Thuiskijken - januari 2006, nr 273

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op dvd.


Fritz Lang

Speelbal van duistere krachten

Is de belangstelling voor het werk van Fritz Lang (1890-1976) groeiende? Een dvd-box en de heruitbreng van M - Eine Stadt sucht einen Mörder en The woman in the window doen vermoeden van wel. Het verbaast niet, want Langs angst-oeuvre past uitstekend bij de huidige tijd.

M - Eine Stadt sucht einen Mörder.

Klassieke regisseurs heb je in twee soorten. Sommigen zijn nog steeds populair, zodat hun werk volop op de tv is te zien. Het beroemdste voorbeeld is Hitchcock. Zijn nabestaanden moeten alleen al schatrijk zijn van de uitzendrechten. De tweede categorie klassieke filmmakers heeft het minder goed getroffen. Over hun films wordt met gepaste eerbied gesproken, maar ze zijn zelden te zien. Ze moeten het doen met de waardering van een clubje cinefielen. Dat lot is Fritz Lang beschoren. De in Wenen geboren filmmaker was in de jaren twintig de invloedrijkste filmmaker in Duitsland. Iedereen kende de man, die een monocle als handelsmerk had en gevreesd werd op de set vanwege zijn tirannieke houding. Lang werkte hij in veel genres, maar omdat hij op elke film zijn stempel drukte, was hij een auteur avant la lettre.
Fritz Langs films stellen de kijker niet op zijn gemak, maar geven hem het gevoel dat hij een speelbal is van duistere machten. In zijn films kan iedereen het slachtoffer worden van onheil. Noem het het noodlot, maar bij Lang wordt het niet bepaald door God, maar door onzichtbare destructieve krachten in de samenleving. Het kwaad kan komen van een mysterieuze misdaadorganisatie, zoals in de tweedelige avonturenfilm Die Spinnen, waarmee Lang in 1920 commercieel doorbrak, maar ook van een krankzinnige psychiater. Lang maakte een trilogie over Dr. Mabuse, een door de buitenwereld gerespecteerde wetenschapper die achter de schermen een criminele bende aanvoert.
Nog angstiger is het als een pervers systeem als normaal wordt ervaren. In Langs beroemdste film Metropolis buit een elite van Übermenschen een massa Üntermenschen uit en op één iemand na vindt iedereen dat normaal. Fritz Langs angst-oeuvre bereikte een hoogtepunt in 1931 met M - Eine Stadt sucht einen Mörder. De film over een kindermoordenaar, die de politie niet te pakken krijgt, waarna de onderwereld een jacht op hem inzet, is nog steeds een hoogtepunt in de verbeelding van collectieve angst en massahysterie. Maar de film kan ook worden opgevat als Langs kritiek op de Weimar-republiek. Wat is dat voor samenleving, die de veiligheid van kinderen niet kan garanderen? Wat hebben burgers aan een politie, die een kindermoordenaar niet te pakken krijgt? Collectieve angst en woede giert door de film.

Lynchpoging
Fritz Lang is verweten dat hij met zijn angstfilms de Duitse bevolking in handen van Hitler dreef: de Führer was de sterke man die, anders dan de impotente Weimar-republiek, voor orde en veiligheid zou zorgen. Daar zit iets in, al hoeft aan Langs intenties niet te worden getwijfeld. Toen Goebbels hem in 1934 voorstelde om leider van de Duitse filmindustrie te worden, pakte Lang zijn koffers en vestigde zich in Parijs. Een jaar later emigreerde hij na een gesprek met MGM-baas David O'Selznick naar Amerika.
Laten we ons in Lang verplaatsen. Hij was 44 jaar toen hij zich in Amerika vestigde. Zijn huwelijk met Thea von Harbou was op de klippen gelopen. De scenariste was een fervente Hitler-aanhanger en bleef in Duitsland. Naast deze klap in zijn privé-leven kreeg zijn carrière een enorme dreun. Lang had in Duitsland altijd kunnen doen wat hij wilde, maar nu moest hij zich schikken naar Hollywood. Conflicten bleven niet uit. Lang had een contract met MGM voor één film, maar hij en Selznick werden het niet eens over een geschikt project. Na veel getorpedeerde voorstellen werden beiden het eens over de verfilming van een korte novelle. Het resultaat was Fury, waarin dorpsbewoners een onschuldige vreemdeling (Spencer Tracy) verdenken van de ontvoering van een kind. De commotie leidt tot massahysterie, die eindigt met een lynchpoging.
Fritz Lang stond met Fury een soort remake van M voor ogen, maar door ingrijpen van MGM werd de film minder verontrustend. M is nog steeds een confronterend drama, dat de vraag oproept of mensen verantwoordelijk zijn voor hun daden. Hoe moeten we de man die uit een onweerstaanbare drang kinderen vermoordt, beoordelen? Mogen we medelijden voor hem voelen? Fury roept geen lastige vragen op, omdat de hoofdpersoon onschuldig is. Automatisch leven we met hem mee. Dat Fury toch een bijzondere film is, komt doordat hij laat zien hoe makkelijk collectieve frustratie en angst omslaan in massahysterie en geweld. In Fury eindigt het met het in brand steken van een gevangenis, waarin een onschuldige zit opgesloten.

