You, the living Roy Andersson
Net iets luchtiger dan Anderssons Songs from the second floor maar met dezelfde blauwgrijze kantoormeubelesthetiek. Opnieuw zien we mensen die tot stilstand zijn gekomen en horen we waar het mis ging. Ze komen terug naar dezelfde verlopen kroeg, kruipen laveloos bij dezelfde verlopen partner in bed, horen de volgende ochtend dezelfde verlopen verwijten. Waarom knoop je jezelf niet op na zo'n film? Omdat Andersson het met een mooie, zachtaardige ondertoon brengt. Omdat hij laat merken dat we hulpeloos en goedbedoelend zijn. Niet dat hij naïef is want slechte mensen worden zonder pardon gestraft. Maar de rest is als de fanfare die in de film steeds voorbij komt en nooit echt uitbundig en overtuigd speelt. De muzikanten zijn tot elkaar veroordeeld en daarom kunnen ze niet uitbreken. In een fanfare speel je samen of je speelt niet. Maar ze hebben ook troost aan die anderen als ze soms een paar noten missen. (Te zien vanaf 6 maart)
Professione: reporter Michelangelo Antonioni
David Locke (Jack Nicholson) reist als journalist door Afrika voor een nieuwsverslag wanneer hij een andere westerling in zijn hotel plotseling dood op bed vindt. Locke, leiden we af uit wat volgt, is z'n eigen leven en routines helemaal zat en ziet in een flits de kans om een nieuw leven te beginnen. Hij neemt de identiteit over van de overleden man en bluft zich een weg naar binnen in wat de internationale wapenhandel blijkt te zijn. Maar de film gaat niet over wapens. Locke begint niet voor niks in de woestijn. Je kunt de film existentieel noemen in deze zin: Locke weet niet waar hij heen moet. Hij neemt de plaats in van de wapenhandelaar maar al snel wordt duidelijk dat hij niets specifieks in gedachten heeft. Hij doet maar wat. Hij reist, ontmoet een vrouw, praat en vrijt met haar maar komt geen stap verder. En zegt daar ook niks over, geeft geen enkel commentaar. Zijn verleden en toekomst blijven vaag. Van hotel naar hotel, taxi in, taxi uit: Locke zal altijd onderweg zijn. Opnieuw uitgebracht in een klein Antonioni-retrospectief in het Filmmuseum. (Te zien vanaf 13 maart)
Empties Jan Sverak Kolya, de film van pa en zoon Sverak uit 1996, nam een Oscar mee naar huis. Empties gaat het waarschijnlijk ook zeer goed doen, als je de kritieken en de recette in eigen land bekijkt. De oude en norse literatuuronderwijzer Khaloun (Zdenek Sverak) neemt ontslag als de school zijn ietwat achterhaalde straffen niet meer accepteert. Om toch iets te doen te hebben, gaat hij in de supermarkt aan de slag als flessenman. Plotseling krijgt zijn leven weer zin! Flaubert! Bah! Stendhal! Bah! Tolstoj! Bah! Eindelijk kan hij praten met echte mensen. Volgende maand een recensie van deze film. (Te zien vanaf 27 maart)
