Video & DVD - juni 2004, nr 256

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


Vendredi Soir
Claire Denis
Distributeur A-Film strooit deze zomer een handvol flinterdunne Franse films uit over de Nederlandse bioscopen, maar de meest romantische van het stel, Vendredi soir van Claire Denis, krijgt de eer om direct op dvd te verschijnen. Gebaseerd op een klassieke erotische fantasie, verfilmde Denis het scenario dat schrijfster Emmanuèle Bernheim naar haar eigen, gelijknamige roman schreef, zo goed als in 'real time' en bijna zonder dialoog. Laure (Valérie Lemercier) staat op het punt om met haar vriend te gaan samenwonen. Ze spreken elkaar over de telefoon en met haar auto volgeladen gaat zij op weg om hem later op de avond te ontmoeten. Een verkeersopstopping gooit haar plannen in de war. Heel Parijs staat vast. De metro's rijden niet meer. De radio roept op lifters mee te nemen. Maar de nieuwslezer ziet niet hoe absurd zijn woorden zijn: in deze file zal de komende uren geen beweging komen. En dan komt HIJ, de man uit de mist, de slowmotion lopende urbane cowboy en hij stapt bij Claire in. Hij rookt. Ze praten niet. Ze doezelen weg (is alles een droom?). Jean-Luc Godard zei ooit dat hij zich na het zien van Roberto Rossellini's Viaggio in Italia realiseerde dat je niet meer dan twee mensen en een auto nodig hebt voor een film (of drie mensen en een auto en een pistool en je hebt A bout de souffle). Vendredi soir is precies dat. Het is twee mensen in een auto. Het is kijken en denken en invullen en fantaseren. Is deze mysterieuze lifter een hoofse minnaar of een platte geilaard (want het blijft natuurlijk wel een Franse film, dus dit soort 'brief encounters' kúnnen maar op één ding uitlopen)? Maakt de nonchalance waarmee hij van Laure geld leent om condooms te kopen ongemakkelijk of is dat juist geruststellend? Heel soms stelt Denis haar protagoniste op haar gemak. Door in terloopse surrealistische beelden de wereld tegen haar te laten knipogen: op auto's verschijnen letters en woorden, de ansjovis op haar pizza lacht haar toe. Dan haal je ook als toeschouwer weer opgelucht adem. Want gemeen als ze is wil de regisseuse ons ook laten twijfelen, aan wat er gebeurt, aan wie die mensen zijn, aan de romantiek. En dan, als deze 'one night stand' voorbij is, laat ze ons twijfelen aan de vraag of deze passant in Laure's leven, niet net als in het toneelstuk 'De minnaar' van Harold Pinter, eigenlijk haar verloofde was. Deze film laat je fantaseren over seksuele fantasieën met 100% garantie op filmische bevrediging.
Dana Linssen
Te huur op video en dvd (A-Film)

De man van vrijdag.


800 balas
Àlex de la Iglesia
Midden in de uitgedroogde Spaanse hooglanden ligt Texas Hollywood, een cowboydorp dat in vervlogen tijden een veelgevraagd decor was voor spaghettiwesterns. De verlopen stuntman Julian, ooit stand-in voor Clint Eastwood, vermaakt er tegenwoordig een handvol Duitse toeristen met een Wild West show, waarin hij indianen met losse flodders neerschiet. Voor Julians kleinzoon Carlos is het westernstadje geen vergane glorie maar een opwindende nieuwe wereld, bevolkt door kleurrijke outcasts, gezellige hoeren en de stoerste grootvader van de wereld. Tot Carlos' moeder, een nietsontziende zakenvrouw, het dorp wil platwalsen en tot modern 'resort' wil 'upgraden'. Dat is voor opa Julian het moment om de losse flodders in te ruilen voor echte kogels. 800 balas (800 kogels) is doordrenkt met nostalgie naar een tijd dat films nog niet over ruimteschepen gingen, en de ingewikkeldste effecten bestonden uit het springen op galopperende paarden. Het is een milde film voor het Spaanse buitenbeentje Àlex de la Iglesia, bekend van de cultklassiekers Acción mutante en El día de la bestia, anarchistische mengvormen van horror, surrealisme en satire. Ook hier mengt hij van alles: familiefilm, slapstick en western (inclusief Morricone). En, net als in zijn vroegere films is ook hier een grote rol weggelegd voor innemende scharrelaars - westernacteurs die nog nooit een camera hebben gezien. Helaas afwezig is zijn kenmerkende anarchie, behalve in de scène waarin een hoer de twaalfjarige, glunderende Carlos leert hoe je vrouwenborsten moet betasten. Het verhaal loopt nogal voorspelbaar en de schaar had best wat aan tempo en lengte mogen doen, maar 800 balas is een innemende en bij vlagen zeer geestige ode aan oude (film)helden. Dat is vooral te danken aan de meesterlijke vertolking van Sancho Gracia, veteraan van de Spaanse film, als vloekende en zuipende Julian. Hij is misschien een overbodig geworden fossiel, maar wel de droomopa van ieder jochie.
Rik Herder
Te huur op video en dvd (HOM Vision)