Spiraal
Het is een aardige denkoefening: hoe zouden Langs vijfentwintig Amerikaanse films er hebben uitgezien als hij even onafhankelijk had kunnen werken als in Duitsland? In elk geval zou The woman in the window (1945) een ander slot hebben gekregen. De film noir is een van Langs beste Amerikaanse films, maar het hypocriete einde is exemplarisch voor Langs ongelukkige relatie met Hollywood. De film voert een getrouwde hoogleraar op (mooie rol van Edward G. Robinson), die nog een paar dagen moet werken, voor hij zich bij zijn vakantievierende vrouw en twee kinderen kan voegen. De toekomst ziet er zonnig uit, maar dat verandert als hij op straat een knappe vrouw ontmoet, die hem uitnodigt bij haar thuis wat te drinken. Waarom gaat de brave professor met haar mee? Is hij uit op seks? We zullen het nooit weten, want hij is nog maar net in haar huis als hij wordt aangevallen door een jaloerse vriend van de vrouw. De aanvaller overleeft het niet, waarna de vraag opdoemt: wat te doen? Wie Langs films kent, kan het vervolg raden: de professor belandt in een onafwendbare spiraal. Wat hij ook probeert, aan het noodlot valt niet te ontkomen. Het is alsof de hele wereld tegen hem samenspant. Het noodlot kent geen mededogen. The woman in the window is een intrigerende film, maar hij heeft een bizar einde. Het is te wijten aan de censuur, die wilde uitsluiten dat de kijker zou denken dat een keurig getrouwde man uit een hoger milieu vreemd zou kunnen gaan.

Speelbal
The woman in the window maakt de twee kanten van Langs thematische medaille fraai zichtbaar. Mensen worden verpulverd door het maatschappelijke systeem, maar gaan ook ten gronde aan obsessies en primaire impulsen. Langs werk is niet alleen kritisch over de samenleving, maar ook doortrokken van freudiaanse opvattingen. De mens is een speelbal van duistere krachten buiten hem, maar ook in hem. Lang wist dat uit een gruwelijke ervaring. In 1920 kwam zijn eerste vrouw Lila Rosenthal door een pistoolschot om het leven, toen zij hem op overspel betrapte met Thea von Harbou. Het was zelfmoord volgens Lang. De politie deed een slordig onderzoekje en sloot de zaak. Was het zelfmoord of moord? Was Lang een moordenaar? We zullen het nooit weten, maar de catastrofe zal hem altijd hebben achtervolgd. Is het toeval dat Lang een jaar na het drama Der müde Tod maakte? In de op een Middeleeuwse legende gebaseerde film krijgt een jonge vrouw haar dode geliefde van De Dood terug.
Wederopstandingen, geschifte psychiaters, kindermoordenaars, Übermenschen, femmes fatales, criminelen, spionnen en seksueel geobsedeerde mannen: welkom in de wereld van Fritz Lang.

Jos van der Burg

M - Eine Stadt sucht einen Mörder en The woman in the window zijn vanaf 5 januari in de filmtheaters te zien. Onder de titel Fritz Lang Collection (A-Film Home Entertainemt) zijn recent drie films van Lang op dvd uitgebracht: M - Eine Stadt sucht einen Mörder, Das Testament des Dr. Mabuse en Die 1000 Augen des Dr. Mabuse. Ook Fury is op dvd verkrijgbaar (Warner Home Video).


Claude Chabrol Collectie
Claude Chabrol

Rien ne va plus.

