Video & DVD - februari 2004, nr 252

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


Disco Pigs
Kirsten Sheridan
Kirsten Sheridan is een van de twee dochters van de Ierse regisseur Jim Sheridan die een scenario-credit krijgt op de titelrol van
In America. Maakt dat dat we nu anders kijken naar haar speelfilmdebuut Disco pigs uit 2001? Het helpt in ieder geval om te weten wat er van het meisje-met-de-filmcamera uit In America geworden is. Ze is haar gevoel voor beeld en ongerijmdheden niet verloren, al bedacht ze die niet helemaal zelf. Zo baseerde ze haar eerste lange speelfilm op een culttoneelstuk van Edna Walsh. De film is niet zozeer disco, als wel punk, vooral in zijn staccato collage van allerlei filmische middelen en bijzonder taalgebruik. En hij heeft de energie van alle debuutfilms die gaan over waar debuutfilms over moeten gaan: het moeilijke opgroeien. Runt (Elaine Cassidy) en Pig (Cilian Murphy), de hoofdpersonen, zijn twee gevoelige, onaangepaste 'rebels without a cause', een één-zielige tweeling. Het buurmeisje en de buurjongen zijn op dezelfde dag, op dezelfde seconde zelfs, geboren en hun levens worden alleen gescheiden door de bordkartonnen muren van hun ouderlijke huisjes in een arbeiderswijk in Cork. Disco pigs doet nog het meeste denken aan Heavenly creatures in de manier waarop hij een al te hechte pubervriendschap laat ontsporen. Terwijl Runt hooguit een beetje onaangepast lijkt, schuurt Pig, hoe meer de twee uit elkaar worden gehouden door bezorgde of bekrompen volwassenen, tegen het psychotische aan. Hun voor de hand liggende tragische einde ligt in het mythische begin besloten. Toch laat de film wel degelijk ruimte voor vragen over opvoeding en adolescentie, en daarmee voor ontroering. Tragisch is soms simpelweg echt, onontkoombaar tragisch.
Dana Linssen
Vanaf heden te huur op video en dvd (A-Film)


Hollywood homicide
Ron Shelton
In het vorig jaar uitgebrachte
Dark blue speelde Kurt Russell een ijzersterke rol als corrupte politieman. De film had kunnen lijden onder de slecht uitgewerkte intrige, maar regisseur Ron Shelton (Bull Durham, White men can't jump) vestigde alle aandacht op het personage van Russell en maakte de intrige daaraan ondergeschikt. Een 'character driven' film, noemen de Amerikanen dat. Hoewel een gedreven protagonist met invoelbare problemen een kenmerk van fictie in het algemeen zou moeten zijn, is dat in publieksfilms uit Hollywood, met hun mechanische plotwendingen en sjabloonpersonages, blijkbaar zo'n zeldzaamheid dat er voor de films die wel nog over mensen van vlees en bloed gaan een soort keurmerk verzonnen is: de 'character driven' Hollywoodfilm. Bij zijn nieuwste, de actiekomedie Hollywood homicide, heeft Shelton wederom veel aandacht voor de persoonlijke besognes van zijn hoofdpersonages, een rechercheduo dat volgens beproefd recept bestaat uit een veteraan (Harrison Ford) en een groentje (Josh Hartnett). De moordaanslag op een rapgroep die ze trachten op te lossen is bijzaak. Uit het gegeven dat beide rechercheurs een carrière buiten de politie ambiëren - Ford is parttime makelaar, Hartnett beunt als yoga-instructeur maar wil acteur worden - weet Shelton nog wat aardige grappen te halen, maar de romantische verwikkelingen en de subplot rond de moord op Hartnetts vader doen geforceerd aan. Dat Hollywood homicide in de VS flopte en ondanks de grote namen op de titelrol in Nederland niet eens in de bioscoop werd uitgebracht, doet vermoeden dat we met een totale mislukking te maken hebben. Zo erg is het nou ook weer niet. Maar het zure is dat Shelton geprobeerd heeft een 'character driven' actiekomedie te maken en uiteindelijk een film aflevert die op beide fronten tekort schiet: de personages zijn net zo plat als in vergelijkbare films, maar hun beslommeringen halen ondertussen wel de vaart uit de film.
Roel Haanen
Te huur en te koop op video en dvd (Columbia)

Harrison Ford.


