Video & DVD - mei 2004, nr 255

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


El bonaerense
Pablo Trapero
Ondanks de economische crisis die het land in diepe armoede stortte maakt de Argentijnse cinema een grote bloei door. Of juist dankzij die crisis, zei regisseur Pablo Trapero vorig jaar in de Filmkrant: als geen enkel beroep meer zekerheid biedt op een baan, waarom zou je dan niet regisseur worden? Jonge Argentijnse filmers als Trapero, gedrevener en inventiever dan ooit, veroveren wereldwijd de filmfestivals met lowbudgetfilms als Tan de repente, Extraño, Historias minimas, La ciénaga en La libertad. El Bonaerense, Trapero's tweede na Tiger Award-winnaar Mundo grúa (Crane world), is doordrenkt met het zweet van armoede en bestaansonzekerheid. Hoofdpersoon is Zapa (Jorge Román), een lusteloze slotenmaker uit de provincie die na een kluiskraakklusje in de cel belandt. Zijn oom, ex-agent, regelt dat Zapa in een voorstad van Buenos Aires tot politieagent wordt opgeleid. Dat een dief in één klap promoveert tot agent is in deze stad volkomen vanzelfsprekend: de grootste boeven dragen hier namelijk het blauwe uniform. Fraude, afpersing en nepotisme vormen het raamwerk dat dit bezwete corps bij elkaar houdt. In lang aangehouden, zorgvuldig gekadreerde shots ontvouwen zich lome scènes waarin weinig gebeurt. Agenten vreten, drinken, zitten, en schieten een junk van dichtbij in de rug. En Zapa haalt met gladgestreken gelaat protectiegeld op voor zijn gewetenloze commissaris. Zonder veel te vertellen tekent Trapero haarfijn het tot in de kern corrupte systeem. Net als het even lethargisch-zweterige politiedrama El patrullero staat de aantasting van een jongeman door een onmenselijke omgeving centraal. Maar de 'highway patrolman' in de superieure Mexicaanse film van Alex Cox begon zijn politiecarrière als idealist, die onvermijdelijk besmet raakte door de stinkende corruptie van de Mexicaanse snelweg. Zapa begint blanco, en eindigt blanco. Trapero is meer geïnteresseerd in weergeven van sfeer en systeem dan drama en psychologie. Dat geeft de film een indringend gevoel van authenticiteit, maar ook van afstandelijkheid.
Rik Herder
Te huur op video en dvd (Paradiso Home Entertainment)

Vreten, drinken, zitten in El bonaerense.


Revenger's tragedy
Alex Cox
Wanneer er in filmbladen of documentaires gediscussieerd moet worden over de merites van bepaalde cult- of exploitatiefilms is de Britse regisseur Alex Cox vaak van de partij. Toegegeven, hij heeft er verstand van. Onlangs maakte hij Emmanuelle: a hard look, een tv-docu over softseksfilms uit de jaren zeventig waarin onze landgenoten Sylvia Kristel en Laura Gemser uitvoerig aan bod komen. En vooral in de jaren tachtig toonde hij met Repo man, Walker en Straight to hell aan dat hij ook zelf in staat was interessante curiositeiten te maken. Helaas mondt Cox' opzichtige poging een instant-cultfilm te scheppen ditmaal uit in een doelloze stijloefening. Het punky camp-spektakel Revenger's tragedy is gebaseerd op een toneelstuk en dat valt te zien, maar helaas vooral te horen. De ene na de andere gezwollen dialoog wordt op zijn allerplechtigst voorgedragen terwijl Christopher Eccleston door een post-apocalyptisch Liverpool rondstruint, op zoek naar Derek Jacobi, de moordenaar van zijn vrouw. Door aan te pappen met Jacobi's zoon Eddie Izzard tracht hij zijn wraak te voltooien. De grote hoeveelheid oppervlakkige personages laat de kijker koud, net zoals de schmierende cast, al voelt Jacobi zich zoals verwacht wel thuis tussen de oud-Romeinse intriges en citaten. Bovendien valt er aan het verhaal geen touw vast te knopen - je vraagt je af of Cox überhaupt wel wat op papier had gezet voor hij begon te draaien. Met decadente toestanden, flamboyante kostuums en videoclip-achtige fotografie tracht Cox de tekortkomingen te verhullen en de kijker een hip wereldje in te loodsen. Maar al wat rest is ergernis, hoofdpijn en de grote behoefte aan een film die niet zo vreselijk schreeuwt om aandacht die hij niet verdient.
Mike Lebbing
Te huur op video en dvd (A-Film)