Ze schrikt op van haar borduurwerkje en prikt zichzelf in de vinger. Even lijkt het erop dat ze zich per ongeluk heeft geprikt, maar als ze het bloed opzuigt, met een verleidelijke blik richting dokter Bovary, weet je dat ze het expres heeft gedaan. Even later slaat ze een borrel achterover en likt ze met een lang uitgestoken tong het borrelglaasje schoon, weer met die speelse blik richting dokter Bovary.
Isabelle Huppert speelt Emma voordat ze Madame Bovary is. Ze heeft slechts twee scènes nodig om te laten zien hoe ze Madame Bovary wordt. Of toch niet? Is het niet Claude Chabrol die slechts twee scènes nodig heeft? Geconfronteerd met vijf films die Claude Chabrol en Isabelle Huppert in de periode 1988-2000 samen maakten, begint die vraag aardig op te spelen. Je hebt natuurlijk het klassieke verhaal van de meester en de muze, maar dat dekt niet helemaal de lading. Wat mij betreft had de titel 'Claude Chabrol Collectie', waaronder de vijf films nu circuleren (Une affaire de femmes, Madame Bovary, La cérémonie, Rien ne va plus en Merci pour le chocolat), best 'Isabelle Huppert Collectie' mogen heten. Huppert is meer dan muze alleen. Ze maakt zich meester van de film, alsof de film zich buigt naar haar ritme en niet andersom. Haar bewegingen zijn altijd even strak, snel, abrupt, kordaat, gedecideerd. Het maakt de losgewoelde emoties in haar karakters des te scherper. En echt niet alleen in die fameuze Flaubert-verfilming. In Une affaire de femmes speelt ze een Franse vrouw die tijdens de Duitse bezetting genoeg krijgt van het wachten op de terugkeer van haar soldaat. Ze gaat illegale abortussen uitvoeren op de keukenvloer, zeepsop en pompje bij de hand. En in dat kleine, kordate lijf ballen alle tegengestelde emoties samen. Na elke film geeft Claude Chabrol een soort van filmcollege, zittend achter de montagetafel. En elke keer is hij weer verbaad over zijn hoofdrolspeelster en de manier waarop ze vorm geeft aan haar rol. En gelukkig is het nog niet voorbij. Chabrol en Huppert keren volgend jaar samen terug in de bioscoop met een nieuwe film: L'ivresse du pouvoir.
Belinda van de Graaf
Te koop op dvd (Total Film Home Entertainment)


Blue movie
Wim Verstappen
Het waren de tijden dat de geslachtsdaad nog 'paring' kon worden genoemd. Het was 1971 en Blue movie kwam uit in de Nederlandse bioscopen. Dat moet ongeveer hetzelfde effect hebben gehad als Deep throat op de Amerikaanse seksuele moraal (zoals in enkele filmtheaters nog te zien in de documentaire
Inside Deep throat). Maar waar die film opviel als porno met humor, is Blue movie van het productieduo Pim de la Parra en Wim Verstappen en onder regie van die laatste toch vooral porno zonder humor. En dat kan al even dodelijk zijn. Helemaal porno is Blue movie natuurlijk niet. Het scenario van Verstappen en Charles Gormley voorziet in een complete sociologische laag, met Kees Brusse als de buurman-zoöloog die het 'geluk niet tussen zijn benen' zoekt, maar meer geïnteresseerd is in macht. (Ongeveer gelijktijdig zou Paul Verhoeven met de combinatie van beide school maken). Het verhaaltje is schattig onbevangen: ex-gevangene Hugo Metsers sr. (zedenmisdrijf!) wordt door geile reclasseringsambtenaar Helmert Woudenberg naar een flatje gebracht om te resocialiseren. Maar, zo wordt hem op het hart gedrukt, bedenk wel dat de maatschappij intussen flink veranderd is. En dat blijkt: alle vrouwen zijn willige prooi, condooms overbodig, hoera! leve de pil en de seksuele revolutie. Decor is de nauwelijks afgebouwde Bijlmer, vanuit hedendaags sociologisch perspectief weer een interessante setting. Volgens een van de bewoners is zo'n flat - knipoog, knipoog - net een schip op zee. Of een gevangenis, denk je dan, waar de seksuele moraal ook wordt losgelaten. En zo is er genoeg te bedenken tijdens de tergend langzame en saaie scènes die vooraf gaan aan een volgend ritsloos nummertje. De dvd-versie van de film is getrokken van de enige kopie die er nog van Blue movie bestaat, dus: grauw, flets, bekabeld en beregend. Eigenlijk een schande, maar zo clandestien als oh-la-la hoort te zijn. Tijdens het kijken aarzelde ik voortdurend tussen ergernis over de knulligheid en naïveteit van de film en totale campy opwinding. Blue movie heeft ontegenzeggelijk iets geniaals anno nu. Vooral omdat het een tijdsdocument is uit een wereld die nooit bestaan heeft. Een soort rebelse sciencefiction uit de beschaafd-stoute geesten van twee Hollandse oproepkraaiers. Zelfs in de interviewfragmenten met De la Parra nu en Verstappen op archiefmateriaal klinkt hun bekakte Nederlands alsof ze ieder moment in lachen kunnen uitbarsten. Hebben wij ons allemaal laten beetnemen. En zij hun lol gehad.
Dana Linssen
Te koop op dvd (Filmmuseum)