The reckoning
Paul McGuigan
De Schotse regisseur Paul McGuigan kreeg eind jaren negentig zijn kans, nadat collega's als Danny Boyle en Guy Ritchie de Britse filmwereld hadden wakker geschud. Hoewel McGuigans op de korte verhalen van Irvine Welsh gebaseerde debuutfilm
The acid house (1998) het niet haalde bij Boyle's Trainspotting, kreeg hij wel goede recensies voor het harde misdaaddrama Gangster No. 1 (2000). Daarna maakte hij The reckoning (2001), dat tot nu toe niet in Groot-Brittannië werd uitgebracht, in diverse landen al op dvd verscheen en toch binnenkort een Amerikaanse bioscooprelease krijgt. Het goede nieuws is dat Mc Guigans verfilming van Barry Unsworths voor de Booker Prize genomineerde roman 'Morality play' zich moeilijk in een hokje laat stoppen. Het is een middeleeuws moordmysterie met morele en religieuze trekjes, maar ook een film over de rol van het theater in een veranderende wereld en over acteren als hulpmiddel bij het zoeken naar de waarheid. Zoals bij meer boekverfilmingen dringt het idee zich echter op dat de film slechts aanstipt wat de roman tot in detail kan uitwerken. Niettemin speelt Paul Bettany (Master and commander) een sterke rol als een op de vlucht geslagen priester, die zich bij een rondreizend toneelgezelschap aansluit. Als de acteurs op een geheimzinnige moordzaak stuiten, verwerken ze de misdaad in hun nieuwe toneelstuk, om zo tot de oplossing van het raadsel te komen. Als geheel is The reckoning echter te onevenwichtig om de aandacht continu vast te houden. Bovendien mist de film de beklemmende sfeer die Jean-Jacques Annauds The name of the rose tot een echte nagelbijter maakte.
Oene Kummer
Te koop op dvd (A-Film)


A Chinese ghost story/A Chinese ghost story: The Tsui hark Animation
Ching Siu-Tung (filmversie)
Andrew Chan (animatieversie)
John Woo gaf met zijn 'heroic bloodshed'-films de Hongkongse filmindustrie in de jaren tachtig een enorme impuls, maar de grote vernieuwer achter de schermen was Tsui Hark. Met de kannibalenkomedie We are going to eat you (1978) en het curieuze misdaaddrama Don't play with fire (1979) schudde hij het door matige kung fu-films overwoekerde Hong Kong al wakker, maar met Zu warriors of the magic mountain (1983) legde hij de basis voor een nieuw soort cinema. De gierende, met special effects volgepropte kruisbestuiving van martial-arts en spookfilm was helaas voor een groot publiek te experimenteel en daardoor niet erg succesvol. Vier jaar later bleek
A Chinese ghost story, onder de vleugels van producent Tsui Hark geregisseerd door Ching Siu-Tung, wel een kaskraker die wereldwijd lof oogstte door de gedurfde combinatie van romantiek, spookverhaal en vechtkunst. Anno 2004 is het bekijken van dit meesterstukje op dvd nog steeds een genot. De bizarre avonturen van sukkel Leslie Cheung, die smoorverliefd wordt op geestverschijning Joey Wong, boeien nog steeds en bezorgen de voor dit soort cinema vatbare kijkers een prima humeur. Dat de hier uitgebrachte schijf met de aanprijzing 'special collector's edition' als extra alleen een trailer bevat, wekt wel enige verbazing. De door Andrew Chan geregisseerde animatieversie uit 1997 ontstond eveneens onder supervisie van Tsui Hark. Deze film is wat meer op de kleintjes toegesneden, maar bevat ook wat leuke anachronismen zoals het gebruik van mobieltjes en SF-achtige voertuigen. De animatie is fraai, met als hoogtepunt een enge kermis die zo uit Ray Bradbury's klassieke fantasyroman 'Something wicked this way comes' lijkt te zijn overgewaaid. Jammer alleen dat de uitvoering van het rapnummer, in de filmversie een onbetwist hoogtepunt, hier te wensen overlaat.
Mike Lebbing
Te koop op dvd (A Chinese ghost story: World wide cinema/A Chinese ghost story: The Tsui Hark animation: RenT)