The sea is watching
Kei Kumai
Akira Kurusawa was al heel ver met de voorbereidingen voor The sea is watching (Umi wa miteita) toen hij in 1998 overleed. Hij had het gelijknamige boek van Shugoro Yamamoto tot scenario bewerkt en al diverse ontwerpen en schetsen voor het decor geschilderd. Landgenoot Kei Kumai (in Nederland waarschijnlijk het bekendste door Death of a teamaster/Sen no rikyu uit 1989) nam het op zich het project te voltooien. Maar als je dit alles niet zou weten, dan zou je aan het eindresultaat nauwelijks afzien dat de oud geworden Kurosawa het plan had opgevat om de stoere strijders uit zijn eerdere films te laten rusten en een film met een vrouwelijk perspectief te maken, zo zoet en melodramatisch is het eindresultaat. Yamamoto's werk lag ook ten grondslag aan een aantal films uit Kurosawa's vroege middenperiode, zoals Sanjuro (1962), Akahige (1965) en Dodesukaden (1970). De eerste is al door het Amerikaanse Criterion-label op dvd overgezet, in hun uitstekende Kurusawa-collectie. Columbia TriStar verwierf de rechten voor The sea is watching en besteedde beduidend minder zorg aan de dvd-uitgave. Het verhaal over de geisha O-shin (in wier naam het Engelse woord 'ocean' doorklinkt) die in het Japan van 1850 een hopeloze liefde opvat voor een in ongenade gevallen samoerai, kabbelt maar voort. Zelfs als het wassende water haar huis bedreigt. En dat in onvervalst 4x3-formaat (tv-scherm-vullend).
Dana Linssen
Te huur op video en dvd (Columbia Tristar)


Cowboy Bebop: the movie
Shinichiro Watanabe
Premiejager Spike Spiegel heeft niet voor niets de bijnaam Cowboy Bebop. Tijdens een schaakpartijtje beweert zijn vriend en collega Jet Black dat een goede speler honderd zetten vooruit moet denken, maar Spike kiest liever, net als een jazzmusicus, voor improvisatie. En als er problemen ontstaan? Dan vindt hij daar wel wat op. De losheid van de intergalactische vrijbuiter Spike vindt in de bioscoopversie van een populaire Japanse animatieserie haar weerklank in een sfeergevoelige soundtrack, die Steve Reich-achtige orkestriedels afwisselt met Afrikaanse klanken, bluesdeunen en uiteraard een beboppend jazzcombo. Daarmee staat het geluidsdecor van Cowboy Bebop ver af van de meeste animeproducties, die de kijker nogal eens uitputten met obligate computerspelletjestechno en laffe metal-riffs. Al net zo makkelijk wisselt regisseur Shinichiro Watanabe visuele stijlmiddelen af. Cameraperspectieven verspringen van extreme close-up naar spectaculaire 'helicopter views'. Een oude filmwestern wordt geïmiteerd, maar ook de beeldtaal van games en internet sijpelen naar binnen. Het zijn stijlelementen die wel vaker in manga te zien zijn, maar zelden zie je ze zo makkelijk en vanzelfsprekend door en naast elkaar gebruikt als in Cowboy Bebop. Het is duidelijk dat Watanabe in de zesentwintig voorgaande tv-afleveringen een goed gevoel ontwikkelde voor wat wel en niet past bij zijn strak belijnde fotorealisme. De kans om voor deze bioscoopfilm extra gedetailleerde decors te ontwerpen grijpt hij onder meer aan bij scènes die spelen in een Martiaanse kashba, waar lichtplekken, slagschaduwen en stofdeeltjes een fraai spel spelen. Ook in de actiescènes pakt de animator uitbundiger uit dan in het tijdsbestek van een tv-show mogelijk is. Inhoudelijk is de vertaalslag naar een groter formaat en een langere speelduur helaas minder goed geslaagd. Spike en zijn surrogaatfamilie van premiejagers komen anno 2071 op het spoor van een bioterroristisch complot, maar het verhaal verzandt te vaak in wezenloze betogen oveer nanorobots, virussen en hackers om echt te boeien. Het kortebaanwerk van Watanabe - zoals de beeldschone sequenties Kid's story en Detective story in The animatrix - is geconcentreerder en heeft daardoor meer overtuigingskracht. Toch is deze limited edition-dvd de moeite waard, ook al omdat er als extra een mooi uitgegeven zwartwitboekje bij zit met gedetailleerde ontwerpen van voertuigen, wapens en kostuums, terwijl op de dvd zelf enigszins inzichtelijk wordt gemaakt hoe de vertaling van storyboard van film in zijn werk is gegaan.
Fritz de Jong
Te koop op dvd (Columbia Tristar)

Cowboy bebop: the movie.


