Verwacht - september 2004, nr 258

Das Wunder von Bern
Zit er in Nederland iemand te wachten op een film over hoe de Duitsers in 1954 het WK in Zwitserland wonnen? Waarschijnlijk niet. Door een hardnekkig persisterend voorvalletje in onze eigen voetbalgeschiedenis is de gemiddelde Nederlandse voetbalfan niet zo geïnteresseerd in hoe de Duitsers hun zelfvertrouwen terugvonden. Das Wunder von Bern, een uit 2003 daterende film van de Duitse regisseur Sönke Worhmann die onder meer ook Leon de Winters geruisloos geflopte 'De hemel van Hollywood' (The Hollywood sign) verfilmde, begint bij zijn Nederlandse première dus al met een 1-0 achterstand. In eigen land was dat anders, daar was de film een enorm succes. En niet alleen om z'n vakkundig getroffen voetbalchauvinistische snaar. Van 'Kees de jongen'-achtige allure (het boek, niet de film) zijn de scènes waarin de kleine Matthias als tassendrager van de plaatselijke voetbalheld Helmut Rahn optreedt. Aangrijpend zijn ook sommige scènes met zijn vader, die terugkeert na elf jaar in Russische krijgsgevangenschap te hebben doorgebracht. Bij zijn aankomst ziet hij bijvoorbeeld zijn dochter voor zijn echtgenote aan. Au, au, au. Al is het dan weer ronduit naïef om te veronderstellen dat je ermee wegkomt de hele Tweede Wereldoorlog onbenoemd te laten. Die vader zat daar niet alleen om de diefstal van een paar gram bruine suiker. Dat moet de film inzichtelijk maken, zelfs als het zijn insteek is om aan te tonen dat na-oorlogs Duitsland liever deed alsof dat wel zo was. Voetbal en oorlog, regisseur Wortmann geeft menig voorzet, maar schroomt ze af te maken. Naarmate zijn film verder van het voetbal en de oorlog afdwaalt, levert hij de beste observaties op. Van de pijn van de moeder die haar echtgenoot zijn dochter ziet omhelzen op het perron. Van het onbegrip van de vrouw van de sportverslaggever, die bij gebrek aan huwelijksreis met hem mee naar Zwitserland gaat. En passant leer je dan nog wel wat over voetbal. Over afschroefbare noppen bijvoorbeeld. En dat de bal rond is. Ook Zwitserse hotelschoonmaaksters kunnen verrassen met Cruijff-dialogen.
Dana Linssen

(Distributie: 1 More Film. Te zien vanaf 9 september)

Das Wunder von Bern.

Twisted bevestigt dat Ashley Judd geen andere ambities heeft dan het spelen van stoere politievrouwen. In Kiss the girls en High crimes liet ze zich koppelen aan Morgan Freeman, en nu speelt Samuel L. Jackson de zwarte mentor die Judds vurige temperament moet intomen. Philip Kaufman, alom gerespecteerd vanwege The right stuff, The unbearable lightness of being en Quills, begeeft zich beneden zijn stand met dit rammelende formulewerkje over de jacht op een seriemoordenaar. (Te zien vanaf 2 september)

Twisted.

The Bourne supremacy haalt voor geen meter het wervelende niveau van de spionagethriller The Bourne identity. Met een druk bewegende camera en een hysterische montage probeert de Britse filmer Paul Greengrass (Bloody Sunday) te suggereren dat de wilde achtervolgingen door Goa, Napels, München, Berlijn en Moskou ook werkelijk iets om het lijf hebben. Wellicht had Robert Ludlum een wat mindere dag toen hij dit middendeel van zijn trilogie over meesterspion Jason Bourne schreef. Aan de inzet van Matt Damon en zijn co-sterren Joan Allen en Brian Cox ligt het in ieder geval niet dat de film zo tegenvalt. (Te zien vanaf 9 september)

Tijl Uilenspiegel bakt zijn bekende poetsen in deze tekenfilmversie van het verhaal over de middeleeuwse schelm. Eberhard Junkershof is al sinds de jaren zestig betrokken bij het maken van degelijke Duitse burgerkost, als acteur, producent en scenarist. Till Eulenspiegel - bij ons uitgebracht in een Nederlandstalige versie - is 's mans tweede regieklus. (Te zien vanaf 9 september)

Jersey girl is de eerste film die Kevin Smith maakte zonder zelf op te draven als zijn zwijgende alter-ego Silent Bob, en ook diens constant blowende en babbelende maatje Jay laat verstek gaan. Wel van de partij is Smiths vaste kracht Ben Affleck, die in luttele tijd verandert van een succesvolle New-Yorkse pief in een alleenstaande vader in een buitenwijk. Ben deelt nog enkele schermminuten met zijn ex J-Lo, maar centraal staat hier zijn relatie met dochtertje Raquel Castro. De hamvraag is natuurlijk, wat de videoboeren in Smiths lowbudgetklassieker Clerks van dit ouderschapsdrama zouden vinden. Onze gok: "It totally sucks." (Te zien vanaf 9 september)