En verder:

Salò o le 120 giornate di Soloma (Paradiso Home Entertainment)
Op de dvd van Pasolini's laatste film is als voornaamste extra een documentaire opgenomen, getiteld Salò: past and present. De eerste vijftien minuten bevatten archiefbeelden van de opnames en een interview met Pasolini, waarin hij uitlegt wat hij met zijn schandaalfilm beoogde. Het tweede kwartier bevat recente interviews met betrokkenen, waarbij actrice Hélène Surgère met zichtbare emotie het politieke klimaat van 1975 schetst en omschrijft hoe de film met name in Italië op grote weerstand stuitte. Hoewel Surgère's overtuiging dat Salò tegenwoordig ook bekeken kan worden als een statement over 'de dictatuur van het consumentisme' niet eens zo vergezocht is, moet toch ook geconstateerd worden dat de film ook niet meer als een mokerslag aankomt nu expliciete seks en misselijkmakend geweld in filmhuizen aan de orde van de dag zijn. In dat opzicht is het aardig dat de samenstellers van deze dvd de meningen over Salò peilden bij vier hedendaagse filmmakers die zelf de controverse niet schuwen. In de 18 minuten durende docu Salò's children vertellen Bertrand Bonello, Gaspar Noé, Catherine Breillat en Claire Denis over de impact die de film op hen had. (Roel Haanen)
(Te koop op dvd)

Salò o le 120 giornate di Soloma.

The opportunists (Dutch FilmWorks)
De grote troef van deze kleine misdaadfilm, over een oude meesterkraker die overgehaald wordt nog één klus te doen, is een mooie hoofdrol van Christopher Walken, die nu eens niet terugvalt op zijn bekende tics en trucs, maar op ingetogen wijze een personage van vlees en bloed speelt. (Mike Lebbing)
(Te huur op video en dvd)

25th hour (Buena Vista)
Met 'De evolutie van een Amerikaanse filmmaker' wordt in het bonusmenu van Spike Lee's meest recente film een carrièreoverzicht beloofd, maar de 20 minuten durende featurette behandelt slechts de helft van Lee's filmografie en verzandt uiteindelijk in promotioneel gebabbel over 25th hour. Jammer, want met name Martin Scorsese en Sidney Lumet hebben vast meer interessante dingen te zeggen over Lee's films. Nu blijft hun commentaar steken in soundbites. Lee zelf is te horen op het audiocommentaar, evenals schrijver David Nebioff. (Roel Haanen)
(Te huur op video)

Cidade de Deus (Paradiso)
De dvd van dit bejubelde Braziliaanse misdaadepos bevat een uitgebreide making-of van bijna een uur, een korte film, een videoclip, verwijderde scènes en een animatiefilmpje waarin het uitblijven van erkenning bij de Oscars aan de kaak wordt gesteld. Dat laatste is waarschijnlijk erg grappig, maar helaas is het filmpje niet ondertiteld. Het enige schoonheidsfoutje op een verder uitstekende dvd. (Roel Haanen)
(Te koop op dvd)

City of God.

The king of comedy (Fox)
Martin Scorsese's briljante, inktzwarte komedie met tegendraadse rol van Robert de Niro bleek een van zijn grootste commerciële flops. In de 18 minuten durende featurette spreken Scorsese en actrice Sandra Bernhard over 'het einde van een periode'. Dat klopt; The king of comedy werd in 1983 gemaakt, maar hoort thuis in de jaren zeventig, waarin Amerikaanse publieksfilms nog ongemakkelijk mochten zijn en nog iets te zeggen hadden ook. (Roel Haanen)
(Te koop op dvd)

King of comedy.

Naar boven