Februari 2010, nr 318

Critics' Choice

Luid applaus en boegeroep

De Filmkrant wilde een oude traditie in ere herstellen en vroeg om een Critics' Choice aan Nederlandse filmjournalisten die het afgelopen jaar internationale filmfestivals hebben bezocht. Zij kozen een film die volgens hen eigenlijk op het Filmfestival Rotterdam had moeten draaien.

enter the void van Gaspar Noé.

le père de mes enfants
Mia Hansen-Løve
Een 28-jarige Française met een Deense opa maakte een van de mooiste films van het afgelopen jaar, geïnspireerd op het leven en de tragische dood van Humbert Balsan, een van de belangrijkste Franse producenten van onafhankelijke films, die geloofde in 'geniale gekken' als Youssef Chahine, Elia Suleiman, Lars von Trier, Claire Denis en Béla Tarr. De lichte toets is bedrog. Dit is een secure schets van het moderne film- en familiebedrijf, en een van de ontroerendste portretten van de kindertijd. Bezield en precies. Radicaal en complex.
Belinda van de Graaf (Trouw)

kitanay/enter the void
Brillante Mendoza/Gaspar Noé
Een beetje jammer dat het IFFR uit het hoofdprogramma van Cannes 2009 twee zwakke broeders selecteerde: visage en summer palace. En niet twee titels die veel beter bij het IFFR passen: het lugubere, atmosferische kitanay (al is de rappe Mendoza alweer een film verder) en enter the void, die eindeloos meanderende doodstrip van kwajongen Gaspar Noé over een dode (of stervende?) junkie op zoek naar reïncarnatie. Luid applaus vermengd met boegeroep: precies wat je wilt.
Coen van Zwol (NRC Handelsblad)

i'm in trouble!
So Sang-min
Droog-ironische komedie over de misverstanden tussen een werkloze dichter en zijn nuchtere vriendin. Het is dat Eric Rohmer toen nog leefde, anders zou je denken dat zijn geest in de debuterende So Sang-min was neergedaald. Fris minimalisme zonder formele pretenties, en laconieker dan we van Koreanen gewend zijn. Was veruit de meest charmante bijdrage aan de Pusan-competitie (en kreeg een New Currents Award), dus had in de Rotterdamse etalage voor nieuw talent niet mogen ontbreken.
Leo Bankersen (de Filmkrant, Cultureel Persbureau)

celda 211
Daniel Monzón
Al jarenlang is het IFFR het festival van de gemiste kansen. Wel speuren naar zogenaamde talenten in exotische oorden, maar de Europese cinema grotendeels links laten liggen. Dit jaar had er een leuke combi in kunnen zitten: de gehypete en geheide publiekslieveling un prophète van Jacques Audiard had perfect in de pas kunnen lopen met de Spaanse gevangenisfilm celda 211 van regisseur Daniel Monzón, waarin minstens zo indringend een enigszins vergelijkbaar verhaal wordt verteld. De film is ook de grote favoriet bij de aanstaande Goya-uitreiking.
Ab Zagt (Algemeen Dagblad)

the anchorage
C.W. Winters, Anders Edström
Locarno-winnaar (Gouden Luipaard Filmmakers of the Present) the anchorage van C.W. Winters en Anders Edström vertelt een verhaal met een enkele knak van een tak. Zelf noemen ze hun film over een vrouw op een verlaten eiland in de Baltische Zee een psychedelische film, omdat ze heel zachtjes de beleving van tijd, natuur en ruimte manipuleren om de zintuigen van de toeschouwer te verruimen, wekken en te scherpen. Krak. En opeens wordt het paradijs waarin deze Ulla woont bedreigd. Krak. En al je zintuigen staan op scherp. En waarom draait de nieuwe film van Rotterdam-oudgediende Sharunas Bartas indigène d'eurasie (native of eurasia) trouwens in Berlijn?
Dana Linssen (de Filmkrant, NRC Handelsblad)

ilusiones ópticas
Christián Jiménez
Caleidoscopisch, droogkomisch beeld van de transities in de Chileense samenleving. Typische Rotterdamfilm ook: een debuut van een bevlogen jonge maker, afkomstig uit een land waar een bescheiden opbloei van de cinema aan de gang is - er draaien vier andere Chileense films op het festival - en met een typerende eigen stijl, die verwijst naar Noord-Europeanen als Aki Kaurismäki en Roy Andersson.
Joost Broeren (de Filmkrant)

the messenger
Oren Moverman
Het filmfestival van Deauville is een goudmijntje voor onafhankelijke Amerikaanse producties. De persjury verkoos daar een paar maanden geleden the messenger boven het al even indrukwekkende precious. Droog, maar juist daardoor indringend, vertelt regisseur Oren Moverman (voormalig militair in het Israëlische leger) het verhaal van twee Amerikaanse officieren die nabestaanden het nieuws moeten brengen dat hun zoon, dochter, man, vrouw, vader of moeder is omgekomen in Irak. De ervaren Tony Stone (Woody Harrelson) houdt zijn onwennige nieuwe assistent (Ben Foster) voor dat het voor iedereen beter is als hun bezoekjes volgens protocol gaan. Beiden leren tijdens het prachtig geacteerde, levensechte drama, waaraan Samantha Morton en Steve Buscemi memorabele bijdragen leveren.
Eric Koch (De Telegraaf)

al mosafer
Ahmed Maher
Rammelend en theatraal maar met aanstekelijke flair en in de stijl van een stuntelige Fellini reduceerde Ahmed Maher in al mosafer (De reiziger) de twintigste-eeuwse Egyptische geschiedenis tot drie cruciale momenten uit het leven van één man. Dat was lef hebben, en lef is misschien wel het grootste toverwoord uit de filmgeschiedenis. Zelfs Omar Sharif kwam even meespelen.
Ronald Rovers (de Filmkrant)