Video & DVD - april 2004, nr 254

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


Buffalo soldiers
Gregor Jordan
'Soldiers with nothing to kill but time', dat zijn de Amerikaanse militairen van het in Duitsland gestationeerde 318e bevoorradingsbataljon. Het is 1989, het verkalkte 'Evil Empire' staat op instorten en de grootste vijand van de soldaten is de verveling. Aanvoerder in hun strijd tegen de saaiheid is bataljon-secretaris Ray Elwood (een heerlijk ontspannen acterende Joaquin Phoenix). Zijn belangrijkste wapens: zwendel en drugs. Hij verhandelt alles wat los en vast zit, van schoonmaakmiddelen tot raketten, en met de door hem gekookte heroïne spuiten zelfs tankbestuurders zich naar een betere wereld (hun tank ondertussen op een benzinestation parkerend). Met veel vaart en inktzwarte humor vertelt de amorele maar sympathieke Ray Elwood over de anarchistische chaos op de basis, waar de soldaten zo dom zijn dat ze niet weten waar de Berlijnse Muur staat. Alles verandert als een nieuwe top-Sergeant (Scott Glenn) orde op zaken komt stellen. IJzervreter Tops ("Vietnam was fantástisch!") en Ray beginnen hun eigen, ijskoude oorlog: om pa te stangen gaat Ray met zijn dochter Robyn (Anna Paquin), Tops gebruikt Ray's blinkende Mercedes voor schietoefeningen. Naarmate hun hanenstrijd verhardt, verliest Buffalo soldiers zijn zwart-vrolijke, anarchistische swung. De aandacht verschuift van het gesjoemel op de basis naar de relatieperikelen van Ray en Robyn en een gedoemde wapendeal met de maffia. Zo maakt de brutale aanval op het Amerikaanse leger, voortbouwend op de traditie van zulke roemruchte films als M*A*S*H en
Three kings, helaas plaats voor meer standaard drama- en thrillerwerk. Buffalo soldiers, geregisseerd door Australiër Gregor Jordan (Ned Kelly) en geproduceerd met Duits geld, ging twee dagen voor 11 september 2001 in première, en bleef net als The quiet American lang liggen op de planken van de angsthazige distributeur Miramax. Buffalo soldiers mag dan niet helemaal geslaagd zijn, een film die zo brutaal en soms zo swingend tegen de schenen van het hysterisch patriottistische Amerika schopt moet worden geprezen.
Rik Herder
Te huur op video en dvd (Paradiso)

Buffalo soldiers.


Imagining Argentina
Christopher Hampton
Tijdens zijn première vorig jaar op het Filmfestival Venetië werd Imagining Argentina door de aanwezige pers ontvangen als 'een van de slechtste films in de geschiedenis van het Lido', zoals Variety later optekende. Er is ook iets raars aan de hand met de film die regisseur Christopher Hampton maakte naar het eerste deel van de magisch-realistische trilogie over de Argentijnse geschiedenis van Lawrence Thornton. Ik heb het boek niet gelezen, maar kan me heel goed voorstellen dat wat op papier wél werkt, toch tot dit filmische gedrocht heeft geleid. Antonio Banderas speelt een Argentijnse toneelschrijver en helderziende die eind jaren zeventig een toneelgezelschap in Buenos Aires runt, dat al snel een verzamelplaats voor de plaatselijke intelligentsia in hun strijd tegen de militaire junta wordt. Zijn helderziendheid helpt andere 'desaparecidos' op te sporen. Als zijn echtgenote, de kritische journaliste Emma Thompson, verdwijnt ontdekt hij dat zijn 'gave' het bij zijn geliefde laat afweten, met uitzondering van enkele zeer gruwelijke visioenen. De combinatie van fantasie en een van de meest inhumane episodes uit de moderne geschiedenis, komt in Imagining Argentina zeer ongepast over. Vooral omdat droomachtige beelden van uilen, flamingo's en andere exotische vogels dezelfde status krijgen als martelingen en verkrachtingen. Typisch een voorbeeld van hoe een symbool de werkelijkheid kan devalueren. Emma Thompson werkte eerder met Hampton samen in bijvoorbeeld
Carrington, en de regisseur was twee jaar geleden ook verantwoordelijk voor het scenario van The quiet American. Voldoende credits dus om hem haar vertrouwen te geven. Het pakte anders uit, in weerwil van cast en crew, die getuige de rust en de ernst van de film het project heel serieus hebben genomen.
Dana Linssen
Te huur op video en dvd (Dutch FilmWorks)


