Verwacht - juni 2004, nr 256

The cooler is iemand die zo ongelukkig is dat hij dat ongeluk kan uitdelen. En waar anders dan in een casino wordt iemand betaald om het geluk van de 'high rollers' in toom te houden met een schouderklopje of een tik tegen de tafel. Maar het debuut van Wayne Kramer had evengoed een ander decor kunnen hebben want de acteerprestaties trekken alle aandacht naar zich toe. Dat het om geld gaat is logisch maar bijzaak. Het ongeluk in de film heet Bernie (William H. Macy) die nog zes dagen nodig heeft om zijn schuld bij eigenaar Shelly (old school Las Vegas casino-eigenaar Alec Baldwin) af te lossen. Dan vertrekt hij uit de stad waar hij geen dag van nacht meer kan onderscheiden. Maar zijn ongeluk verdwijnt als hij Natalie Belisario (Maria Bello) ontmoet. Shelly accepteert dat niet en probeert hen uit elkaar te halen. Hardhandig als het moet. Maar de liefde tussen Bernie en Natalie groeit tegen beter weten in. Shelly heeft zijn eigen problemen want hij dreigt gewipt te worden als directeur. De jonge garde staat te wachten om het laatste ouderwetse casino in een pretpark te veranderen. Die subplot krijgt veel aandacht en dat is fijn want verandert de film samen met het acteerwerk in een karakterdrama. The cooler wordt geen kaskraker. Daarvoor is er op het eerste gezicht te weinig spektakel. Jammer, want dat spektakel zit niet in trucages en stunts maar in Macy's levensechte acteerwerk. De seks tussen de twee geliefden lijkt echt - want kwetsbaar en weinig verhullend gefilmd - en haar cellulitis ís echt. Dat zie je niet vaak in Amerikaanse films want sterren zijn meestal te schijterig om zich bloot te geven. En belangrijker nog: de seksscènes leiden niet af en pretenderen niets. Ze gebeuren gewoon. (Te zien vanaf 3 juni)

Ronald Rovers

The cooler: William H. Macy, rien ne va plus.

Harry Potter and the prisoner of Azkaban geldt voor velen als het (voorlopige?) hoogtepunt in J.K. Rowlings almaar onheilspellender wordende serie jeugdboeken over de jonge tovenaarsleerling Harry Potter. De verwachtingen voor de derde Potter-film zijn des te hoger gespannen omdat de naar zoetsappigheid neigende Chris Columbus na twee lucratieve afleveringen besloot om zijn heksenbezem aan de Whomping Willow te hangen. Steven Spielberg en M. Night Shyamalan bedankten voor de eer hem op te volgen, waarna de keus viel op de Mexicaan Alfonso Cuarón (Y tu mamá también). Flink veranderd is Potter-vertolker Daniel Radcliffe, die aan zijn opgefriste uiterlijk te beoordelen schoon genoeg had van die eeuwige vergelijkingen met Jan Peter Balkenende. Ook zichtbaar ouder is Emma Watson, die zelfs iets te veel een babe dreigt te worden om nog langer te overtuigen als de monomane studiebol Hermione Granger. (Te zien vanaf 2 juni)

Harry Potter: Tante Petunia heeft last van een opvlieger.

Open range bevestigt dat Kevin Costner als geen ander in Hollywood gelooft in de kracht van de western. Zijn regiedebuut Dances with wolves was al een regelrechte hommage aan het Wilde Westen, en ook de kolossaal geflopte toekomstfilm The postman was eigenlijk een verkapte western. Als acteur maakte Costner eerder al zijn opwachting als stoere cowboy in Silverado en Wyatt Earp. In Open range speelt Costner een voormalige revolverheld die gedwongen wordt zijn oude metier weer op te pikken, als hij het samen met collega-cowboy Robert Duvall aan de stok krijgt met een boosaardige landeigenaar. De schurk wordt vertolkt door Michael Gambon, die in de nieuwe Harry Potter juist de goedheid zelve mag belichamen, als opvolger van wijlen Richard Harris in de rol van de wijze magiër Albus Dumbledore. (Te zien vanaf 3 juni)

Untertage zou maanden geleden al worden uitgebracht door distributeur A-Film, maar inmiddels heeft de nieuwe filmverdeler 1 More Film zich over de korte eindexamenfilm van de Nederlandse Jiska Rickels ontfermd. Haar impressie van het ondergrondse leven van mijnwerkers werd eerder al besproken in Filmkrant 251. (Te zien vanaf 10 juni)

Due amici is gebaseerd op een toneelstuk van Spiro Scimone en Francesco Sfarmeli, die de film ook regisseerden. De film over twee kansarme Sicilianen die in het grauwe noorden van Italië een appartement delen werd besproken in Filmkrant 253. (Te zien vanaf 10 juni)

Beyond borders bedoelt het goed, maar doet het fout. Dat was de teneur van de Amerikaanse kritieken op dit politiek getinte melodrama van Martin Campbell waarin Angelina Jolie romantische avonturen beleeft tegen de achtergrond van Afrikaanse vluchtelingenellende in de jaren tachtig. De problematiek gaat Jolie duidelijk aan het hart, want sinds enige jaren treedt ze op als Goodwill Ambassador voor de UNHCR, de vluchtelingenbelangenclub van de vermeende billenknijper Ruud Lubbers. (Te zien vanaf 10 juni)