Walking tall onderneemt een nieuwe poging om Dwayne Johnson, alias The Rock, in de markt te zetten als de nieuwe Arnold Schwarzenegger, nadat zijn vorige vehikel Welcome to the jungle grandioos flopte. Rotsman keert als afgezwaaid soldaat terug naar zijn geboorteplaats in het Zuiden van de VS, die door de komst van een casino veranderd is in Sodom en Gomorra. Hij pikt het niet, maar ziet aanvankelijk af van buitensporig geweld. Eerst laat hij zich verkiezen tot sheriff, en dan pas tremt hij zijn tegenstanders, in naam der wet, snoeihard in elkaar. Regisseur Kevin Bray baseerde zijn knokfestijn op een gelijknamige actiefilm uit 1973, die op zijn beurt weer teruggreep op het leven van de beruchte Amerikaanse sheriff Buford Pusser. Dat zou nog eens een leuke naam zijn voor een actieheld. (Te zien vanaf 16 september)

The general van Buster Keaton en Clyde Bruckman onderging een grondige opknapbeurt. In een korte voorfilm is te zien hoe de restauratie van de klassieke zwijgende komedie uit 1927 in zijn werk ging. Het van ingenieuze achtervolgingen over het spoor aan elkaar hangende verhaal prijkt nog regelmatig in lijstjes met de beste films aller tijden. Buster Keaton schittert als een machinist met twee grote liefdes: zijn meisje en zijn trein. (Te zien vanaf 16 september)

The general.

The terminal werd door übercriticus Roger Ebert vergeleken met het beste komische werk van Charlie Chaplin, Buster Keaton en Jacques Tati. Dat compliment mocht Steven Spielberg in zijn zak steken. Angstige vliegpassagiers, extra bang gemaakt door anti-terroristische praatjes, kunnen in The terminal kennis maken met een fictief vliegveld waar iedereen aardig en behulpzaam is. Dat ondervindt ook Tom Hanks, die als statenloze Oost-Europeaan voor onbepaalde tijd moet blijven hangen op een luchthaven bij New York. Een uitgebreide bespreking volgt in de Filmkrant van oktober. (Te zien vanaf 16 september)

Dodgeball ging in Amerika uit met de ondertitel A true underdog story. In de speelfilm van Rawson Marshall Thurber is de schlemielenrol weggelegd voor Vince Vaughn, die als baas van een lullige sportschool uit de markt wordt geconcurreerd door de sjieke gym van ijdeltuit Ben Stiller. Een potje trefbal tussen de sportscholen moet uitkomst bieden. (Te zien vanaf 23 september)

White chicks moeten het ontgelden in deze ordinaire klucht van Keenen Ivory Waynans, waarin rijke en verwende tienerfenomenen als The Olsen Twins en Paris Hilton belachelijk worden gemaakt. Wie bedenkt dat Waynans verantwoordelijk was voor drie ellendige delen Scary movie moet gewaarschuwd zijn. En als dat nog niet voldoende is: Wayans' ook al zo lollige broers Shawn en Marlon spelen de hoofdrol en verkleden zich - hou je vast! - als vrouwen. (Te zien vanaf 16 sept)

White chicks.

Saved! drijft de spot met Gristelijk fundamentalisme. Een religieus schooltutje raakt ongewenst zwanger, in een onbekookte poging haar vriendje te redden van zonde in het algemeen en homoseksuele gevoelens in het bijzonder. Terwijl ze dat probeert te verbergen voor haar kwezelige omgeving begint ze te twijfelen aan haar geloof. In verschillende Amerikaanse recensies krijgt scenarist en regisseur Brian Dannelly lof voor zijn respectvolle omgang met religieuze gevoelens. Voor wie een scherpe satire hoopt te zien voorspelt dat weinig goeds. (Te zien vanaf 23 september)

The punisher weerlegt dat iedere superheld van Marvel Comics automatisch een aardige superheldenfilm zou kunnen opleveren. Thomas Jane verandert na de brute moord op zijn familie van een eerlijke politieman in een gemaskerde wreker die rechter en beul in een persoon verenigt. Als The Punisher krijgt het aan de stok met gladde zakenman John Travolta. Jonathan Hensleigh, bekend geworden als scenarist van Jumanji, Armageddon en The adventures of young Indiana Jones, slaat in zijn verfilming een uitgesproken grimmige toon aan. (Te zien vanaf 23 september)

The punisher.

One perfect day windt geen doekjes om zijn boodschap: drugs maken meer kapot dan je lief is. Australiër Paul Currie volgt een geobsedeerde muzikant, die de door foute pillen veroorzaakte dood van zijn zus probeert te verwerken. Hij klimt uit het dal door zijn min of meer klassieke compositie 'One perfect day' op te leuken met de hippe beats die hij hoort in de clubs van Melbourne. Maar of dat genoeg zal zijn om verdere tragedies buiten de deur te houden? (Te zien vanaf 23 september)

Fritz de Jong

Naar boven