Gigli
Martin Brest
Na mainstream producties als Beverly Hills cop (1984) en Midnight run (1988) verwierf Martin Brest het nodige artistieke krediet met
Scent of a woman (1992), waarmee hij Al Pacino aan een welverdiende Oscar hielp. Met zijn volgende films had de Amerikaanse regisseur echter minder geluk. Na het slaapverwekkende Meet Joe Black (1997) maakte hij met Gigli de meest geruchtmakende flop van vorig jaar. Niet omdat vanwege hoge kosten een hele studio failliet ging, zoals bij legendarische flops als Heaven's gate of Cutthroat Island het geval was, maar omdat de vernietigende kritieken hun uitwerking op de relatie van hoofdrolspelers Jennifer Lopez en Ben Affleck niet misten. Toch zit er best een aardige film verborgen in deze romantische misdaadkomedie over maffia klusjesman Larry Gigli (Affleck), die op de ontvoerde, geestelijk gehandicapte broer van de officier van justitie moet passen en daarbij tegen zijn zin gezelschap krijgt van de door de baas gestuurde en bovendien lesbische Ricki (Lopez). Een aanzienlijk probleem is dat het sterrenduo simpelweg niet voor maffiosi in de wieg is gelegd, terwijl Ricki's verruiming van haar seksuele voorkeur ten gunste van de onuitstaanbare Larry een ongeloofwaardige indruk maakt. Individuele scènes met Christopher Walken en Al Pacino zijn desondanks de moeite waard, maar de rest van de tijd heeft Brest moeite om de juiste balans tussen comedy en drama te vinden, waarna een geforceerde poging tot een happy end de film slechter laat lijken dan hij tot dan toe was. Gigli is een interessante mislukking, die vanwege de aanwezigheid van Ben & Jen een overdreven harde trap na kreeg.
Oene Kummer
Te huur op video en dvd (Columbia Tristar)

Gigli: Lesbiënne valt op klusjesman.


Love object
Robert Parigi
Hoe zou seks met een 'levensechte' sekspop van tienduizend dollar er uit zien? In Love object, het speelfilmdebuut van televisieproducent Robert Parigi, doet het amechtige gezwoeg met een bewegingsloze 'love doll' vooral denken aan neuken met een lijk. Voor gebruiksaanwijzingenschrijver Kenneth (Desmond Harrington) betekent de relatie met zijn sekspop Nikki meer dan een quasi-necrofiel uitstapje. In het begin van de film leren we hem kennen als een aseksuele workaholic, die door zijn minder ambitieuze collega's op het spoor wordt gezet van de verlokkingen van seks via het internet. Van achter zijn beeldscherm betreedt de contactgestoorde Kenneth een wereld vol seksuele fantasieën, die niet alleen gevoed worden door Nikki en haar website, maar ook door de attributen uit een Lynchiaanse pornokelder, die wordt gerund door een soort Elephant Man. Kenneth raakt steeds sterker gehecht aan zijn liefdespop, die hij uiterlijk heeft gemodelleerd naar zijn kersverse assistente Lisa (Melissa Sagemiller). Dat levert complicaties op, als hij iets krijgt met de echte Lisa. In een van de beste scènes in de film raakt Kenneth hevig in de war als hij ontdekt dat zijn assistente tatoeages en piercings heeft, die zijn surrogaatliefje ontbeert. De relatie tussen Kenneth en Lisa is het interessantste in de film, ook al omdat deze zich afspeelt in het onpersoonlijke bedrijf van Rip Torn, die er lekker op los schmiert als een door deadlines geobsedeerde directeur. Het is jammer dat regisseur Parigi tevens een actieve rol inruimt voor Nikki, die zich halverwege de film zelfs dreigt te ontpoppen als een peperdure siliconenversie van de maniakale pop Chucky uit Child's play. Net zoals Kenneth lijkt terug te schrikken voor het idee dat je ook een seksuele relatie zou kunnen opbouwen met een mens in plaats van een pop, lijkt Parigi terug te deinzen voor de gedachte dat hij zijn verhaal had kunnen uitwerken als een zinderend psychologisch drama. Steeds als het er op aankomt neemt de regisseur zijn toevlucht tot schrikeffecten en griezeltaferelen. Dat levert wel enkele sterke scènes op, zoals de opmerkelijk naargeestige finale. De weinig stijlvaste afwisseling tussen horror en erotische thriller gaat uiteindelijk ten koste van de coherentie van het verhaal en de karakterontwikkeling.
Fritz de Jong
Te huur op video en dvd (A-Film)