Amy's orgasm
Julie Davis
De uit Florida afkomstige Julie Davis (geb. 1969) begon haar loopbaan als figurant in tienerfilms als Bachelor party, bekwaamde zich daarna als editor en maakte in 1994 haar debuut als regisseur met de horrorfilm Witchcraft VI. Sindsdien legt ze zich toe op het maken van onafhankelijk geproduceerde speelfilms, waarbij ze niet alleen actief is als regisseur en scenarist, maar zichzelf ook graag à la Woody Allen de hoofdrol toebedeelt. Het op drie verschillende Amerikaanse filmfestivals met de publieksprijs bekroonde Amy's orgasm (2002) is een guitige relatiekomedie, die het midden houdt tussen Allens lichtvoetiger werk en een extra lange aflevering van 'Sex & the city'. Dat laatste is een van de problemen van de film, want hoe openhartig de door Davis gespeelde Amy Mandell - een succesvolle schrijfster van zelfhulpboeken - ook met haar vrienden over haar (gebrek aan een) seksleven praat, het lukt haar niet om de schaduw van Carrie Bradshaw & co van zich af te werpen. Een ander probleem is dat Davis de regisseur niet in staat blijkt om Davis de actrice in toom te houden. Laatstgenoemde is zo verliefd op de camera dat ze de verleiding om er naar te lonken nauwelijks kan weerstaan. Het is aan de geloofwaardige chemie met tegenspeler Nick Chinlund - als een seksistische talkshowhost met wie Amy tegen haar principes toch een relatie begint - te danken dat Amy's orgasm tot aan de, eh, climax leuk blijft. Maar niettemin zou Davis in de toekomst moeten overwegen een regisseur in te huren óf een andere actrice te casten.
Oene Kummer
Te huur op video en dvd



En verder:

Kill Bill - Vol. 1 (RCV)
Van de grandioze hoofdfilm en de presentatie ervan op deze dvd valt niets af te dingen. Maar de bonusschijf die deze uitgave tot de edelstand der luxe-edities moet verheffen, is niets minder dan volksverlakkerij: een 'making of' van een kwartiertje en wat videoclips van de Japanse meidenband The 5.6.7.8's. Daarmee houdt de pret op. Waarom voor deze minimale extra's een tweede schijf wordt uitgetrokken is een raadsel. Naar verluidt gaat het Amerikaanse Miramax later uitgebreid over de brug komen met een echte speciale editie, inclusief commentaarkanalen, die de nieuwsgierigheid naar het hoe en waarom op Planeet Tarantino zullen bevredigen. (Mike Lebbing)
(Te koop op dvd)

Shadows (A-Film)
Achter Shadows schuilt de bloederige giallo Tenebre/Tenebrae (1982) van Dario Argento, wiens nieuwste film Il cartaio bij het laatste Amsterdam Fantastic Film Festival op de laatste plaats eindigde in de publieksenquête. Tenebre is Argento in topvorm: een goed mysterie, gratuit stijlvol camerawerk, lyrische droomsequenties en bloederige moordscènes. Alles tegen de achtergrond van een kil en modern Rome, waar de filmmaker meestal voor barokke decors kiest. Dat de distributeur de film verkoopt onder een Engelstalige titel die niemand iets zegt - in de VS is Tenebre immers ook onder zijn oorspronkelijke titel uitgebracht - getuigt van een ernstig gebrek aan kennis, wat bevestigd wordt door de tekst op het hoesje, dat de recente Spaanse horrorfilm Darkness aan Argento toeschrijft. (Roel Haanen)
(Te huur op video en dvd)

Under the Tuscan sun (Buena Vista)
Audrey Wells schreef de frisse romantische komedie The truth about cats and dogs (1996) en maakte haar regiedebuut met het eigenzinnige romantische drama Guinevere (1999). Met haar verfilming van het boek 'Under the Tuscan sun: at home in Italy' van Frances Mayes kiest ze echter voor goed uitziend Hollywood-escapisme. Dan blijkt dat Wells nog geen Nora Ephron of Nancy Meyers is, want het scenario over een gescheiden Amerikaanse (Diane Lane) die tijdens een vakantie in Toscane besluit om in die Italiaanse provincie een nieuw leven te beginnen, bevat wel erg veel schilderachtige clichés. (Oene Kummer)
(Te huur en te koop op video en dvd)

Good bye, Lenin! (Homescreen)
De dubbel-dvd van Wolfgang Beckers ongekend populaire komedie is afgeladen met extra's. De eerste schijf heeft een audiocommentaar van Becker en anderen, maar dit is helaas niet ondertiteld. Op de tweede schijf vinden we een uitgebreide 'making of' (70 minuten), een 20 minuten durende documentaire over de digitale effecten waarmee het Oost-Berlijn van 1989 werd gereconstrueerd en 40 minuten aan verwijderde scènes, met optioneel commentaar van Becker. Het allerleukste is echter het toegevoegde item van Nova, Heimwee naar de DDR, dat het thema (en een deel van het succes) van Good bye, Lenin! in een breder kader plaatst: de zogeheten 'Ostalgie', weemoed naar de tijd van voor de val van de Muur. Daar zullen Nederlanders weinig last van hebben. Toch is bij deze dvd een boekje toegevoegd met kortingsbonnen voor onder andere een rondrit in een Trabant en een DDR-boodschappenpakket. (Roel Haanen)
(Te koop op dvd)

Naar boven