Video & DVD - december 2003, nr 250

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


Swept away
Guy Ritchie
Laat ik maar met de deur in huis vallen: Lina Wertmüllers Travolti da un insolito destino nell'azzuro mare d'agosto/Swept away is een van mijn favoriete Italiaanse films van de jaren zeventig. De film betekende destijds de internationale doorbraak van de regisseuse, een positie die ze met Love and anarchy en haar meesterwerk Seven beauties zou verstevigen. Swept away is een hilarische romantische komedie over de strijd tussen de klassen en de sexen, waarin een communistische zeeman (Giancarlo Giannini) en een arrogante rijkeluisvrouw (Mariangela Melato) op een verlaten eiland in de Middellandse Zee stranden. Ze stoten elkaar af, trekken elkaar aan, worden verliefd. Giannini en Melato acteren dat de stukken eraf vliegen en gaan volledig in elkaar op. Tot zover alles goed: topfilm, cultstatus, op dvd verkrijgbaar. Maar toen kregen Madonna en haar echtgenoot Guy Ritchie het onzalige idee om een remake van Swept away te maken. Ik moet zeggen: ze hebben me niet verrast. Deze nieuwe versie ontbeert alle sprankeling, het magnifieke acteerwerk en de gevatte dialogen van het origineel. Om het geheel nog wat sjeu te geven heeft men de rol van Giancarlo Giannini geschonken aan diens zoon Adriano, die keihard werkt, maar gewoonweg geen schim is van zijn vader. En denkt u nu niet dat het alleen de bewondering voor het origineel is die schrijver dezes zo'n hard oordeel doet vellen. Swept away is zo stoffig en voorspelbaar dat zelfs het Amerikaanse publiek de film volledig links liet liggen, met een immense flop tot gevolg. De grootste ironie is wel dat het beste acteerwerk in deze remake op naam komt van Yorgo Voyagis, die voorheen vooral werkzaam was in Italiaanse horrorfilms. Voor geharde Madonna-fans en andere masochisten bevat deze dvd als bonus audiocommentaar, verwijderde scènes en een documentaire.
Mike Lebbing
Te koop op dvd (Columbia TriStar)


Confidence
James Foley
Confidence is een oplichterfilm, waarin een door Edward Burns gespeelde 'small time crook' een zakenbank vijf miljoen dollar lichter probeert te maken, om zo een schuld bij de plaatselijke onderwereldkoning in te lossen. Dat gegeven is niet bijster origineel, maar bij een genrefilm hoeft dat op zich geen probleem te zijn, mits de makers de conventies van het genre op een interessante wijze manipuleren en de kijker op het verkeerde been zetten zonder dat deze zich na afloop bedrogen voelt. Het voornaamste probleem van Confidence is echter dat het net lijkt alsof scenarist Doug Jung eerst zoveel andere oplichterfilms heeft bekeken dat hij daarna alleen nog maar andermans ideeën kon recyclen. Zo speelt de set-up ongegeneerd leentjebuur bij het klassieke The sting. Een meesteroplichter die door een vasthoudende FBI-agent wordt achtervolgd zagen we nog niet zo lang geleden in
Catch me if you can. En een gangsterbaas die een ondergeschikte meestuurt om een onbekende crew in de gaten te houden, kwam laatstelijk voor in David Mamets Heist. Met de uit 1992 stammende Mamet-verfilming Glengarry Glen Ross kwam regisseur James Foley heel wat beter voor de dag, maar toch heeft ook Confidence zijn kwaliteiten. De visuele stilering is fraai, de plot steekt in elk geval logisch in elkaar en er wordt over de hele linie goed geacteerd: door Burns als de lepe 'confidence man', door Rachel Weisz als een mogelijk fatale vrouw en zeker door Dustin Hoffman, die in relatief gering aantal scènes een onvervalste smeerlap neerzet.
Oene Kummer
Te huur op video en dvd (Dutch FilmWorks)


