Verwacht - september 2005, nr 269


Cinderella man
Ron Howard

In Hollywood weten ze het ook niet meer. Huren ze de Oscarbezittende publieksfilmer Ron Howard (
The paper, Apollo 13) in om opnieuw samen te werken met Oscareigenaar Russell Crowe (Gladiator, The insider), met wie hij samen het vierdubbel Oscarwinnende A beautiful mind maakte. Krijgen ze bovendien van verschillende enthousiaste Amerikaanse critici te horen dat Cinderella man, na Million dollar baby, wel eens de tweede boksfilm op rij zou kunnen zijn om één of meer Oscars in de wacht te slepen. En wat doet het Amerikaanse publiek na zoveel goede berichten, en zoveel herhalingen van de naam Oscar? Dat blijft thuis, zoals het steeds gedaan heeft tijdens de al maanden voortslepende Box Office Slump. Drie maanden na de release is het budget van bijna 90 miljoen dollar nog amper terugverdiend. En ook al zal men uiteindelijk best uit de kosten komen met overzeese vertoningen, dvd-releases en televisierechten: in Hollywood spreekt men al van een flop.
Aan de inzet van Crowe ligt het niet. In de voetsporen van Raging bull Robert De Niro gaf de Australiër zich over aan fanatieke bokstrainingen, waarna hij zich bij de opnamen dusdanig met de bokssport identificeerde dat hij hersenschuddingen, kapotte tanden en een uit de kom gerukte schouder moest trotseren. Alleen de beruchte bloemkooloren bleven hem bespaard. In Cinderella man geeft Crowe gestalte aan de legendarische bokser Jim Braddock, die ten tijde van de Grote Depressie uitgroeide tot een sportieve legende. Maar wat in 1935 goed genoeg was voor Amerika blijkt tijdens de Grote Hollywoodse Depressie van 2005 niet te werken. Ondanks goed acteerwerk van Crowe en zijn tegenspelers Renee Zellweger, Paul Giamatti en de onvolprezen Paddy Considine lieten de Amerikanen Braddock links liggen. En daarom zijn studiobonzen links én rechts in hun eigen dipje geschoten. Misschien komen ze daar pas weer uit als Howard en Crowe over een half jaar eindelijk die Academy Awards gaan ophalen. (Te zien vanaf 8 september)


Buddy
Morten Tyldum

Hoe win je op een filmfestival de publieksprijs? Door een toegankelijke komedie te presenteren, die wordt bevolkt door relatief onaangepaste personages. De Noorse komedie Buddy verzamelde audience awards op de festivals van Karlovy Vary, Bratislava en Warschau. De film draait om drie twintigers die hun rommelige leventje vastleggen op video, met name de Jackass-achtige stunts die ze uithalen. Bij toeval komen de video's terecht bij een televisiezender die een hit scoort met deze instant reality-tv. De plotselinge bekendheid zorgt voor complicaties in het liefdesleven van de vrienden. Ook hun vriendschap wordt zwaar op de proef gesteld. Zonder grote verrassingen, maar met een plezierige energie en goedgeluimde humor pakt speelfilmdebutant Morten Tyldum de kijker in. (Te zien vanaf 1 september)


A sound of thunder
Peter Hyams

Ray Bradbury's 'A sound of thunder' (1953) geldt als een klassieker van de sciencefictionliteratuur. Toch is het verhaal over jagers die miljoenen jaren terugkeren in de tijd om een dinosaurus af te knallen niet voldoende bestand tegen de tand des tijds om nog heel veel indruk te maken. De ook al in
The butterfly effect verwerkte gedachte dat piepkleine veranderingen in de loop der evolutie op de langere termijn grote rampen kunnen veroorzaken, roept anno 2005 weinig meer reactie op dan een hartgrondig 'duh!'. Des te pijnlijker is de bewerking die de veredelde B-cineast Peter Hyams (Time cop, End of days) maakte van Bradbury's korte verhaal. Aanstekelijk geschmier van Ben Kingsley (als directeur van het tijdsafaribedrijf) en atletisch spierballenvertoon van Edward Burns (als de met verantwoordelijkheidsgevoel gezegende wetenschapper) kunnen niet verhullen dat de tot speelfilmlengte opgerekte versie van Bradbury's verhaal wetenschappelijk, dramatisch en filosofisch een modderfiguur slaat. (Te zien vanaf 1 september)


The Dukes of Hazzard
Jay Chandrasekhar

Na de televisieseries 'Charlie's angels' en 'Starsky and Hutch' moet nu ook de dommige camp van 'The Dukes of Hazzard' geloven aan een opzichtig knipogende bioscoopremake. Bekkentrekker Seann William Scott (
American pie) en Johnny 'Jackass' Knoxville spelen de olijke neven Bo en Luke Duke, die het Texaanse platteland onveilig maken in hun met een 'confederate flag' beschilderde Dodge. Voormalig superster Burt Reynolds is iedere schaamte voorbij en geeft schmierend gestalte aan de oliedomme booswicht Boss Hogg. Jessica Simpson lijkt volstrekt ongeschikt om het concept schaamte zelfs maar te te snappen. Vanuit de onnozelheid van haar hart paradeert ze in de hoog uitgesneden hotpants, waarmee nichtje Daisy Duke beroemd werd. (Te zien vanaf 1 september)