4 X Peter Weir
Peter Weir
Peter Weir brak met zijn Hollywooddebuut Witness (1985) meteen door in het Beloofde Land. Sindsdien maakt hij er met ruime tussenpozen films, zoals onlangs
Master and commander. Zonder zijn Amerikaanse films tekort te doen moet men constateren dat het werk dat hij in zijn vaderland maakte een stuk eigenzinniger en spiritueler is. Vier van die zeer diverse films zijn nu op dvd uitgebracht. Weirs debuut The cars that ate Paris (1974) is een horrorkomedie waarin de bevolking van het Australische dorpje Paris voorbijreizende automobilisten laat verongelukken en medische experimenten op de overlevenden uitvoert. De curieuze maar bij tijden hilarische film valt op de dvd in een haarscherpe Panavision-print te bewonderen. Picnic at hanging rock (1975) is van een heel ander kaliber. De dromerige film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal: tijdens het uitstapje van een meisjesschool op Valentijnsdag in 1900 verdwenen vier meisjes en een lerares spoorloos toen ze een rots gingen beklimmen. Weir giet het seksuele ontwaken van de tienermeisjes in een verontrustend en enigmatisch verhaal, dat veel kijkers in verwarring achterliet. Hoe dan ook, de overwegend in diffuus licht en met soft focus geschoten film ziet er op de schijf verrassend goed uit, en in tegenstelling tot Kill Bill zijn George Zhamfirs panfluittonen hier allerminst misplaatst. Advocaat Richard Chamberlain verdedigt in The last wave (1977) een paar Aboriginals die van een rituele moord worden verdacht. Langzaam raakt hij ervan overtuigd dat hun voorspelling van de Apocalyps geenszins denkbeeldig is. Deze subtiele nagelbijter met fantasy-tintjes toont Weir in topvorm, de sfeer is beklemmender dan in menige horrorfilm en de ontknoping onvergetelijk. Het buitenbeentje van dit viertal is het voor tv gemaakte The plumber (1979). Dit is grotestadshorror waarin een vrouw wordt geterroriseerd door een loodgieter, die haar badkamer op krankzinnige wijze verbouwt, maar tevens haar eigen bovenkamer helemaal op zijn kop zet. De vier films zijn allen in het originele beeldformaat te zien, maar bevatten als extra slechts een trailer. Een verhelderend audiocommentaar met de publiciteitsschuwe Weir was bijzonder welkom geweest.
Mike Lebbing
Te koop en te huur op dvd (A-Film)

The last wave.


Petites coupures
Pascal Bonitzer
Parijzenaar Bruno (Daniel Auteuil) bevindt zich in een hemeltergende midlifecrisis. Hij verkloot alles wat op zijn pad komt, flirt opzichtig met elke vrouw en jaagt mensen op de kast vanwege zijn communistische overtuiging. Tot zover is Petites coupures een typisch Franse relatiekomedie. Wanneer Bruno een brief moet bezorgen raakt hij hoog in de bergen rond Grenoble verdwaald. Hij vindt uiteindelijk het adres, een statige villa, waarin zich een merkwaardig gezelschap bevindt. Hier neemt de film een interessante wending. Bruno laat zich meevoeren in een stroom van curieuze gebeurtenissen waarin Béatrice (Kristin Scott Thomas) de hand heeft. Deze dame is zowel de betovering als de neurotische draaikonterij zelve, waardoor Bruno steeds verder van huis raakt. Pasacal Bonitzers indrukwekkende achtergrond als scenarist - hij schreef de scenario's voor onder andere La belle noiseuse en
Va savoir - lijkt in zijn voordeel te hebben gewerkt. Hij is de kijker telkens een stapje voor in deze prikkelende zedenschets, waarvan de droogkomische passages en het gevoel van vervreemding sterk aan Juan Buñuel doen denken. Mede dankzij het hoge tempo toont Bonitzer bedrieglijk terloops aan dat de menselijke soort een ongelooflijk talent bezit telkens weer de verkeerde keuzes te maken. In zo'n type film is het altijd weer fijn Daniel Auteuil aan te treffen, maar ditmaal wordt hij toch echt faliekant van het scherm gespeeld door een verbluffende Kirstin Scott Thomas. Minder vrolijk stemt een van de laatste rollen van de duidelijk met overgewicht worstelende Jean Yanne, die in zijn laatste scène zowaar een pistool tegen zijn slaap zet. De vorig jaar overleden Yanne maakte naam als popmuzikant, regisseur en satiricus, maar werd vooral beroemd door enkele briljante rollen zoals in Claude Chabrols Le boucher en Jean-Luc Godards Weekend.
Mike Lebbing
Te huur en te koop op video en dvd (Paradiso Home Entertainment)


