Thuiskijken - februari 2005, nr 263

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op DVD.


Boy meets girl stories
Marc de Cloe

Geen filmmaker die de rituelen der liefde nog durft te vangen in strandwandelingen, in dekens klauwende handen en after seks-sigaretten. Maar wat dan wél? En hoe bewaar je als regisseur bij alle stilistische inventiviteit voldoende respect voor je personages, die de clichés van de liefde als waar ervaren zodra ze zelf in de draaimolen zijn gestapt? Met de nu op dvd uitgebrachte Boy meets girl stories is Marc de Cloe deze uitdaging 34 keer aangegaan: 34 prachtige pauzefilmpjes voor Net 3, die de (heteroseksuele, jonge, knappe) liefde laten zien in al haar banale frisheid. Je kunt ze op de dvd afzonderlijk bekijken, in blokjes of als raamvertelling. Tussen de blokjes door mijmert ene Milou over de bijna-ontmoetingen die ze in de loop der jaren met haar geliefde heeft gehad. Alleen wie alle blokjes doorloopt komt uit bij een bonusfilmpje over de Ware Liefde. In de overige 34 stuks opvallend veel ongelukkige, twijfelende, zoekende stelletjes, maar soms ook een relatie die op het punt staat op te bloeien, een verkikkerde blikwisseling of het zonnige contact van twee lichamen die nog nieuw zijn voor elkaar. Het karakter van de filmpjes varieert van sereen tot woest en wordt telkens gedicteerd door wat de personages doormaken - half vervaagde close-ups wanneer de een probeert te bedenken hoe de ander er ook alweer uitzag. Of zo lijkt het althans te zijn gegaan. "Soms heb je een heel mooi beeld voor ogen dat uiteindelijk dát verhaal gaat vertellen", zegt De Cloe in het krap negen minuten durende interview op de dvd. "Soms heb je een heel mooi verhaal of gegeven en weet je nog niet hoe je dat moet verbeelden. En meestal gaat het heen en weer. Terwijl het elkaar continu bestookt, ruzie zoekt en verleidt, ontstaat het filmpje." Zíjn methode is dus die van de liefde zelf. Misschien ook daarom geen tot in de puntjes uitgeschreven draaiboeken, maar bij elkaar gekrabbelde, getekende en geplakte 'ontwerpen' ter grootte van een A4'tje. Die werden eerder afgedrukt in filmtijdschrift Skrien en zijn nu met de afstandsbediening door te bladeren - maar op tv helaas volstrekt onleesbaar.
Kevin Toma
Te koop op dvd, tevens vanaf 14 februari te zien in een bioscoopversie (1 More Film)


I love your work
Adam Goldberg
Hollywood over Hollywood: het moet wel verdomd goed gedaan zijn willen we daar nu nog voor warmlopen. Is het immers niet pure gemakzucht wanneer een filmmaker zich tot zijn eigen werkterrein richt voor inspiratie? Wel in het geval van I love your work, een irritant staaltje navelstaarderij. Ongeloofwaardig ook, zo probeert de film ons Giovanni Ribisi en Franka Potente te verkopen als Hollywoods ultieme glamourkoppel. Niets ten nadele van de acteerkwaliteiten van het duo, maar hun filmsterrenallure is minimaal. Ribisi speelt Gray Evans, een veelgevraagd acteur die worstelt met zijn roem. Ooit was hij gelukkig als anonieme cinefiel met een lieve vriendin (Christina Ricci), nu staan de paparazzi voor zijn deur in de hoop een glimp op te vangen van zijn relatieproblemen met filmster Mia Lang (Potente). Omdat Gray denkt gestalkt te worden huurt hij een detective in, van wie hij informatie krijgt over een jonge, beginnende filmmaker en diens vriendin. Het gelukkige stel doet Gray dusdanig denken aan zijn eigen vroegere leven, dat hij vriendschap met het paar sluit. Als zijn relatie verslechtert en de paranoia toeneemt, verliest Gray zijn greep op de werkelijkheid. I love your work zit ingewikkeld in elkaar, met droomsequenties, flashbacks en hallucinaties. Maar de structuur lijkt geen ander doel te hebben dan de kijker ervan te overtuigen hoe slim de regisseur wel niet is. Niet slim genoeg, want Adam Goldberg, zelf bekend als acteur uit onder meer
Saving Private Ryan, begaat hier een beginnersfout. Zijn personages zijn zo kunstmatig en oninteressant dat het ons geen lor kan schelen hoe diep ze zinken.
Mark van den Tempel
Te koop op dvd (De Filmfreak)


