vergetelheid centraal staat, levert dat met medewerking van Buster Keaton nog een aangrijpende en tot nadenken stemmende film op. Maar daarna gaat alles bergafwaarts, inclusief zijn gezondheid. Schickel sluit zijn documentaire af met een geslaagd melodramatisch slotakkoord. Home movies uit de jaren zeventig, in kleur, tonen een oude, aftakelende man, die op het gazon met zijn kleinkinderen de trucjes uit zijn hoogtijdagen toont. Schickel snijdt daardoorheen onvergetelijke beelden uit Chaplins zwijgende films. Het is een montage waar je het koud van krijgt, maar het heeft ook iets majestueus: hier ziet men vergankelijkheid én onsterfelijkheid gesymboliseerd in één en dezelfde man.
Wie daarna zin heeft in luchtig vertier, plukt The circus uit de doos. Wie toch al in een melodramatische bui is gooit de geniale tranentrekker City lights in de speler. Voorwaar, een dvd-box die niet alleen Chaplin recht doet, maar vooral veel, heel veel poëzie te bieden heeft.

Mike Lebbing
Te koop op dvd (Warner)

Naar boven