Verwacht - februari 2004, nr 252


School of rock
Richard Linklater brak in 1991 door met het grungy
Slacker, maar ondanks indringende pogingen om de generaties X en Nix aan te spreken met sterke films als Dazed and confused en Before sunrise bleef het grote publiekssucces uit. Met de lichtverteerbare komedie School of rock laat Linklater voor het eerst eens echt de bioscoopkassa's rinkelen, al zou je kunnen beargumenteren dat het voor nul geld gedraaide kamerdrama Tape met een wereldwijde opbrengst van een half miljoen dollar evengoed een financieel succes was. De neiging om School of rock weg te zetten als Linklaters sell-out is groot. Hoewel de film zich in de dialogen nog wel enkele dwarse statements en stekeligheden veroorlooft, lijkt Linklater door de knieën te zijn gegaan voor de commercie, door een scenario te verfilmen dat geheel conform de eisen van Hollywood de zaken lekker schematisch voorstelt. Dat is des te teleurstellender als je bedenkt dat schrijver Mike White eerder tekende voor de tegendraadse tragikomedies Chuck & buck en The good girl, waarin de Amerikaanse Droom kritisch belicht werd. In het beduidend voorspelbaarder opgezette School of rock komt een door Jack Black gespeelde klaploper door een misverstand voor de klas te staan op een door kakmadam Joan Cusack bestierd rijkeluisschooltje. De overjarige hardrocker brengt de brave kindertjes de basisbeginselen van de rock 'n' roll bij, en leert ze en passant voor zichzelf op te komen en te denken. Black borduurt voort op zijn imago van de jongen met de grote bek en het kleine hartje, zoals we hem leerden kennen in High fidelity en de wat al te opzichtig naar een cultstatus hengelende tv-serie Tenacious D. Toch valt te hopen dat zelfs de grootste Black-adept op enig moment een beetje kriegel wordt van de suggestie dat de rock 'n' roll-revolutie zich zou moeten voltrekken door het bestuderen van de belegen recht-op-en-neer-muziek van AC/DC, Kiss en Deep Purple. Zelfs de akelig keurige Teleac-cursus Rock school uit de jaren tachtig had bij tijd en wijle frissere ideeën over hoe een bandje hoort te klinken. Het treurigst is nog wel dat een film die pretendeert te gaan over rock en rebellie zich zo keurig aan de regeltjes van het filmbedrijf en de in de soundtrack participerende platenindustrie conformeert. Had ik het woord sell-out al laten vallen? (Te zien vanaf 12 februari)
Fritz de Jong

In welk hokje hoort Zappa?


Mambo Italiano viel te verwachten na het enorme succes van My big fat Greek wedding. In navolging van de perikelen rond een Griekse oude vrijster laat de Canadese filmmaker Émile Gaudreault in zijn romantische komedie traditie en moderniteit botsen in een Italiaans immigrantenmilieu. Een karikaturale, door beroepsitaliaan Paul Sorvino aangevoerde famiglia gaat door het lint als een van de zoons des huizes een al net zo clichématige homo blijkt te zijn. (Te zien vanaf 29 januari)


Welcome to the jungle bevat een cameo van Arnold Schwarzenegger, die het actieheldenstokje doorgeeft aan Dwayne Johnson, alias The Rock. Wat deze voormalige worstelkoning voor heeft op zijn oliedomme concurrent Vin Diesel is gevoel voor zelfspot. In het nadeel van De Rots werkt het feit dat Welcome to the jungle drie maanden na de release nog niet half uit de kosten is, terwijl zijn speelfilmdebuut The scorpion king ook al flopte. Toch valt de tweede regisseursklus van Peter Berg (Very bad things) als actiefilm met een exotisch tintje uitstekend te pruimen. In het oerwoud van de Amazone kruist The Rock als premiejager het pad van eeuwige slechterik Christopher Walken, komische sidekick Seann William Scott en sportieve chick Rosario Dwason. (Te zien vanaf 29 januari)


Michel Vaillant scheurt in snelle bolides rond op het circuit van Le Mans, in een gladde verfilming van de Belgische stripverhalen over een familie autocoureurs. De Franse regisseur Louis-Pascal Couvelaire kon bij het ensceneren van de luidruchtige autoraces leunen op een scenario van actiespecialist Luc Besson. Het aan verschillende albums van Jean en Philippe Graton ontleende verhaal draait om de vraag of de Vaillants, ondanks sabotage door gemene tegenstanders als winnaar de finish zullen halen. (Te zien vanaf 5 februari)

Gesponsorde Michel Vaillant in de startblokken.


Ma femme est une actrice, en dat gegeven bezorgt debuterend regisseur annex hoofdrolspeler Yvan Attal slapeloze nachten in deze Franse tragikomedie. Charlotte Gainsbourg, die ook in het echte leven getrouwd is met Attal, moet in Londen liefdesscènes spelen met de mysterieuze Britse filmster Terence Stamp, waarop de echtgenoot in ziekelijke jaloezie ontsteekt. (Te zien vanaf 5 februari)


Brother Bear gaat er vanuit dat de filmoperateur van dienst een beetje oplet, want tijdens deze pastorale tekenfilm uit de Disneystal veranderen de schermafmetingen van de gangbare beeldratio 1,85:1 zomaar in het extra brede 2,35:1. De als regisseurs debuterende Aaron Blaise en Robert Walker laten hun kadreringstruc samenvallen met de metamorfose van een jonge indiaan in een beer, die de Amerikaanse wildernis moet delen met adelaars, wolven en babbelende elanden. (Te zien vanaf 12 februari)