Joyride
Frank Herrebout

Hoe zou het toch zijn met Frank Herrebout, de schrijver en regisseur die debuteerde met het magistraal geflopte misbaksel
De zeemeerman? Nou, die heeft gewoon weer eens een film gemaakt, gefinancierd met een cv-constructie. Soapies Georgina Verbaan en Peggy Vrijens kapen een oude cabriolet om naar Zuid-Frankrijk te rijden, waar ze hun geluk willen beproeven in een modellenwedstrijd. Onderweg krijgen ze gezelschap van Tygo Gernandt. De film heet natuurlijk Joyride vanwege die gestolen auto, maar ook omdat een van de meisjes Joy heet. Je moet er maar opkomen. (Te zien vanaf 8 september)


Salvador Allende
Patricio Guzman

Sinds 2001 is de datum 11 september voor altijd verbonden met de terreuraanslagen in New York en Washington. Voor Chilenen was - en is - deze dag al veel langer van grote betekenis. Op 11 september 1973 pleegde generaal Augusto Pinochet een coup, waarbij de geliefde socialistische president Salvador Allende het leven liet. Kort daarna ontvluchtte de linkse documentairemaker Patricio Guzman het Chili van dictator Pinochet, om vanuit Europa kritiek te spuien op diens schrikbewind. In Salvador Allende keert de voormalige balling terug naar zijn vaderland om de erfenis van zijn idool en grote voorbeeld in kaart te brengen. Naast de titelpersoon duiken in het gebruikte archiefmateriaal internationale grootheden en/of boeven op als Fidel Castro, Richard Nixon en Henry Kissinger. (Te zien vanaf 11 september)


Eros
Michelangelo Antonioni, Steven Soderbergh, Wong Kar-wai

Op zijn 92e doet Michelangelo Antonioni weer eens van zich spreken. The dangerous thread of things heet zijn bijdrage aan een drieluik over erotiek en de liefde, dat verder werd geregisseerd door zijn bewonderaars Steven Soderbergh en Wong Kar-wai (samen nog net geen negentig). Waar Antonioni het zoekt in een ménage à trois in een Toscaans landschap, daar kiest Soderbergh in Equilibrium voor een sketch met Robert Downey jr., die in het Amerika van de fifties zijn natte dromen vertelt aan een psychiater die met hele andere dingen bezig is. Naar verluidt werd Soderbergh overigens pas laat bij het project betrokken, nadat de oorspronkelijk bestelde bijdrage van Pedro Almodóvar niet door ging. Wel van meet af aan gepland was de korte film van Wong Kar-wai. In The hand belandt dure prostituee Gong Li in zo'n typisch smachtende Kar-wai-relatie met jonge kleermaker Chang Chen. Het door Wongs vaste cameragenie Christopher Doyle gefotografeerde segment is de belangrijkste reden om Eros te gaan bekijken. De gedateerde bijdrage van Antonioni biedt het beste argument om juist weg te blijven. (Te zien vanaf 15 september)


Don't come knockin'
Wim Wenders
Arme Wim Wenders. Kondigden we in het
zomernummer van de Filmkrant aan dat de vrije val van de Duitse cineast onverminderd door ging - bleek zelfs dat hem niet gegund! Maanden later dan gepland raakt de "nieuwe Wenders" eindelijk de Nederlandse bodem. De maker van absolute klassiekers als Der Amerikanische Freund en Der Himmel über Berlin kreeg tot dusver bitter weinig handen op elkaar voor zijn hernieuwde samenwerking met Sam Shepard, die eerder Paris, Texas schreef. In Don't come knockin' speelt Shepard een westernacteur op leeftijd die wegloopt van de filmset om in de beste roadmovietraditie een spirituele ontwikkeling door te maken op fotogenieke locaties. (Te zien vanaf 22 september)


Red eye
Wes Craven

Wes Craven is ook al weer zesenzestig. De maker van A nightmare on Elm Street en drie delen
Scream denkt nog niet aan zijn pensioen, ook al liep zijn uitstapje naar serieus bedoeld drama Music of the heart uit op een artistiek en commercieel fiasco. Na de belabberde weerwolvenfilm Cursed is Craven naar verluidt weer eens redelijk op dreef in de thriller Red eye. De uit Mean girls bekende Rachel McAdams wordt tijdens een omgeleide vliegreis in gijzeling genomen door de aantrekkelijke Cillian Murphy (28 days later, Batman begins), die zich ontpopt als een nare psychopaat. De jonge vrouw moet meewerken aan een ingewikkeld moordcomplot, om zo te verhinderen dat haar vader vermoord wordt door de handlangers van haar kwelgeest. (Te zien vanaf 22 september)


Pride and prejudice
Joe Wright

Jane Austen werd ooit ten onrechte opgevoerd als de schrijfster van het meelballenfestijn
Mafia! De roman 'Pride and prejudice' (1883) is wel ontegenzeggelijk van Austens hand. Het verhaal over de twintigjarige Elizabeth Benning, die zich samen met haar vier zussen stevig het hoofd breekt over de juiste huwelijkspartner in het Engeland van de vroege negentiende eeuw, werd in de loop der decennia verfilmd met Greer Garson en Laurence Olivier, en voor de Britse televisie bewerkt met verschillende bezettingen. Recent vormde Austens literaire klassieker ook nog de basis van het quasi-Bollywood-spektakel Bride and prejudice. In de nieuwe bewerking door de onbekende Joe Wright wordt de rol van Elizabeth Benning gespeeld door de twintigjarige Keira Knightley. De ster uit Pirates of the Carribean weet zich in dit kostuumdrama gesteund door routiniers als Donald Sutherland, Brenda Blethyn en Judi Dench. (Te zien vanaf 22 september)

Fritz de Jong

Naar boven