Independent animation from The Netherlands
Diverse regisseurs
Het Utrechtse il Luster bouwde de afgelopen jaren een goede reputatie op als producent van kunstzinnige animatiefilms. De dvd Independent animation from the Netherlands (volume 1 selection 2000-2003) bevat een uitgelezen selectie van twaalf korte films, waarbij de hoofdmoot wordt gevormd door zes 'featured films', die zijn voorzien van extra's als regisseurscommentaar, storyboards en in één geval zelfs verwijderde scènes. Veelzijdigheid is troef, met handgetekende en computeranimatiefilms naast de inventieve objectanimatie van Liesbeth Worm, die in Routine op speelse wijze de vreemde kanten van dagelijkse gewoontes toont, en de cut-out animatie van Beatrijs Hulskes, die in het autobiografische Touched by an angel haar strijd tegen kanker van een stralende kleurenpracht voorziet. Ook binnen dezelfde animatiestijl kunnen de resultaten als dag en nacht van elkaar verschillen: het uit eenvoudige zwart-wit tekeningen bestaande Wad van Joris Oprins, gemaakt naar aanleiding van een tragikomisch avontuur op de Wadden, lijkt in niets op James M. Boekbinders The story of the Kolobok, een even kritische als kleurrijke blik op Rusland na de val het communisme. Ook de twee computeranimatiefilms - Freark Broersma's bizarre kijk op het Adam en Eva-verhaal in Escape to paradise en Adriaan Lokmans grafische lijnenspel in Barcode - benadrukken de vele gezichten van il Luster. De cartooneske kant van animatie zit in Sander Peschiers muzikale muizenfilm A night at the opera en Udo Prinsens westernparodie Black thunder, terwijl deze aanbevelenswaardige dvd wordt gecompleteerd door drie korte films uit de Dicht/Vorm serie, een educatief project waarin gedichten van vijftien Nederlandse dichters aan de basis stonden van evenzoveel korte films.
Oene Kummer
Te koop op dvd (A-Film)



En verder:

The fog (RCV)
The fog mag voor fans van het genre een klassieker heten, het audiocommentaar (van regisseur John Carpenter en producente Debra Hill) en een nieuwe documentaire op deze dubbeldvd maken er geen geheim van dat Carpenter door het oog van de naald kroop: vlak voor de première schoot hij nog een grote hoeveelheid extra scènes om de aanvankelijk als 'desastreus' omschreven film te redden. Er werd tegen de klok gemonteerd, maar de reddingsactie lukte, getuige de huidige klassiekerstatus. Verder nog leuke bloopers en reclamespotjes op deze dvd, die overigens wel een wat fraaiere verpakking had verdiend dan het foeilelijke hoesje. (Mike Lebbing)
(Te koop op dvd)

Dogville (A-Film)
Lars von Trier is niet de makkelijkste regisseur om mee te werken en het spanningsveld dat hij tijdens de opnamen van Dogville om zich heen creëerde, vindt zijn weerslag in de vele extra's op deze dubbel-dvd. Het zes uur durende bonusmateriaal is daardoor ook (of misschien wel: juist) interessant voor mensen die de Grote Deen niet op een voetstuk hebben staan. In de documentaire Dogville confessions van regisseur Sami Saif komt Stellan Skarsgard met een opmerking die nog vaak zal worden geciteerd, als hij Von Triers werkwijze vergelijkt met een hyperintelligent kind dat tijdens het spelen met het poppenhuis de hoofden van alle poppen afknipt. (Oene Kummer)
(Te koop op dvd)

The good, the bad and the ugly (Fox)
Sergio Leone's grensverleggende spaghettiwestern duurde tijdens de Romeinse première in 1966 maar liefst 171 minuten. Voor de Engelstalige markt werd daar een kwartier uit verwijderd en sindsdien viel alleen deze kortere versie te zien. Nu is na een zorgvuldige reconstructie het gesneden materiaal weer toegevoegd, en hebben Clint Eastwood en Eli Wallach daarvoor een nieuwe nasynchronisatie verzorgd. Het meesterwerk is er iets rijker door geworden. Een informatief audiocommentaar van Richard Schickel legt uit waarom. De tweede schijf bevat zes documentaires en nog meer fraai bonusmateriaal. (Mike Lebbing)
(Te koop op dvd)

Willard (Paradiso Home Entertainment)
Deze remake van de gelijknamige horrorfilm uit 1971, over de zonderlinge titelfiguur die vriendschap sluit met ratten en hen gebruikt in zijn wraak tegen zijn tirannieke baas, overtreft het origineel, dat met zijn quasi-realisme, zo typerend voor Amerikaanse jaren '70 horror, aanspraak maakte op een serieuzere beschouwing dan hij verdiende. Debuterend regisseur Glen Morgan, die eerder als schrijver-producent betrokken was bij het aardige Final destination, doet exact het tegenovergestelde. Hij plaatst de handelingen in een gothic atmosfeer en slaat een zwart-komische toon aan. De titelrol wordt op sublieme wijze vertolkt door 'weirdo' par excellence Crispin Glover. (Roel Haanen)
(Te huur op video en dvd)

Party monster (A-Film)
Party monster moest waarschijnlijk de grote comeback worden van Macaulay - Home alone - Culkin, die al sinds het echte 'party monster' Michael Alig begin jaren negentig de clubscene van New York onveilig maakte geen filmrol meer speelde. Nederlands eigen Fortissimo-sales agent Wouter Barendrecht produceerde mee aan dit campy werkje vol drugs, disco en extravaganza. Met de immer diabolische Seth Green als Aligs kwade genius en een soundtrack vol Pet Shop Boys, RuPaul en Dead or Alive. Een avondje uitgaan en dronken worden is waarschijnlijk enerverender, maar Party monster is net slecht genoeg om leuk te blijven. (Dana Linssen)
(Te huur op video en dvd)

Naar boven