Fellini dvd-box
Federico Fellini
De Nederlandse Fellini-fans hebben deze maand weinig reden tot klagen. Het overlijden van de maestro tien jaar geleden wordt in het Filmmuseum herdacht met een expositie plus vertoningen van enkele van zijn films en documentaires over zijn werk. En er is een heuse dvd-box, waarin vier van zijn beste films zijn samengebracht: I vitelloni (1953), La strada (1954), Otto e mezzo (1963) en Giulietta degli spiriti (1965). De delen, allen gestoken in fraaie hoesjes waarop de originele affiches prijken, zijn overigens ook los verkrijgbaar. De gebruikte kopiëen zien er, op I vitelloni na (wat krasserig), prachtig uit, wat vooral in het geval van Giulietta degli spiriti moet worden toegejuicht. Fellini's eerste kleurenfilm, voorheen alleen te koop als prijzige Amerikaanse import van Image en Criterion, spettert van het scherm. En het is een van de meest onderschatte films uit zijn oeuvre. De geestelijke verwarring van een volledig aan haar man toegewijde vrouw (Giulietta Masina) die door hem bedrogen wordt, is door Fellini verbeeld in surrealistische en nostalgische passages waarin fotografie en decors van een adembenemend niveau zijn. Qua extra's valt de box ietwat tegen. Iedere dvd bevat een biografie, foto's en een trailer, alleen de schijf van Otto e mezzo bevat een lange documentaire over de alternatieve eindscène, die Fellini na uitbreng van de film vernietigde. Maar verder hoort u mij niet klagen, want dit is heerlijke kost voor de liefhebbers van de Italiaanse film. Kunnen we wellicht een vervolg met I clowns, Amarcord, Casanova en vooral het bloedmooie Le notti di Cabiria tegemoet zien?
Mike Lebbing
Te koop op dvd (Home Screen)

La strada van Fellini.


La mentale
Manuel Boursinhac
Veel hedendaagse Franse films worden gemaakt zonder al te veel dialoog, alsof ze zich willen onderscheiden van de klassieke Franse film waarin, ongeacht het genre, eindeloos oeverloos kon worden geouwehoerd. Het zijn vooral de misdaadfilms die hierdoor een klein, zwijgzaam genre op zich aan het worden zijn en die soms in filmtheaters en vaker via video en dvd aan een bescheiden opmars bezig zijn. Ze draaien meestal om schimmige handeltjes in lege loodsen, waar gehelmde mannen op motoren, vrachtwagens vol contrabande en laffe lefgozers aan te pas komen. La mentale (internationaal door Columbia TriStar opgepikt en gedistribueerd als The code) vormt daarop geen uitzondering. De film vertoont wel wat overeenkomsten met het in Nederland klein uitgebrachte
Nid de guêpes. Dat is ook niet zo wonderlijk als je je realiseert dat het scenario mede werd geschreven door Bibi Naceri, de broer van acteur Samy, die beiden in die film te zien waren en ook nu weer sleutelrollen vertolken. De hoofdrol in dit banlieu-drama is voor Samuel le Bihan (Le pacte des loups). Le mentale (de titel slaat op de erecode van de diverse misdaadmileus) is een a-moralistische misdaadfilm met een sociale twist. Onder 'milieu' wordt niet alleen de gangsterwereld verstaan, maar ook de diverse levenssferen van Algerijnen, Arabieren, zigeuners, Oost-Europeanen in de Franse voorsteden en het feit dat de protagonisten in sociologische zin uit de 'lagere milieus' komen en aan die determinatie moeten zien te ontsnappen. De film is soms vooroordeelbevestigend, wat dan weer bijna romantisch overkomt. Vaker is hij hard en doet dan meer denken aan een film als La haine dan aan de genrefilms die in de school van Luc Besson worden gemaakt.
Dana Linssen
Te huur op video en dvd (Columbia TriStar)

La mentale.


Ju-on (The grudge)
Takashi Shimizu
De 'gunboat diplomacy' waarmee Amerika halverwege de 19e eeuw het gesloten Japan openbrak is tegenwoordig vervangen door een 'money train' uit Hollywood. In navolging van de succesvolle veramerikanisering van
Ringu (The ring, 2002) hebben de studio's zich massaal op de Japanse (horror)film gestort. Ghost House Pictures, het nagelnieuwe genrelabel van Sam Raimi, is bezig met een remake van Ju-on, onder de vertaling The grudge (de vloek of wrok). Regie blijft in handen van Takashi Shimizu, die in Japan al vier versies van het verhaal schreef en regisseerde. De derde versie, Ju-on: The grudge (2002), bereikt nu Nederland. De vloek in kwestie wordt uitgesproken door 'iemand die sterft in razernij' en leeft voort als een dodelijke zwaan-kleef-aan. De gevolgen van de vloek zijn niet geheel duidelijk: soms sterven de slachtoffers, soms worden het dwalende geesten en soms verdwijnen ze simpelweg. De jonge sociaal werkster Rita is het eerste slachtoffer. Als ze op (spook)huisbezoek wordt gestuurd treft ze in een dichtgetapete kledingkast een klein, eng jongetje aan dat schreeuwt als een kat in het nauw. Helaas volgt op dit veelbelovende begin een saaie aaneenrijging van horrorclichés. Vooral op Ringu wordt zwaar geleund: van letterlijke citaten (vervormde gezichten op foto's en beveiligingscamera's) tot de manier waarop personages reageren op naderend onheil (versteend van angst in een hoekje kruipen). Had Ju-on ook maar iets van de ijzingwekkende opbouw van Ringu gekopieerd. De film heeft amper verhaal en de personages worden snel na hun introductie al vervloekt, om weer plaats te maken voor andere, onbekende karakters. De door elkaar gehaspelde chronologie maakt het nog moeilijker om te volgen wie nog leeft of wie, ondood en vervloekt, ergens op een zolder rondscharrelt. Ju-on wil iedere scène scoren, met enge geluiden en betekenisvolle close-ups, maar mist elke sfeer of spanning. In plaats van nagels te bijten haal je je schouders op.
Rik Herder
Te huur op video en dvd (A-Film)