50 first dates gaat uit van een bekend klinkende plot. Drew Barrymore is na een ongeluk haar kortetermijngeheugen kwijt, zodat haar vriendje Adam Sandler iedere dag opnieuw haar liefde moet winnen. Dat de uitgangspunten van de komedieklassieker Groundhog day en de geheugenverliesthriller Memento op deze wijze bijeen werden gejat kon de Amerikaanse bioscooopganger niks schelen. Net als in The wedding singer blijken Sandler een Barrymore ook nu weer een geliefd koppel. De film van Peter Segal was na twee speelweken al uit de kosten, zodat het Sandler vermoedelijk een hele dikke worst zal wezen dat hij in Europa nog steeds niet de enorme populariteit geniet die hem in zijn vaderland ten deel valt. (Te zien vanaf 10 juni)

Eurotrip probeert de lachers bij voorbaat op zijn hand te krijgen met een reclameslogan die beweert dat 'no actual Europeans were harmed in the making of this film'. In zijn komedie over domme Amerikaanse tieners die het oude continent bezoeken wekt regiedebutant Jeff Schaffer vooral de indruk dat hij nooit een 'actual European' ontmoet heeft. De bedenkers - die in een vorig professioneel leven meeschreven aan de eindeloos leukere sitcom Seinfeld - kunnen zich geen Duitser klinkende naam voorstellen dan Mieke, en een Mokumse hoerenmadam heet heel spitsvondig Madame Vandersexxx. Met grappen over bronstige pubers en lichaamssappen probeert de grotendeels in Tsjechië opgenomen klucht tevergeefs aan te haken bij de populariteit van American pie en Road trip. (Te zien vanaf 24 juni)

Eurotrip: zonder-onderbroekenlol.

Shaun of the dead neemt een vrolijk loopje met de recent weer flink in de belangstelling staande zombietrilogie van George A. Romero. Waar de zombies in Dawn of the Dead hun prooi bijeendrijven in een zeer Amerikaanse 'shopping mall', daar laat de als tv-schrijver geschoolde Edgar Wright zijn slachtvee schuilen in het instituut dat alle Britten bindt: de pub. Zombies die niet willen geloven dat ze in Engeland zijn beland, kunnen een optater krijgen met een cricketbat. (Te zien vanaf 10 juni)

Crimson rivers 2 volgt op de hier nooit in de bioscoop verschenen seriemoordenaarsfilm Les rivièrs pourpres van Gothika-regisseur Matthieu Kassovitz. In het door Luc Besson geschreven vervolg speelt Jean Reno andermaal een vermoeide politieman, die op het spoor komt van een duister zaakje. In dit geval draait het om nazi's, de Apocalyps en moderne evangelisten die dood en verderf zaaien. De vraag is of de visueel begaafde regisseur Olivier Dahan (Le petit poucet) ook inhoudelijk chocola zal kunnen maken van dit tamelijk vergezochte uitgangspunt. (Te zien vanaf 17 juni)

The prince & me vertelt weer eens het aloude sprookje over een gewoon burgermeisje dat zich aan de haak laat slaan door een jongeman van koninklijken bloede. Hoofdrolspeelster Julia Stiles maakte indruk als Ophelia in Michael Almeyrada's Hamlet, en ook nu weer legt ze het aan met een Deense prins. Ditmaal loopt het verhaal heel wat fleuriger af. Voor de drieëntwintigjare Stiles zal deze zoete bakvissenkomedie ongetwijfeld passen in een in een uitgekiend carrièreplan. Het is de vraag of dat ook geldt voor regisseuse Martha Coolidge, die zich vóór dit niemendalletje onderscheidde met gematigd feministische chick-flicks als Rambling Rose, Angie en Crazy in love. (Te zien vanaf 17 juni)

Agent Cody Banks 2 borduurt verder op het succces van de eerste film over een door televisiesterretje Frankie Muniz vertolkte tienerspion. De wijsneuzerige James Bond-imitatie pakte in deel één al minder amusant uit dan het voorbeeld Spy kids. De in Londen gesitueerde opvolger blinkt evenmin uit in oorspronkelijkheid. De Engelse regisseur-van-dienst Kevin Allen kreeg een script op zijn bord waaraan werd meegeschreven door niet minder dan vijf mensen - nooit een goed teken. (Te zien vanf 24 juni)

Luther werd niet aan een kruis genageld. Toch speelden ook in zijn leven hamer en spijkers een doorslaggevende rol, toen hij in 1517 zijn befaamde 95 stellingen op een kerkdeur in Wittenberg timmerde. Nu strikte katholieken zich hebben kunnen laven aan de bron van hun eigen - in oncontroleerbaar Latijn gesproken - geloof in The passion of the Christ, konden protestanten niet achterblijven. Hun filmische excursie naar de religieuze wortels pakt wel wat minder spectaculair uit dan Mel Gibsons luidruchtige bidprent. In de door televisieroutinier Eric Till geregisseerde biopic klaagt de door Joseph Fiennes als een notoire zeurpiet neergezette kerkvernieuwer dat hij de meeste dagen dagen zo depressief is, dat hij niet eens uit zijn bed kan komen. (Te zien vanaf 24 juni)

Luther in actie.

Raising Helen haakt in op de hierboven al gesignaleerde Lutherse hype door een dominee van diens geloofsovertuiging op te voeren als steun en toeverlaat van Kate Hudson. Na de plotselinge dood van haar zus en haar zwager wordt Goldie, pardon, Kate opgescheept met drie verweesde kinderen. Haar onbekommerde New-Yorkse yuppenleven moet radicaal op de schop, waarbij de door 'Sex and the city'-coryfee John Corbett gespeelde Lutheraan op beslissende momenten bijspringt. De met Pretty woman bekend geworden komedieveteraan Garry Marshall wisselt de voor de hand liggende lach af met een al net zo voorspelbare traan. (Te zien vanaf 24 juni)

Fritz de Jong

Naar boven