9 songs
Michael Winterbottom

Van de primaten die genetisch meer dan 98 procent overeenkomen met de aap genaamd mens, zijn de chimpansee en de bonobo het meest bestudeerd door de wetenschap. De chimpansee lost elk conflict op met geweld, de bonobo met seks. Is er een confrontatie, dreigt de hiërarchie uit de hand te lopen? Meppen maar of neuken maar. Bonobo's doen dat laatste en hebben als enige primaat met ons gemeen dat ze elkaar soms aankijken als ze neuken:

Sometimes these eyes
Forget the face they're peering from
When the face they peer upon
Well, you know
That face as I do
And how in the return of that gaze
She can return you the face
That you are staring from

Wat is het conflict van de twee mensachtige bonobo's uit Michael Winterbottoms formalistische seks - en muziekfilmexperiment 9 songs? Waarom zijn ze zo seksueel actief? Een reden lijkt er niet te zijn. Er wordt geen enkele situatie opgelost, praktisch en puur wetenschappelijk gezien schieten ze er in hun verdere bestaan niets mee op, oké, ze leren wat nieuwe technieken, en er zit wel enige ontwikkeling in hun seksuele gedrag, maar uiteindelijk is het doelloos. Intelligent kun je het dan ook nauwelijks noemen, die drang naar de roes van het moment.
Seks en rock 'n roll blijken de drugs voor die momenten te zijn:

It's always better on holiday
So much better on holiday
That's why we only work when
We need the money

In dit eindeloze proces van pijpen, beffen en naaien is het opvallend dat het hoofdzakelijk om het vrouwtje (Margo Stilley) draait, om haar seksualiteit, haar genot en haar buien. Het mannetje (Kieran O'Brien) wordt steeds meer een gewillig slachtoffer, overgeleverd aan haar grillen. En zoals dat gaat in monomane monogame relaties - overigens een relatievorm die de bonobo's níet kennen - uiteindelijk slaat de verveling toe. De seksuele patiënt krijgt niet genoeg shots, verhoogt de doses, geniet nog een paar keer en vertrekt voordat het echt te zielig wordt naar een nieuw vakantieadres. Het mannetjesexemplaar blijft onthutst achter, hij dacht de gehele tijd dat de roes verder ging dan dat ene moment, dat het iets voorstelde dat hij leefde:
Now she is gone, and love burns inside of me.
Romantische sukkel.

(songteksten van Franz Ferdinand en Black Rebel Motorcycle Club, twee van de negen bands die in 9 songs optreden)
Mike Naafs
Te koop op dvd (Paradiso Film)