En verder:

Le papillon (Dutch FilmWorks)
Hij blijft een mirakel, die Michel Serrault. Al vijftig jaar in het vak en nog steeds pakt hij een paar films per jaar mee. Het valt de aimabele acteur aan te zien dat zijn 75 jaren beginnen te tellen, maar dat vergroot juist de zeggingskracht van dit sympathieke filmpje, waarin hij met zijn negenjarige buurmeisje (een heel knap spelende Claire Bouanichi) de bergen in trekt voor de zoektocht naar een vlinder en ze een bijzondere vriendschap opbouwen. Philippe Muyl regisseerde zonder al te veel opsmuk, en dat maakt deze prima familiefilm tot een oase van rust. (Mike Lebbing)
(Te huur op video en dvd)

Indiana Jones Box (Paramount)
Terwijl Steven Spielberg druk doende is met de voorbereidingen van de vierde Indiana Jones-film, verschijnen de eerste drie films rond de avontuurlijke archeoloog in een dvd-box. Het bonusmateriaal staat op een vierde schijf en behelst een doorwrochte twee uur durende documentaire plus een viertal korte 'featurettes'. (Roel Haanen)
(Te koop op dvd)

Le pacte du silence (Columbia)
De literaire thriller 'Sacred and profane' van de Britse schrijver Marcelle Bernstein was de blauwdruk voor deze ongeloofwaardige, ietwat potsierlijke romantische thriller met Gérard Depardieu als twijfelende priester die verwikkeld raakt in een mysterieuze zaak rond een zieke non en haar voor kindermoord veroordeelde tweelingzus. (Roel Haanen)
(Te huur op video en dvd)

El corazon del guerrero (A-Film)
El corazon del guerrero won op het Amsterdamse Festival van de Fantastische Film in 2001 de publieksprijs. Nu is deze hoogst originele en wonderlijke mix van Lord of the rings-achtige fantasie, politieke thriller en puberleed eindelijk in Nederland op dvd verschenen. De videoversie kent alleen de belabberde Engelse nasynchronisatie, dus deze digitale schijf heeft een streepje voor. U krijg er ook nog een aardige 'making of' bij, die ook stond op de Spaanse dvd, die overigens verder was uitgerust met (niet ondertiteld) audiocommentaar van regisseur Daniel Monzón. (Roel Haanen)
(Te koop op dvd)

24 hour party people (De Filmfreak)
Wie dit geestige en enerverende verslag van de opkomst en ondergang van het Factory-muzieklabel in Manchester zonder veel toeters en bellen in huis wil halen moet vooral de Nederlandse versie kopen. Als extra zijn de commentaarsporen aardig, vooral die van platenbaas Tony Wilson zelf. Toch komt de liefhebber beter aan zijn trekken met de in januari al verschenen dubbeldvd, die net iets completer uitpakt met onder meer 24 verwijderde scènes en een meer dan aardig portret van regisseur Michael Winterbottom, misschien wel de interessantse Europese filmmaker van dit moment. (Fritz de Jong)
(Te koop op dvd)

Meisje (A-Film) en Magonia (Moskwood)
De dvd van Dorothée van den Berghe's charmante speelfilmdebuut Meisje bevat een meerwaarde in de vorm van BXL Minuit, een uit 1998 stammende korte film (15 min.), die bewijst dat de regisseur ook toen al over een goed ontwikkeld observatievermogen beschikte. De dvd van Magonia van Ineke Smits moet het niet hebben van de weinig bijzondere setopnamen (7 min.), maar van het wrang melancholieke De wolkenfabriek (1996, 25 min.). Dit was het eerste verhaal uit de bundel 'Magonische verhalen' die door Smits en schrijver Arthur Japin werd verfilmd. Daaruit ontstond het plan een aantal van die verhalen in één lange speelfilm samen te brengen. (Oene Kummer)
(Te koop op dvd)

Naar boven