Cure & Pulse
Kiyoshi Kurosawa
Met deze twee eigenzinnige horrorfilms gooide de Japanner Kiyoshi Kurosawa (
Bright future) hoge ogen op het Filmfestival Rotterdam. Daarna viel het duo helaas niet meer in Nederland te zien. Gelukkig zijn er nu deze dvd's, die op het kleine scherm niets van hun intens claustrofobische sfeer verliezen. Sterker nog, de voor het leeuwendeel in appartementen afspelende grootstedelijke horror van Kaïro/Pulse (2001) wordt er misschien wel griezeliger door. In Pulse is namelijk te zien hoe in Tokio enkele jongeren via hun pc's een vreemd virus in huis halen, waardoor ze letterlijk in schimmen veranderen en vervagen. Uiteindelijk blijkt de geheimzinnige ziekte - die mensen ook nog tot zelfmoord aanzet - zich als een olievlek te verspreiden en de hele wereld te bedreigen. In Kyua/Cure (1997) waart een seriemoordenaar rond, die op de huid wordt gezeten door een inspecteur (Koji Yaksuho) met grote problemen in zijn privé-leven. Dat is natuurlijk vertrouwd terrein. Minder voor de hand liggend is dat de moordenaar in kwestie een verwarde en lethargische jongeman is, die als een messias mensen met behulp van hypnose 'bevrijdt' en hun verborgen angsten en woede laat kanaliseren, met uiteraard gruwelijke gevolgen. Zo maakt Kurosawa een duidelijk statement over het stuitende gebrek aan communicatie tussen Japanners, dat wel tot ellende móet leiden. Daarbij heeft de regisseur geen enkele enge scène nodig. De spanning is om te snijden doordat het intrigerende mysterie tergend langzaam wordt ontrafeld en Kurosawa een meester is van de gebrekkige beeldinformatie. Een silhouet, een merkwaardig geluid of een onscherp fragment op de voorgrond creëren een voortdurend onheilspelende sfeer. De onverklaarbare angsten en de desolate sfeer worden in Cure en Pulse subtiel uitgespeeld. En ook al zijn er in laatstgenoemde een aantal memorabele schokmomenten ingebouwd die niet onderdoen voor de bekende kippenvelbezorgers Ringu/Ring en Ju-on/The grudge, het is onwaarschijnlijk dat Kurosawa's abstracte films eveneens succesvolle Hollywood-remakes zullen krijgen. En op de een of andere manier stemt dat tot tevredenheid.
Mike Lebbing
Te koop op dvd (Total Film)


