Verwacht - oktober 2004, nr 259


Stille nacht
Aan Stille Nacht voel je het ongemak dat het onderwerp verkrachting met zich meebrengt. Het is zulke reële horror dat je oppast er al te grote grappen mee uit te halen. Is het wel zo smaakvol er een spánnende film van te maken? Komt het thema wel voldoende over als we ons beperken tot de emotionele nasleep? En wat doen we met de verkrachtingsscène zelf? Real time? Samenvatting? Camera er vol op? Het Syndroom van 'De waarheid is groter dan fictie'. Scenarist Frank Ketelaar (
Bij ons in de Jordaan, In Oranje) maakte het zich daarbij extra moeilijk door aan te haken bij de echte onopgeloste zaak van de Utrechtse serieverkrachter. Op zich een prima keus; deze man rijdt rond op een lullig model brommertje in een buitenmodel park naast de wereld van treurige studentenflats - een afgrijselijker combinatie van gruwel en mistroostige alledaagsheid had je zelf niet kunnen bedenken. Bovendien houdt het thema op die manier nog minder op bij de lichtdichte klapdeurtjes van de bioscoopzaal. Maar Het Syndroom wordt er natuurlijk alleen maar heviger door. Ketelaar loste de problemen op door een spannend mysterieplot ten dienste te stellen aan de maatschappelijker kanten van de zaak. Vijf studentes ondernemen actie, gaan zelf op zoek naar de dader en zoeken zo het gevaar op. Al puzzelend ontdekken ze hoe machteloos of slap bijvoorbeeld politie en universiteit handelen, hoe allesoverheersend mannelijke lust kan zijn, dat maar één op de zes verkrachtingsslachtoffers aangifte doet, en wat de consequenties kunnen zijn van het publiek maken van de identiteit van mogelijke recidivisten. Ketelaar krijgt zo een verrassend nuancerijke kaleidoscoop aan feiten, oorzaken en gevolgen in de film. Maar in 80 minuten een misdaadreeks oplossen, vijf hoofdpersonages in de lucht houden en met grote regelmaat educatieve elementen uitstrooien laat nauwelijks ruimte voor emotie. Stille nacht is een film waarin personages vooral vaak vertéllen dat ze zich onaangenaam voelen (met een opwellende traan). Samen met de onnadrukkelijke toon die regisseur Ineke Houtman aanslaat resulteert dat in een film waarin de zwaarte van het onderwerp meer een gegeven is dan dat die echt overkomt. (Te zien vanaf 16 september)
Chris Buur

Stille nacht.


K3 en het magische medaillon belooft vrolijk gezang en gehuppel van Karen, Kristel en Kathleen. In hun door debutante Indra Siera geregisseerde kleutersterretjesvehikel bewoont het olijke trio een droomhuis waar een magisch medaillon met grote waarde verborgen blijkt te zijn. Een boef wil het kleinood stelen, en Paul de Leeuw komt voorbij als een geest. Na een speeltijd van vijfenzestig minuten mogen de jeugdige fans en hun tegen die tijd waarschijnlijk dodelijk vermoeide chaperonnes weer naar huis. (Te zien vanaf 29 september)


Shark tale of zoals de Nederlandse vertalers er van maakten Haaiensnaaier - is DreamWorks' onder water gesitueerde reactie op Pixars digitale animatiehit Finding Nemo. Will Smith leent zijn stem aan een opschepperige vis, die het aan de stok krijgt met een door Robert De Niro ingesproken gangsterhaai. Italiaans-Amerikaanse organisaties zijn niet blij met De Niro's zoveelste vertolking van een maffioso en verwijten regisseur en scenarist Rob Letterman dat hij "op nog nooit vertoonde wijze misbruik maakt van etnische stereotypen om schurken te portretteren". Om diezelfde reden eiste de Amerikaans-Italiaanse belangenvereniging Order of the Sons of Italy onlangs nog van Silvio Berlusconi dat hij het voornemen om De Niro te benoemen tot Italiaans ereburger zou terugdraaien. Kennelijk hadden de lobbyisten niet door dat niemand de befaamde Italiaanse corruptie zo clichématig belichaamt als juist de Italiaanse premier. Waar de originele versie van Shark tale verder nog kan bogen op stemmenwerk van Renée Zellweger, Jack Black, Angelina Jolie en Martin Scorsese, daar moeten de bezoekers van de Nederlands gesproken versie het stellen met Edwin Jonkers, Gijs Scholten van Aschat en Thekla Reuten. Het lijkt onwaarschijnlijk dat hun stemmen in ons land voor een vergelijkbare rel zullen zorgen. (Te zien vanaf 7 oktober)

Shark tale: godfather with jaws.


