Maandag 17 mei 2010

Godard haat de rode loper en schreef gistermidaag een excuusbrief aan festivaldirecteur Thierry Fremaux, die werd afgedrukt in Liberation. JLG komt dus toch niet naar Cannes, naar verluidt omdat hij de beruchte persconferenties geestelijk niet meer aankan. Maar Agnčs Varda wandelde wel de zaal in bij de premičre van Godards nieuwste breinspinsel film socialisme, en ik vond haar entree op de een of andere manier ontroerend, zoveel filmgeschiedenis bij elkaar. De film zelf laat minder emotie toe en is een afwisselend dwingend en springerig essay over niet minder dan de stand van de huidige beschaving. Godard laat – goede vondst – een deel van zijn film op een cruiseschip afspelen, de samenleving in een notendop. Hij speurt van Egypte via Palestina, Napels en Barcelona naar een sprankje hoop voor Europa. ‘No comment’ zijn de laatste woorden van de film, waarmee Godard de spraakverwarring bewust nog wat groter maakt. De ondertitels waren namelijk alleen expres fragmentarisch te lezen. De hoge piep waarmee de film begint, belemmerde ons al het luisteren, dus alle bodem werd weggeslagen. Wat overblijft van onze beschaving, lijkt Godard te willen zeggen, maar dat weet je nooit zeker, is de kitsch van het cruiseschip temidden van de spattende zee.
Abbas Kiarostami maakte zijn eerste buitenlandse film, copie conforme, met Juliette Binoche in de hoofdrol. Of dat een goede keus is, hangt af van je liefde voor deze actrice, die na het ingetogen acteren onder Haneke nu helaas weer heel veel mimiek gebruikt, als galeriehoudster die er een dagje op uit trekt met de Engelse schrijver van het kunstboek Copie conforme. Opgezet als een rollenspel, is dit real time relatiedrama een puzzel die zich niet gelijk prijsgeeft. Na een lezing van de schrijver over reproductie en originaliteit, praten de twee tijdens hun dagtrip nog een tijd door over kopie en authenticiteit. Het toneelmatige scenario zit vol met losvaste gedachtes over kunst en dan met name het ontbreken van refentiepunten bij het beoordelen daarvan. Zodra een gewoon object in een museum wordt geplaatst, verandert je blik erop. Met de werkelijkheid valt te spelen, en dat is wat Kiarostami opnieuw doet in een film die qua toon en sfeer anders is dan zijn Iraanse werk (de locatie is nu pittoresk Toscane), maar inhoudelijk zijn er zeker raakvlakken.

copie conforme.

Het Argentijnse melodrama carancha van Pablo Trapero (mundo grua) tot slot, speelt zich net als de Hongaarse film pál adrienn grotendeels af rond een ziekenhuis, maar deze keer is de stijl niet übergestileerd zoals bij pál adrienn maar juist overdreven dramatisch. Een ambulancejager die gewonden na een verkeersongeluk wil helpen met de verzekering, knoopt het aan met een drugsverslaafde dokter die hen eerste hulp geeft. Veel bloed en ongelukken in carancha maar een tweede crash is dit bij lange na niet geworden.

Mariska Graveland