Breaking news
Johnny To

Nadat een massale schietpartij tussen een bende gangsters en de politie door de media live wordt verslagen en er uitgebreid te zien valt hoe de wetsdienaars blunderen, is in Hongkong de beer los. De politiek en de burgers eisen draconische maatregelen van de politie, en zo worden tijdens de klopjacht op de criminelen de rollen omgedraaid: de politie manipuleert de media om het volk tevreden te stellen. Wanneer de bende in een enorm flatcomplex een groep burgers gijzelt, zetten zowel de criminelen als de politie allerlei middelen in om de publieke opinie te beïnvloeden.
'De boodschapper heeft het gedaan' is de tendentieuze strekking van Dai sie gein/Breaking news (2004). Deze actiethriller schiet als mediasatire dan ook ernstig tekort. Niet alleen omdat de boodschap gebracht wordt met grove karikaturen (Kelly Chens 'career bitch from hell' is niet te harden) en ongeloofwaardige situaties, maar ook omdat dit veronderstelde hoofdthema van de film eigenlijk een bijzonder summiere uitwerking krijgt. Veelfilmer Johnnie To (eerder verantwoordelijk voor het puike The heroic trio en Barefoot kid) heeft namelijk meer aandacht voor zijn actiechoreografie dan voor bespiegelingen over de macht der media. Met name de De Palma-achtige openingsscène, een ononderbroken take van zeven minuten waarin de camera dwars tussen en zelfs meters over een enorme shoot out vliegt, mag er zijn en elders maakt To heel zelfbewust gebruik van splitscreen. Dat zijn vooralsnog de enige krenten in deze zouteloze pap. Als extra's zijn toegevoegd een trailer en een interview met To, die onbedoeld duidelijk maakt waar het zwakke acteerwerk aan te wijten is: hij gebruikte een stel acteurs dat voorheen alleen ervaring opdeed met dertien-in-een-dozijn Hongkong-komedies.
Mike Lebbing
Te huur en te koop op dvd (Total Film Home Entertainment)


Ook op dvd:

A Chinese ghost story box
Het succes van het trendsettende A Chinese ghost story (1987), een romantische spookvertelling met fier rondvliegende zwaardvechters, was vooral de verdienste van filmpionier Tsui Hark, eerder verantwoordelijk voor vooruitstrevende Hongkong-producties als Don't play with fire, Zu warriors from the magic mountain en John Woo's A better tomorrow. De alleskunner, die net zo makkelijk regisseert als schrijft, produceert, acteert en monteert, stelde een gouden team samen. De regie kwam in handen van de ervaren gevechtschoreograaf Ching Siu-Tung, de hoofdrollen werden vertolkt door de knappe opkomende sterren Leslie Cheung en Joey Wang, en senior-zwaardvechtheld Ma Wu gaf het geheel glans met een onvergetelijke bijrol, waarin hij als toetje een Taoïstisch rapnummer bracht. Het verhaal - met duidelijke invloeden van Sam Raimi's Evil dead - was overtuigend in al zijn eenvoud: monnik Cheung wordt verliefd op de knappe woudgeest Wang, en zij op hem, waardoor hij haar androgyne baas (een duivel van het ergste soort) op zijn dak krijgt.
Niet alleen in de Britse kroonkolonie kwam het publiek in drommen toestromen, ook in Frankrijk kon Harks verfrissende fantastiek op een grote schare bewonderaars rekenen. Waaronder Olivier Assayas, die de nieuwe Hongkong-revolutie graag in geschreven woord predikte. Een fenomeen was geboren, ook de rest van Europa en de VS gingen plat, en in het kielzog van deze moderne China-klassieker ontstonden filmreeksen als Swordsman en Once upon a time in China.
Maar iedereen weet hoe het fenomenen vergaat. De succesformule wordt uitgemolken, de kleuren worden flets, de energie sijpelt weg. De vervolgen op
A Chinese ghost story vormen echter een welkome uitzondering op die regel. Het tweede deel uit 1990 heeft een veel hoger tempo, terwijl de versmelting van horror, romantiek, fantasy en komedie naadloos plaatsvindt. Ditmaal wordt in principe hetzelfde verhaal verteld, maar dat gaat gepaard met een minimale opbouw en een maximum aan vaart. De ene spectaculaire 'set piece' volgt de andere, met energieke medewerking van krankzinnig gevormde en bijzonder uit de kluiten gewassen monsters. Ook het rapnummer ontbreekt niet, en het plezier straalt van alle ferm knipogende acteurs af.
A Chinese ghost story 3 (1991), het laatste en minst succesvolle deel, is altijd onterecht als het stiefkindje van de trilogie beschouwd. Het bekende manwijf-boommonster stelt de boeddhistische monnik Tony Leung en zijn mentor op de proef in de vorm van geestverschijning Wang, de vonk slaat wederom over, en we hebben de poppen aan het dansen. Veel spektakel en lekker ouderwetse special effects (opnieuw geen CGI, maar veel rubberen monsters) passeren daarbij uiteraard de revue. Leslie Cheung is niet van de partij, maar zijn naamgenoot Jacky staat Leung bij als een Taoïstische zwaardvechter van formaat.
Het ontbreekt deze box aan bijzondere extra's zoals veel andere schijven van Hong Kong Legends, maar dat mag de pret niet drukken: de trilogie kan prima op zichzelf staan, en in deze tijd van het jaar doen sprookjesverhalen het altijd goed, of ze nou onder het genot van noedels of oliebollen verteld worden.
Te koop op dvd (Hong Kong Legends)
Mike Lebbing

A Chinese ghost story.