Feestje! markeert de tweede samenwerking tussen regisseur Ruud van Hemert en Antonie Kamerling, hoewel die twee tijdens de opnamen van Ik ook van jou toch behoorlijk in onmin leefden. Kamerling speelt in deze zedenkomedie een principiële vrijgezel, die moeilijk kan verkroppen dat zijn even losbollige boezemvriend Beau van Erven Dorens plotseling kiest voor een huwelijk met Chantal Janzen. Wellicht dat de als filmactrice debuterende televisiepresentatrice Daphne Bunskoek de blonde ster op andere gedachten kan brengen. (Te zien vanaf 12 februari)


Something's gotta give voert Jack Nicholson en Diane Keaton op als een oude bok, respectievelijk geit, die hun ogen laten vallen op groene blaadjes Amanda Peet en Keanu Reeves. De in luchtige komedies als Baby boom en What women want gespecialiseerde Nancy Meyers brengt het relationele gehannes van de hoofrolspelers vlotjes in beeld, terwijl Frances McDormand het gehannes gadeslaat als een personage met de perfect bij de actrice passende naam Aunt Zoe. Wie zou McDormand nou niet als tante willen hebben? (Te zien vanaf 5 februari)

Bok zoekt geit in Something's gotta give.


Cabin fever speelt in op de alomtegenwoordige angst voor dodelijke virussen, door een vijftal zorgvuldig geselecteerde griezelfilmslachtoffers in een afgelegen boshut bloot te stellen aan een vleesetend micro-organisme. Regisseur Eli Roth knipoogt veelvuldig naar klassiekers uit het slashergenre, en doet zelf ook een forse duit in het zakje door kwistig in het rond te strooien met bloed, lichaamsdelen en braaksel. (Te zien vanaf 12 feburari)


Stuck on you koppelt Matt Damon en Greg Kinnear op de meest letterlijke manier aan elkaar, als een Siamese tweeling met twee compleet verschillende persoonlijkheden. Na stupiditeit (Dumb and dumber), schizofrenie (Me, myself and Irene) en overgewicht (Shallow Hal) maken de al net zo onafscheidelijke gebroeders Bobby en Peter Farrelly zich opnieuw politiek incorrect vrolijk over de consequenties van een bizarre handicap. Het leeuwendeel van de grappen vloeit voort uit de pogingen van acteur Kinnear om het te maken in Hollywood, waarbij hij zijn cameraschuwe broer Damon op sleeptouw moet nemen. Cher, Meryl Streep en de in cameorolletjes onvermijdelijke Jay Leno spelen min of meer zichzelf. (Te zien vanaf 19 februari)


Peter Pan lijkt in de ambitieuze verfilming door P.J. Hogan eerder op het halfnaakte natuurmens Christopher Atkins in The blue lagoon, dan op het door Disney gepopulariseerde baasje met zijn parmantig groene pakje. Zo seksloos (en rolbevestigend) als de eeuwig jeugdige Peter Pan en bakvis Wendy Darling met elkaar omgingen in de animatieklassieker uit 1953, zo sensueel gaat het er aan toe in deze door acteurs van vlees en bloed bevolkte versie van J.M Barries geliefde jeugdroman. Puriteinse Amerikaanse critici waren er als de kippen bij om hun toch al in opperste staat van paraatheid verkerende langenoten te waarschuwen voor de mogelijke negatieve gevolgen voor de tere kinderziel. Mede daardoor zagen vele families rond de kerstdagen af van een kennismaking met de voor zijn rol van Kapitein Haak geknipte Jason Isaacs. De sukkels, die zich nu probeerden te vermaken met het onbegrijpelijk succesvolle flauwiteitenkabinet Elf, moesten het ook stellen zonder Française Ludvine Sagnier, die de rol van het vele malen charmantere elfje Tinkerbell voor haar rekening neemt. Nu de peperdure productie is uitgedraaid op een financieel fiasco lijkt de kans klein dat de Australische regisseur van Muriel's wedding en My best friend's wedding zich in de toekomst nog eens kan storten op de huwelijksperikelen van Wendy en Peter. (Te zien vanaf 19 februari)


Suske en Wiske: De duistere diamant kwam in in 1958 uit als het 34e stripalbum van Willy Vandersteen, en verschijnt nu in de bioscopen als het eerste bioscoopavontuur van de populaire Vlaamse stripfiguren Suske, Wiske, Lambik en Tante Sidonia. En laten we Professor Barabas niet vergeten, die de helden met zijn tijdmachine terugflitst naar de middeleeuwen, en zodoende regisseur Rudi van den Bossche een excuus verschaft om zich uit te leven met trucages. Thekla Reuten en Rik Launspach nemen in deze Belgisch-Nederlandse coproductie dragende bijrollen voor hun rekening, terwijl de hoofdpersonen worden vertolkt door Vlamingen, en Tante Sidonia door een vent. (Te zien vanaf 19 februari)

Suske en Wiske.


Seabiscuit galoppeerde in de Amerikaanse Depressiejaren kansloos rond op de renbaan, totdat hij werd gekocht door een man die onvoorwaardelijk in de kwaliteiten van het paard geloofde. Deze typisch Amerikaanse geschiedenis 'van knol tot paradepaardje' werd in 1949 al eens verfilmd in het Shirley Temple-vehikel The story of Seabiscuit. Een halve eeuw later doet Pleasantville-regisseur Gary Ross het nog eens over, en zien Tobey Maguire, Jeff Bridges en Chris Cooper er op toe dat Seabiscuit het tot Paard Van Het Jaar schopt. (Te zien vanaf 19 februari)

Fritz de Jong

Naar boven