Spun
Jonas Åkerlund
Spun is het speelfilmdebuut van de Zweedse regisseur Jonas Åkerlund, die naam maakte met zijn video's voor onder andere Madonna ('Ray of light') en The Prodigy ('Smack my bitch up'). Net als genoemde clips wordt ook Spun gedomineerd door een montage met extreem veel cuts (gemiddeld één per seconde). Op die manier probeert Åkerlund de kijker hetzelfde onrustige gevoel te bezorgen als zijn personages, die vrijwel allemaal aan speed zijn verslaafd. Het is een modieus trucje dat snel kan gaan vervelen, zeker als de gewild hippe vorm de emotionele inhoud van een indringende film als
Requiem for a dream ontbeert. Maar Åkerlund heeft zich ook laten inspireren door Trainspotting, de zieke humor van John Waters en de vervreemdende blik op 'white trash' Amerika van Harmony Korine. Op die manier ontstaat een bizarre komedie, die draait om de avonturen van de aan liefdesverdriet lijdende Ross (Jason Schwartzman) en de vreemde vogels (gespeeld door onder andere Mickey Rourke, John Leguizamo en Brittany Murphy) die hij op zijn doelloze weg door de drugsscene tegenkomt. Dat de personages op stripfiguren lijken is niet zo vreemd, aangezien de storyboards bestonden uit een speciaal voor de film geschreven stripverhaal van duizend pagina's, gebaseerd op de eigen drugservaringen van coscenarist Will De Los Santos. Iets daarvan zie je terug in de geanimeerde tussenstukjes die de meestal hitsige dagdromen van Ross uitbeelden. Of Akerlund meer in zijn mars heeft dan visuele flair en een apart gevoel voor humor zal een volgende film moeten uitwijzen, maar Spun is opvallend genoeg om hem het voordeel van de twijfel te gunnen.
Oene Kummer
Te huur op video en dvd (Paradiso Home Entertainment)


En verder:

The good thief (Dutch FilmWorks)
Aan productiviteit geen gebrek, maar de laatste goede film die Neil Jordan maakte, was The butcher boy (1997). Het is een beetje vallen en opstaan met de Ierse regisseur. The good thief (2002), een remake van Jean-Pierre Melville's misdaadklassieker Bob le flambeur (1955), maakt gelukkig weer veel goed. Het is een verleidelijke genrefilm, swingend en sexy, met het drankzuchtige wrak Nick Nolte als grote troef. Fantastisch zoals hij een moderne 'Bob, de gokker' neerzet, met zijn verschroeide stem en zijn uitgeleefde lichaam dat zwaar en energiek tegelijk is. Een charmante crimineel die een alternatief huishouden voert met een Algerijnse jongen (Saïd Taghmaoui, uit La haine) en een Bosnisch meisje (Nutsa Kukhianidze, uit 27 missing kisses), en even afkickt voor een grote casinokraak aan de Franse Rivièra. Met Johnny Hallyday, Cheb Mami en Cheb Khaled op de meeslepende soundtrack, en Emir Kusturica, Ralph Fiennes en de eeneiige tweeling Mark en Michael Polish in bijrollen. (Belinda van de Graaf)
(Te huur en te koop op video en dvd)

Best (Dutch FilmWorks)
George Best was de eerste voetballer die de status van popidool bereikte. De geniale dribbelaar bracht Manchester United eeuwige roem, maar Best was niet tegen de druk bestand en zijn carrière verzandde in extreem alcoholisme, waarvan hij nog steeds niet genezen is: na een recente levertransplantatie drinkt de Ier nog rustig door. In deze veel te keurige biopic zijn helaas zelden de tragiek en ongrijpbaarheid van de vedette voelbaar en worden zijn zieleroerselen gesuggereerd door de wezenloze blik van Ian Hart. Het best uit de verf komt Ian Bannen als de legendarische coach Matt Busby, terwijl Patsy Kensit en The Who-zanger Roger Daltrey aardige gastrollen vervullen. (Mike Lebbing)
(Te huur op video en dvd)

The heart of me (Paradiso)
De Ierse regisseur Thaddeus O'Sullivan (Ordinary decent criminal) doet een vergeefse poging de gloriedagen van Merchant-Ivory te laten herleven met dit vlakke kostuumdrama, dat zich afspeelt in het Londen van de jaren 1930 en 1940. Het op een roman van Rosamond Lehmann gebaseerde verhaal draait om een door Paul Bettany gespeelde aristocraat, die getrouwd is met de ene zus (Olivia Williams), terwijl hij een relatie heeft met de andere (Helena Bonham-Carter). Hoewel de personages uiteindelijk aan de ongeschreven regels van de Britse 'upper classes' ten onder dreigen te gaan, maakt het ontbreken van enige spanning het moeilijk om echt met hen mee te leven. (Oene Kummer)
(Te huur op video en dvd)

La vie promise (Paradiso)
Toch maar direct op video moet distributeur A-Film hebben gedacht nadat La vie promise van Olivier Dahan wat al te lang op de plank bleef liggen. De faam van de regisseur van de morbide Klein Duimpje-verfilming Le petit poucet, noch de naam van hoofdrolspeelster Isabelle Hupert boden voldoende vertrouwen voor een bioscooprelease van een onevenwichtig, maar, zoals dat heet, intrigerend drama over een prostituee en haar ongewenste geestelijk gehandicapte dochtertje. Op de vlucht voor de pooier van de als Debbie Harry-lookalike uitgedoste Huppert, komt van alles aan het licht over hun levens, maar aan het einde van de film weten we net zo veel, of weinig van ze als aan het begin. Matig saldo. (Dana Linssen)
(Te huur op video en dvd)

Naar boven