The Alamo
John Lee Hancock



Voor een onderwerp dat zich leent voor patriottisch geneuzel en misplaatste oorlogsheroïek is de remake van de John Wayne-klassieker The Alamo een verrassend genuanceerde film. Want het verhaal richt zich meer op de personages dan op de legendarische veldslag. Mannen die al te lang teren op opgeblazen reputaties beseffen hun eigen vergane glorie en besluiten dat bij The Alamo iets recht moeten zetten. Regisseur John Lee Hancock (The rookie) had het lef een paar van Amerika's grootste helden te introduceren als verlopen zuiplappen. Stel je een Nederlandse productie voor waarin Michiel de Ruyter met al zijn seksuele escapades, twijfels en eigenaardigheden wordt neergezet. En die nog niet eens de zeeslagen verheerlijkt. Hoe waarschijnlijk is dat met een budget van honderd miljoen euro? Europeanen hebben misschien niet veel met Jim Bowie en Davy Crockett en de andere helden van de veldslag rond dat kleine dorpje tussen Mexico en Texas, maar dat Amerikaanse geschiedenis alleen voor Amerikanen interessant is, is onzin. Toch verscheen de film hier niet in de bioscoop en dat had alles te maken met de tegenvallende opbrengsten in de VS. Bij Disney was het niet bepaald feest toen drie dagen na de première maar 9,2 miljoen in de kassa zat. Dat budget van honderd miljoen dollar zat hem onder andere in de grootste set die ooit in Noord-Amerika is gebouwd. Als je in die tijd boven Texas uit een vliegtuig sprong, had je een goeie kans dat je val werd gebroken door Dennis Quaid, Billy Bob Thornton of een van de vele andere acteurs uit The Alamo. Met zo'n enorme set was het makkelijk luchtopnames maken en lokale televisiestations huurden dan ook regelmatig helikopters in. Toen dat de makers begon te irriteren kreeg de crew opdracht voortaan hun middelvinger op te steken want dat maakte de beelden onbruikbaar voor televisie. De dvd bevat verder niet veel extra's: een 'making of', een paar extra scènes en een rondleiding op de enorme set.
Ronald Rovers
Te koop en te huur op dvd (Buena Vista)


Ook op dvd:

Intensive care
Alles wat u nog wilde weten over de eerste Nederlandstalige slasherfilm Intensive care (1991) komt aan bod op een commentaarkanaal waarop producent Ruud den Drijver en regisseur Dorna X. van Rouveroy bloedserieus feiten over de film oprakelen. Deels terecht, want Intensive care werd aan een kleine 50 landen verkocht, maar vooral opmerkelijk, want de horrorfilm waarin Clouseau-zanger Koen Wauters en Nada van Nie te maken krijgen met een moorddadige gek staat toch te boek als een smerig en onbedoeld komisch cultwerkje, dat bij voorstellingen van De Nacht van de Wansmaak bijkans van het doek werd gelachen. Vooral de vraag van Nada van Nie aan een bijna doodgebloede Wauters ("Zal ik een pleister voor je halen?") is inmiddels legendarisch. Verder bevat de dvd een 'making of' (met een goedgeluimde George Kennedy, die in de proloog van de film speelt), trailers, een storyboard en een heus overzicht van de artikelen die de roddelbladen destijds aan Intensive care wijdden.
Mike Lebbing
Te koop op dvd (Dutch FilmWorks)

Saved!

Een Nederlandse bioscooprelease van deze tienerkomedie werd afgeblazen. Niet omdat Veluwse ouderlingen of zeloten uit Zeeland daar een stokje voor staken, mag je aannemen. De satire op Herboren Gristenen blijkt niet scherp genoeg om ook maar één EO-lid op de kast te jagen. En het begint zo leuk, als een examenleerlinge op een evangelische school haar vriendje wil genezen van ontluikende homoseksuele gevoelens. Tijdens een bijna-doodervaring spoort Jezus haar aan om hem te redden, waarop ze besluit haar maagdelijkheid voor hem op te offeren. Daarna gaat het van kwaad tot erger. Maar net als je denkt dat debuterend regisseur Brian Dannelly beet heeft, begint hij terugtrekkende bewegingen te maken. Dan richt hij zijn pijlen slapjes op hypocriete gelovigen in plaats van op de religie zelf, die immers de bron is van zulke hypocrisie. Ook al durft Dannelly niet door te bijten, als tienerkomedie - compleet met een uitgebreide prom-scène - is Saved! stukken beter te pruimen dan de meeste puberkost die onze bioscopen wél bereikt.
Fritz de Jong
Te huur en te koop op dvd (MGM)

Naar boven