Duvar
De Turkse filmmaker Yilmaz Güney (1937-1984) is inmiddels weer net zo onbekend als begin jaren tachtig toen hij (met Interpol op z'n hielen) Cannes overdonderde met het autobiografische Yol. Van de acteur, scenarioschrijver en regisseur die het grootste gedeelte van zijn werkzame leven niet achter de camera, maar achter tralies doorbracht, verschijnt nu zijn laatste film Duvar ('de muur, 1983) op dvd. Volksheld en communist Güney (door criticus Jim Hoberman ooit als een kruising tussen Clint Eastwood, James Dean en Che Guevara omschreven) maakte Duvar nadat hij in 1981 uit de gevangenis was ontsnapt en naar Frankrijk gevlucht. Daarvoor schakelde hij waarschijnlijk half Turks-sprekend Frankrijk in, want de film schetst het leven in een gevangenis in Ankara, waar met name de brute behandeling van kinderen ondragelijk is. De film is nauwelijks gedateerd in z'n haarscherpe observaties van allerlei grote en kleine vormen van dictatuur, terreur en machtsmisbruik. Wat extra's over de regisseur en zijn werk hadden in dit geval niet misstaan om te helpen de film in zijn (en onze) tijd te plaatsen.
Dana Linssen
Te koop en te huur op dvd (Total Film)

Somnambuul
In Nederland alleen te zien geweest tijdens het Filmfestival Rotterdam en als Tiger on Tour, krijgt Sulev Keedus' Somnambuul nu wat langer de gelegenheid zijn publiek te vinden. Liefhebbers van zompige droomdrama's uit het voormalige Oostblok kunnen hun hart ophalen bij deze trage, maar bijzonder fraai gefotografeerde parabel, over een oude man en zijn getraumatiseerde dochter die tijdens de Duitse bezetting van Estland hun dagen slijten als vuurtorenwakers op een eiland. Nou ja, dat doet hij tenminste, terwijl zij ellenlange jammermonologen afsteekt over haar moeder - door hem verraden, in Zweden verkracht, misschien ook niet, misschien was het dochterlief zelf die verkracht werd, wie zal het zeggen. En wat doet het er uiteindelijk ook toe, wanneer de hemel, de zee, de vuurtoren, dat jonge én dat oude lijf zo ijl en sensueel in beeld worden gebracht.
Kevin Toma
Te koop en te huur op dvd (De Filmfreak)

Millions
Danny Boyle's laatste film, afgelopen zomer slechts enkele weken in de bioscoop te zien, is een ideale kerstfilm: een geestig sprookje, hartverwarmende familiefilm en satire-met-boodschap ineen. Damian, een jochie van zeven jaar oud zonder moeder, vindt een tas met honderdduizenden ponden. En omdat Engeland op het punt staat de pond om te wisselen voor de euro (hoezo een sprookje?) moet hij in razend tempo van al dat geld zien af te komen. Geïnspireerd door de katholieke heiligen met wie hij dagdromend converseert, verzint hij zoveel mogelijk goede doelen om geld aan te geven - maar een paar ton raak je niet zomaar kwijt als zevenjarig joch. Het slimme scenario is van Frank Cottrell Boyce, hofleverancier van Michael Winterbottom-scripts als Code 46 en 24 hour party people. Boyce verpakt zijn geestige satire op materialisme in de vorm van een warme kinderfilm, en komt er glansrijk mee weg omdat hij nooit het gezichtspunt van Damian verlaat. Danny Boyle (Trainspotting, 28 days later) heeft overduidelijk plezier in het filmen van deze minder naargeestige kost en leeft zich ook nog eens uit in visuele krachtpatserij, zonder opdringerig te worden. Dat alles, plus de innemende hoofdrol van de wijdogige Alex Ethel als Damian, maakt Millions tot een prima alternatief voor de afgekloven kerstklassieker It's a wonderful life.
Rik Herder
Te koop en te huur op dvd (A-Film)

Naar boven