Life is a miracle, zelfs al wordt je land verscheurd door een burgeroorlog. Zes jaar na Black cat, white cat zorgt Emir Kusturica weer voor een fikse portie chaos en vertier tegen de achtergrond van de voortdurende ellende op de Balkan. In 1992, dus vlak voordat de pleuris uitbreekt, legt een spoorwegingenieur de laatste hand aan een spoorlijn die Bosnië en Servië moet verbinden. Dan slaat de waanzin van de oorlog toe en gooit Kusturica als vanouds alle remmen los. Meer over Kusturica in de volgende Filmkrant. (Te zien vanaf 7 oktober)


A Cinderella story probeert na The Lizzie McGuire movie opnieuw munt te slaan uit de populariteit van tieneridool Hilary 'mijn leven is een sprookje' Duff. De zestienjarige ster speelt een hedendaagse Assepoester, die door een boze stiefmoeder op de huid wordt gezeten. Haar kansen keren wanneer ze op een schoolbal niet haar muiltje, maar haar mobieltje verliest, waarna de knapste jongen van het bal de schattige blondine probeert terug te vinden. Televisieregisseur Mark Rosman mag er voor zorgen dat Hilary en haar prins nog lang en gelukkig zullen leven. (Te zien vanaf 7 oktober)

A Cinderella story: mobielverslaafd.


Snowfever voert zijn puberende doelgroep mee naar de wereld van après-ski, glühwein en skihutten. Johan Nijenhuis exploreerde het fenomeen wintersport al eens in Pista!, een kerstaflevering van zijn hitserie Costa! De producent schoof Pim van Hoeve naar voren om het sneeuwfestijn te regisseren, nadat deze eerder de Hollandse romkom Liever verliefd tot een goed einde wist te brengen. Hanna Verboom raakt als onschuldig wintersportbeginnelingetje betrokken bij het stoere snowboarderswereldje van Daan Schuurmans en Egbert Jan Weeber, die als tegengestelde broertjes de competitie aan gaan. En dan kan het gerollebol op de Oostenrijkse berghellingen pas goed beginnen. (Te zien vanaf 14 oktober)


Yu-Gi-Oh zal net zo'n gapende cultuurkloof slaan tussen volwassenen en hun kroost als het vergelijkbare animatie- en speelkaartenfenomeen Pokémon. Hatsuki Tsuji doet geen enkele moeite om de regels van het spel waarin hoofdpersoon Yugi zo bedreven is uit te leggen. Wie niets snapt van diens strijd tegen een Oud Egyptisch Kwaad moet gewoon maar constateren dat hij hier te oud voor is. (Te zien vanaf 13 oktober)

Yu-Gi-Oh: Pokémon met alien.


El Cid, de legende brengt de geschiedenis van de elfde-eeuwse held Rodrigo Diaz de Vivar tot leven in een tekenfilm. Als De Cid voerde hij een leger aan dat bij verschillende gelegenheden de vloer aandweilde met opdringerige Moren. Jose Pozo schuwt het bij veldslagen behorende geweld niet. Toch richt de film zich in ons land op het jongste publiek, door de uitbreng van een Nederlandstalige versie, met de stemmen van Koen de Bouw, Tygo Gernandt, Frédérique Huydts en Jan Decleir. (Te zien vanaf 14 oktober)


Wimbledon laat zich aanprijzen als een 'romantische komedie met ballen', en dat is natuurlijk onwijs grappig als je bedenkt dat de film gaat over proftennissers. De ambitieuze Amerikaanse crack Kirsten Dunst en Engelsman Paul Bettany moeten rond het centre court van de legendarische tennisbaan de gebruikelijke romcom-hindernissen overwinnen voordat ze samen een romantische ace mogen slaan. De Britse regieveteraan Richard Loncraine strikte voormalige cracks John McEnroe en Chris Evert voor een bijrolletje, om zodoende het authenticiteitsgehalte te verhogen. (Te zien vanaf 21 oktober)

Wimbledon: fifteen-love story.


The clearing beleeft zijn Nederlandse première op het Nederlands Film Festival in Utrecht, aangezien deze thriller het regiedebuut markeert van onze naar Hollywood uitgeweken landgenoot Pieter Jan Brugge. Vanaf de jaren tachtig was hij als producent betrokken bij grote producties als The pelican brief, Heat en The insider. In The clearing voert hij Robert Redford op als een succesvolle zakenman, die tegen losgeld ontvoerd wordt door Willem Dafoe. De kidnapping haalt de persoonlijke verhoudingen tussen Redford en zijn voor zijn bevrijding ijverende echtgenote Helen Mirren danig in de war. (Te zien vanaf 21 oktober)


El Bola is Spaans voor balletje, en de 12-jarige hoofdpersoon in dit sociale drama van Spanjaard Achero Mañas dankt deze bijnaam aan het ijzeren kogeltje dat hij altijd door zijn handen laat rollen. Omdat hij thuis wordt mishandeld door zijn vader hangt de jongen het liefst met zijn vrienden rond bij de spoorweg, waar ze hun uitzichtloze bestaan proberen op te fleuren door allerlei gevaarlijke spelletjes te spelen. De eerste recensie waarin de grimmige vertelling niet wordt vergeleken met het werk van Ken Loach moet nog geschreven worden. Desondanks (of misschien wel juist daarom?) sleepte El Bola prijzen in de wacht op talloze internationale festivals, waaronder Avignon, Bogota en San Sebastián. Bij de European Film Awards werd debutant Mañas in 2001 uitgeroepen tot Discovery of the Year. Het heeft wel even moeten duren voordat de Ontdekking eindelijk ook de Nederlandse filmtheaters bereikte. (Te zien vanaf 21 oktober)

Fritz de Jong

Naar boven